Sevgilim olduğunu iddia eden kadın hâlâ kolumdaydı.
Daha doğrusu koluma yapışmıştı.
Az önce bana sarılmış, sonra sevgiliymişiz gibi davranmamı istemiş, ardından da ne olduğunu açıklamak yerine sürekli yeni bir şey söyleyerek konuyu başka bir yere çekmişti.
Benim içinse durum oldukça basitti.
Tanımadığım bir kadın koluma girmişti.
Sevgilim olduğunu söylüyordu.
Ve ben kendisine en az üç kez hayır demiştim.
Buna rağmen hiçbir şey değişmemişti.
Hayatımda gördüğüm en tuhaf kadınlardan biri olabilirdi.
Gerçi kadınlarla ilişkim konusunda çok geniş bir deneyime sahip olduğum söylenemezdi. Belki de sorun bendeydi. Belki kadınlar genel olarak böyleydi ve ben bunu öğrenmek için yeterince zaman ayırmamıştım.
Bunun üzerine düşünmek için de yanlış bir zaman olduğuna karar verip yanımdaki kadına döndüm.
“İsminiz neydi?”
Bana baktı.
“Elçin.”
Sonra gülümsedi.
“Sizin?”
“Doruk.”
Başını salladı.
“Memnun oldum.”
“Sevgili olmadan önce tanışmak gerektiğini düşünürdüm. Siz farklı ilerliyorsunuz belli ki. İsminizi tanışmak için değil hitap edebilmek için sordum.”
“Biliyorum.”
“Güzel.”
“Yine de öğrenmiş oldunuz.”
Bu kadının her cümlesinin sonunda bana verecek başka bir cevabı olması sinir bozucuydu.
“Peki Elçin Hanım, bu duruma artık bir son verecek miyiz?”
“Biraz daha sevgili olmamız gerekiyor.”
Kaşlarımı kaldırdım.
“Biraz daha sevgili olmamız?”
“Evet.”
“Bunun ölçüsü nedir?”
“Bilmiyorum.”
“Harika.”
“Beş dakika daha sabrederseniz anlatacağım.”
“Ben şu an buradan gitmek istiyorum.”
“Ben de.”
“Öyleyse kolumu bırakabilirsiniz.”
Elçin koluma baktı.
“Şu an bırakamam.”
“Kan dolaşımımı engelleyecek kadar sıkı tuttuğunuzun farkında mısınız?”
“Farkındayım.”
“Buna rağmen?”
“Ben de buradan gitmeyi sizin kadar istiyorum. O yüzden bana biraz daha yardımcı olabilirseniz ikimiz de buradan çıkacağız.”
“İkimiz de mi?”
“Evet.”
“Sevgili olduğumuzu söylemeniz yetmedi, bir de beraber mi çıkacağız?”
Elçin sanki bunun çok doğal bir soru olduğunu düşünüyormuş gibi omuzlarını kaldırdı.
“Tahmin edersiniz ki sevgililer beraber gittikleri yerden beraber çıkarlar.”
“Biz sevgili değiliz.”
“Biliyorum.”
“Buraya da beraber gelmedik.”
“Onu da biliyorum.”
“Peki?”
“Bunu ikimizden başka bilen yok.”
Bir an yüzüne baktım.
Sonra salona.
Sonra tekrar yüzüne.
Gerçekten ne diyeceğimi bilemedim.
Tam bu durumdan kurtulup gitmeye hazırlanıyordum ki Ada'nın bize doğru geldiğini gördüm.
Yüzündeki ifade, birazdan hayatımı daha da zorlaştıracağını söylüyordu.
Önce Elçin'e baktı.
Sonra koluma.
Sonra tekrar bana.
“Abi?”
“Ada.”
“Bu hanımefendi kim?”
Cevap vermek için ağzımı açtım.
Ama Elçin benden önce davrandı.
“Merhaba. Ben Elçin.”
Ada gülümseyerek ona döndü.
“Merhaba Elçin.”
Sonra bana baktı.
“Abi?”
“Elçin.”
“Onu anladım. Kim?”
Elçin koluma biraz daha sokuldu.
“Sevgilisiyim.”
Ada'nın yüzündeki ifade görülmeye değerdi.
