21. BÖLÜM
Çocuğun adı Emir’di.
On iki yaşındaydı.
Küçük bir kasabada yaşıyordu.
Babası tamirciydi.
Annesi evde dikiş dikiyordu.
Okuldaki öğretmeni, Emir’in sürekli defter kenarlarına makineler çizdiğini fark etmişti.
Ama mesele yalnızca çizim değildi.
Emir gördüğü her şey için aynı soruyu soruyordu:
“Niye böyle?”
Kemal dosyayı kapattı.
Ertesi hafta çocuğu fabrikaya davet etti.
Emir içeri girdiğinde heyecandan ne yapacağını bilmiyordu.
Kemal onu karşısına oturttu.
“Çizimlerini gördüm.”
Emir başını eğdi.
“Saçma şeyler biraz.”
Kemal gülümsedi.
“Buna kim karar verdi?”
Emir cevap vermedi.
Kemal masaya çizimlerden birini koydu.
“Bu ne?”
“Bisiklet için bir şey.”
“Ne işe yarıyor?”
Emir bir anda değişti.
Çekingenliği kayboldu.
Elini çizimin üzerine koydu.
“Yokuşta daha rahat çıkması için düşündüm. Ama çalışır mı bilmiyorum.”
Kemal’in yüzündeki gülümseme büyüdü.
“Güzel.”
Emir şaşırdı.
“Çalışması mı?”
“Bilmemen.”
Çocuk anlamadı.
Kemal devam etti:
“Bilmiyorsan deneyebilirsin.”
Bu cümleyi söylerken Hüseyin Usta’yı hatırladı.
Emir’e atölyeleri gezdirdi.
Üretim hattını.
Tasarım bölümünü.
Eğitim sınıflarını.
Çocuk her şeyi büyük bir merakla inceliyordu.
Bir tezgâhın önünde durdu.
“Bunu nasıl yapıyor?”
Kemal cevap vermek yerine yanındaki ustaya baktı.
“Gösterir misin?”
Akşam Emir’in ailesiyle görüşüldü.
Eğitim masraflarının karşılanacağı, ancak çocuğun ailesinden koparılmayacağı bir program hazırlandı.
Kemal özellikle bunu istedi.
Çünkü bir çocuğun başarılı olması için geçmişinden vazgeçmesi gerekmediğini öğrenmişti.
Emir ayrılmadan önce Kemal’e döndü.
“Size bir şey sorabilir miyim?”
“Sor.”
“Bana neden yardım ediyorsunuz?”
Kemal birkaç saniye sustu.
Yıllar önce aynı soruyu Sami Öğretmen’e kendisi sormuştu.
Gülümsedi.
“Bir zamanlar biri de bana yardım etmişti.”
Emir başını salladı.
Cevap ona yeterli gelmişti.
Ama Kemal için o an çok daha fazlasıydı.
Bir çember kapanmamıştı.
Tam tersine…
yeniden başlamıştı.