7. BÖLÜM
Karar beklenenden hızlı çıktı.
Kemal burslu ve yatılı öğrenci olarak kabul edilecekti.
Haberi eve getiren Sami Öğretmen oldu.
Mustafa uzun süre konuşmadı.
Annesi ise aynı soruyu sordu:
“Ne kadar uzakta?”
Kemal annesinin sesindeki endişeyi duydu.
“Gelip gideceğim anne.”
“Her hafta mı?”
Sami araya girdi.
“Mümkün oldukça.”
Annesi oğlunun kıyafetlerini hazırlarken hiçbir şey söylemedi.
Bir gömlek.
İki pantolon.
Çoraplar.
Eski bir kazak.
Her parçayı özenle katladı.
Kemal kapının kenarında onu izliyordu.
İlk hayatında annesinin bu hareketlerini hiç fark etmediğini düşündü.
Bir insan bazı şeyleri kaybettikten sonra görmeyi öğreniyordu.
Yola çıkacakları sabah annesi küçük bir bohça verdi.
“Yolda yersin.”
Kemal sarıldı.
Bu kez ağlamamaya çalıştı.
Babası dışarıda bekliyordu.
“Okuyacaksan adam gibi oku.”
Mustafa’nın sevgisi her zaman cümlelerin arkasında saklıydı.
Kemal bunu artık anlayabiliyordu.
Otobüs hareket ettiğinde köy yavaş yavaş geride kaldı.
Sami Öğretmen yanında oturuyordu.
Bir süre sonra Kemal sordu:
“Öğretmenim.”
“Efendim?”
“Bana neden bu kadar yardım ediyorsunuz?”
Sami camdan dışarı baktı.
“Benim öğretmenim de bana yardım etmişti.”
Kemal sustu.
Sami devam etti:
“İnsan bazen borcunu kendisine yardım edene değil, başka birine öder.”
Bu cümle Kemal’in zihnine yerleşti.
Şehirdeki okul köy okuluna hiç benzemiyordu.
Uzun koridorlar.
Kütüphane.
Laboratuvar.
Atölyeler.
Yatakhane.
Kemal odasına yerleştiğinde yatağının üzerine oturdu.
Çevresinde hiç tanımadığı çocuklar vardı.
O gece ilk kez gerçekten yalnız hissetti.
Elli beş yıllık hafızası bile bu duyguyu azaltmıyordu.
Yastığa başını koyduğunda annesini düşündü.
Sonra Sami Öğretmen’in cümlesini hatırladı.
“İnsan bazen borcunu başka birine öder.”
Kemal gözlerini kapattı.
Belki de ikinci hayatının amacı yavaş yavaş şekilleniyordu.
Sadece ailesini kurtarmak değil.
Sadece para kazanmak değil.
Bir gün başkasının önünde de bir kapı açabilmek.