Bana baktı.
Ben Elçin'e baktım.
“Hayır, değilsiniz.”
“Elbette sevgilinim.”
“Ada, sevgilim yok.”
“Var.”
“Yok.”
“Ben varım.”
“Bunu söylemeniz durumu değiştirmiyor.”
Ada'nın dudakları kıvrılmaya başladı.
“Bir dakika…”
İkimize birden baktı.
“Siz kavga mı ediyorsunuz?”
“Hayır.”
“Evet.”
Yine aynı anda cevap vermiştik.
Ada kahkahayı bastı.
“Aşk olsun abi. Sevgilin olduğunu bana nasıl söylemezsin?”
“Çünkü sevgilim değil.”
Elçin hemen araya girdi.
“Bugün biraz huysuz.”
Ada'nın gözleri parladı.
“Gerçekten sevgilin mi?”
“Hayır.”
“Evet.”
“Elçin.”
“Ne?”
“Lütfen.”
Ada kahkaha atmaya başladı.
“Ben sizi yalnız bırakayım. Ama bunu konuşacağız abi.”
“Ada, dur—”
Ama çoktan uzaklaşmıştı.
Arkasından baktım.
Sonra yanımdaki kadına döndüm.
“Harika.”
Elçin gülümsedi.
“Kardeşiniz çok tatlı.”
“Öyledir.”
“Size hiç benzememiş.”
“Bunun iltifat mı, hakaret mi olduğuna karar veremedim.”
“İltifat.”
Kaşlarımı çattım.
Tam bir şeyler söyleyecektim ki Elçin'in yüzündeki ifade bir anda değişti.
Gülümsemesi kayboldu.
Bakışları arkamdaki bir noktaya takıldı.
“Hayır.”
“Ne oldu?”
“Buraya geliyor olmasın.”
Arkamı dönüp baktım.
“Kim?”
“O kadın.”
“Kim olduğunu bilmediğim bir kadından bahsediyorsunuz.”
“Zuhal Hanım.”
“Kim Zuhal Hanım?”
“Metin'in annesi.”
“Metin kim?”
Elçin yüzüme baktı.
Bir an tereddüt etti.
“Eski sevgilim.”
“Anladım.”
Bir saniye sonra ekledi:
“Ve damat.”
Başımı hafifçe yana eğdim.
“Eski sevgilinizin düğünündesiniz.”
“Evet.”
“Ve davetli değilsiniz.”
“Bunu nereden çıkardınız?”
“Az önceki yüz ifadenizden.”
Elçin iç çekti.
“Evet.”
“Peki buraya neden geldiniz?”
“Şimdi gerçekten bunu konuşamam.”
“Bence tam zamanı.”
“Doruk…”
İlk kez ismimi söylerken sesinde hiçbir şaka yoktu.
“Lütfen. Sadece beş dakika daha sevgilimmişsiniz gibi davranın. Sonra gidebilirsiniz.”
Bir süre ona baktım.
Şimdiye kadar yaptığı her şey saçma gelmişti.
Ama bu kez gerçekten zor durumda olduğu belliydi.
“Benden tam olarak ne yapmamı istiyorsunuz?”
Yüzü bir anda aydınlandı.
“Yani yardım edeceksiniz?”
“Bunu söylediğimi hatırlamıyorum.”
“Ne istediğimi sordunuz.”
“Evet.”
“Biraz daha sevgilim gibi davranın.”
“Bu konuda yeterince tecrübeniz var gibi görünüyor. Bana ne yapacağımı söyleyin.”
“Sevgiliniz olsa nasıl davranırdınız?”
“Sevgilim yok.”
“Biliyorum.”
“Öyleyse bu sorunun cevabını bilmiyorum.”
Elçin birkaç saniye düşündü.
Sonra:
“Gülümseyin.”
“Şu an gülümsemek için bir sebebim yok.”
“Doruk.”
“Ne?”
“Lütfen.”
İstemeden yüzümde küçük bir gülümseme oluştu.
Elçin'in gözleri büyüdü.
“İşte böyle.”
“Böyle mi?”
“Evet.”
“Bunu bir daha yapmamı istemeyin.”
“Tamam.”
