20. BÖLÜM
Kemal yıllar sonra çocukken tuttuğu defteri yeniden açtı.
Sayfalar sararmıştı.
İlk bölümlerde tarihler vardı.
Teknolojik gelişmeler.
Şirket isimleri.
Ekonomik değişimler.
Hatırladığı önemli olaylar.
Bir zamanlar bu defteri elinde tuttuğunda geleceğin haritasına sahip olduğunu düşünmüştü.
Şimdi satırların çoğu yanlış çıkmıştı.
Bazı tarihler değişmişti.
Bazı olaylar hiç gerçekleşmemişti.
Bazı insanlar bambaşka hayatlar yaşamıştı.
Kemal sayfaları çevirdi.
Sonra çocukken yazdığı cümleyi buldu:
“Bildiklerim bana yol gösterebilir. Ama yaşayacağım hayat yine benim olacak.”
Uzun süre o cümleye baktı.
O küçük çocuğun, yıllar önce farkında olmadan doğru şeyi yazdığını anladı.
Gelecek hiçbir zaman onun değildi.
Sadece hatıraları vardı.
Kemal pencereye yürüdü.
Fabrikanın yeni bölümü uzakta görünüyordu.
Bir zamanlar her şeyi önceden bilmenin büyük bir avantaj olduğunu düşünmüştü.
Sonra hayat ona başka bir şey öğretmişti.
Bir insan ne olacağını bilse bile doğru kararı vermeyebilirdi.
Neyin yanlış olduğunu bilip yine de yanlış yapabilirdi.
Neyin değerli olduğunu bilip kaybedebilirdi.
Bilgi tek başına insanı değiştirmiyordu.
Seçimler değiştiriyordu.
O gece eski defterdeki geleceğe ait sayfaları yırtmadı.
Onları olduğu gibi bıraktı.
Çünkü onlar artık bir kehanet değildi.
Bir hatıraydı.
Son sayfayı açtı.
Yeni bir cümle yazdı:
“Geleceği bilmek insana güç vermez. Doğru olanı, sonucunu bilmeden seçebilmek güçtür.”
Kalemi bıraktı.
Tam o sırada kapı çalındı.
Sekreteri içeri girdi.
“Size bir dosya bırakmışlar.”
Kemal masadaki dosyaya baktı.
“Kimden?”
“Fabrikanın eğitim bölümünden.”
Dosyanın üzerinde küçük bir not vardı:
“Değerlendirilmesi önerilen öğrenci.”
Kemal dosyayı açtı.
İçinde bir çocuğun çizimleri vardı.
Basit makineler.
Garip fikirler.
Ve öğretmeninin kısa notu:
“Yaşıtlarından farklı düşünüyor.”
Kemal bir anda yıllar öncesine döndü.
Bir tahta.
Bir tebeşir.
Ve Sami Öğretmen’in sesi:
“Başka türlü yapılabilir mi?”
Kemal sandalyesine yaslandı.
Sabri Hoca’nın mektubundaki cümle zihninde tekrarlandı.
“Şimdi sıra sende.”