5. BÖLÜM
ŞEHRE AÇILAN KAPI
Sabri Hoca iki hafta sonra yeniden geldi.
Bu kez yanında bir haber vardı.
Şehirdeki özel bir okulun yöneticilerinden Osman Bey, Kemal’i değerlendirmeyi kabul etmişti.
Sami Öğretmen haberi Kemal’e söylediğinde çocuk hemen sevinmedi.
“Ailem ne diyecek?”
Sami bunu bekliyordu.
“O kısmını birlikte konuşacağız.”
Akşam Kemal’in evine gittiler.
Babası Mustafa, misafirleri görünce şaşırdı.
Sofraya çay konuldu.
Sami konuyu fazla uzatmadan anlattı.
“Mustafa, oğlunun eğitimi konusunda farklı bir yol düşünmemiz gerekiyor.”
Mustafa kaşlarını çattı.
“Ne olmuş çocuğa?”
“Bir şey olmadı. Tam tersine.”
Sabri Hoca söze girdi.
“Kemal yaşıtlarının çok ilerisinde.”
Mustafa oğluna baktı.
“Okuyor işte.”
Sami hafifçe gülümsedi.
“Mesele yalnızca okumak değil.”
Şehirde yapılacak değerlendirmeyi anlattılar.
Eğer sonuç bekledikleri gibi çıkarsa Kemal için burs ve yatılı eğitim imkânı araştırılacaktı.
Annesi sessizce dinliyordu.
Sonunda ilk soruyu o sordu.
“Bizden uzakta mı kalacak?”
Odadaki hava değişti.
Kemal annesine baktı.
İkinci hayatına başladığından beri en çok korktuğu şey buydu.
Bir kez daha ailesinden uzaklaşmak.
Sami yumuşak bir sesle konuştu.
“Şimdilik yalnızca değerlendirme. Hiçbir şeye karar vermedik.”
Mustafa çayından bir yudum aldı.
“Masrafı?”
Sabri cevap verdi.
“Onu da konuşacağız. Önce çocuğun önünü görelim.”
Uzun sessizliğin ardından Mustafa oğluna döndü.
“Sen ne diyorsun?”
Kemal’in boğazı düğümlendi.
İçinde yetişkin bir adamın düşünceleri vardı ama karşısında genç anne ve babası oturuyordu.
“Okumak istiyorum baba.”
Mustafa başını eğdi.
“İyi oku o zaman.”
Ertesi hafta Kemal, hayatında ilk kez şehre başka bir gözle gitti.
Otobüs garajı.
Kalabalık sokaklar.
Vitrinler.
Resmî binalar.
İlk hayatında sıradanlaşan şeyler şimdi ona geçmişten kalmış bir fotoğraf gibi görünüyordu.
Sami Öğretmen yol boyunca konuşmadı.
Okulun önüne geldiklerinde durdu.
Büyük kapıya baktılar.
Kemal derin bir nefes aldı.
Sami omzuna dokundu.
“Korkma.”
Kemal hafifçe gülümsedi.
“Korkmuyorum öğretmenim.”
Aslında korkuyordu.
Çünkü o kapının arkasında yalnızca bir sınav yoktu.
İkinci hayatının ilk gerçek yol ayrımı vardı.