22. BÖLÜM
Yıllar sonra Kemal yeniden köye gitti.
Eski ev hâlâ ayaktaydı.
Kapı değişmişti.
Çatı yenilenmişti.
Ama odasına girdiğinde tavandaki ince çatlağın izi hâlâ belli oluyordu.
Elini duvara sürdü.
Bir sabah burada uyanmıştı.
Küçük ellerine bakmıştı.
Annesinin sesini duymuştu.
Ve hayatının ikinci kez başladığını anlamaya çalışmıştı.
Şimdi aynanın karşısında duran adamın saçları ağarmıştı.
Kemal kendi yüzüne baktı.
Garip bir şekilde ilk hayatındaki yaşına yaklaşmıştı.
Ama aynı adam değildi.
İki hayat arasında en büyük fark para değildi.
Fabrika değildi.
Başarı hiç değildi.
İnsanlardı.
Annesine yeniden sarılmıştı.
Babasını farklı tanımıştı.
Sami Öğretmen’in açtığı kapıdan geçmişti.
Sabri Hoca’nın güvenini taşımıştı.
Hüseyin Usta’dan emeğin ne olduğunu öğrenmişti.
Ve şimdi Emir kendi yolunu çiziyordu.
Kemal evden çıkıp eski köy okuluna yürüdü.
Bina yenilenmişti ama bahçe aynı yerdeydi.
Bir grup çocuk top oynuyordu.
Kenarda bir çocuk tek başına oturmuş, defterine bir şey çiziyordu.
Kemal istemsizce gülümsedi.
Yanına gitmedi.
Her çocuğun hikâyesine kendisinin girmesi gerekmiyordu.
Belki o çocuğun Sami’si başka biri olacaktı.
Gökyüzüne baktı.
Bir zamanlar geleceği bildiğini sanmıştı.
Oysa yalnızca başka bir hayatın hatıralarını taşıyordu.
Gelecek hiçbir zaman hatırlanacak bir şey değildi.
Her gün yeniden kuruluyordu.
Telefonu çaldı.
Emir’di.
“Sizi rahatsız etmiyorum değil mi?”
“Hayır.”
“Yeni tasarımın denemesini yaptık.”
Kemal gülümsedi.
“Sonuç?”
“Olmadı.”
Kemal kahkaha attı.
Emir şaşırdı.
“Niye gülüyorsunuz?”
“Hiç.”
Bir an Hüseyin Usta’nın sesini duyar gibi oldu.
“Olmadığını öğrenmiş oldunuz.”
Telefonun diğer ucunda kısa bir sessizlik oldu.
Sonra Emir güldü.
“Aynen öyle.”
Kemal telefonu kapattı.
Köy yolunda yavaşça yürümeye başladı.
Artık gelecekte ne olacağını bilmiyordu.
Bunu bilmeye ihtiyacı da yoktu.
Çünkü insanın hayatını değerli yapan şey, sonunu bilmesi değildi.
Önünde duran zamanı nasıl kullandığıydı.
Kemal durup geriye baktı.
Eski ev.
Köy okulu.
Toprak yol.
Bir ömrün başlangıcı.
Sonra yüzünü yeniden yola çevirdi.
Bir zamanlar geleceği hatırlayan bir çocuktu.
Şimdi ise geleceği başkalarına bırakmayı öğrenmiş bir adamdı.
Ve belki de hayatın insana verebileceği en büyük ikinci şans buydu.
SON