Bir saniye sonra elimi tuttu.
Aşağı baktım.
Sonra tekrar ona.
“Elimi tutuyorsunuz.”
“Evet.”
“Bana sormadan elimi tutmayın.”
“Pardon.”
Elimi bıraktı.
İki saniye sonra tekrar tuttu.
“Az önce özür dilemiştiniz.”
“Unuttum.”
“Bunu nasıl başardınız?”
“Bilmiyorum.”
Tam o sırada Zuhal Hanım yanımıza geldi.
“Elçin, ben de seni arıyordum.”
Elçin'in parmakları elimde sıkılaştı.
Kadın bana baktı.
“Beyefendi kim?”
Elçin cevap vermeden önce bana baktı.
O bakışı unutmayacaktım.
Benden gerçekten yardım bekliyordu.
“Sevgilin mi?”
“Evet.”
Cevap ağzımdan çıkınca ben bile şaşırdım.
Elçin'in yüzü aydınlandı.
Sanki az önce bütün geceyi kurtarmıştım.
“Tanıştırayım. Erkek arkadaşım Doruk, Zuhal Hanım.”
Kadın başını hafifçe salladı.
“Memnun oldum.”
“Ben de.”
“Ne zamandır birliktesiniz?”
“Bir süredir.”
“Hımm…”
Bakışları önce bana, sonra Elçin'e kaydı.
Bize inanmadığını anlamak zor değildi.
“Peki. Ben konuklarla ilgileneyim. Size iyi eğlenceler.”
Kadın uzaklaştı.
Elçin derin bir nefes verdi.
“Bitti.”
“Bitti mi?”
“Sanırım.”
“Elinizi artık bırakabilirsiniz.”
Bir anda elime baktı.
Sonra bıraktı.
“Pardon. Şimdi gidiyorsunuz, değil mi?”
“Evet.”
“Ben de sizinle gelebilir miyim?”
“Hayır.”
“Sadece dışarı çıkana kadar.”
“Bittiğini sanıyordum.”
“Dışarı çıkınca bitecek.”
“Bundan emin misiniz?”
“Evet.”
Masadan kalktım.
Ada'yı bulup gideceğimi söyleyecektim.
Birkaç adım attıktan sonra arkamdan ayak sesleri geldi.
Döndüm.
Elçin yine peşimdeydi.
“Peşimden geliyorsunuz.”
“Evet.”
“Neden?”
“Beraber çıkacağımızı sanıyordum.”
“Ben öyle bir şey söylemedim.”
“İtiraz etmediniz.”
“Hayır dediğim hiçbir şeyi dikkate almıyorsunuz çünkü.”
Elçin bir an düşündü.
“Doğru.”
“En azından bunun farkındasınız.”
“Farkındayım.”
Yürümeye devam ettim.
O da peşimden geldi.
Ada'nın yanına ulaştığımda kardeşim önce bana, sonra arkamdaki Elçin'e baktı.
Yüzündeki sırıtışı görünce buradan bir an önce çıkmam gerektiğini düşündüm.
“Ada, ben artık gidiyorum.”
“Halinden memnun gibisin abi. İstersen biraz daha kal.”
“Sence memnun mu görünüyorum?”
“Bence öylesin.”
“Düğün bittiğinde gelip seni alacağım.”
“Gerek yok abi. Kızlar beni bırakacak. Hem senin daha önemli işlerin var belli ki. Benim için planını bozma.”
“Ada…”
Güldü, yanağıma bir öpücük kondurdu.
“Beni merak etme. Kızlarla geleceğim.”
Sonra Elçin'e döndü.
“Umarım en yakın zamanda tekrar görüşürüz Elçin. Bence uzun bir sohbet etmemiz gerekiyor.”
Elçin de gülümseyerek ona sarıldı.
“Ben de isterim.”
İkisine bakarken gerçekten neler olduğunu anlamıyordum.
Kız kardeşimle tanımadığım bir kadın beş dakika içinde arkadaş olmuştu.
Ben ise hâlâ neden bu kadının peşimden geldiğini anlamaya çalışıyordum.
Çıkışa doğru yürümeye başladım.
Arkamdan Elçin'in Ada'ya fısıldadığını duydum.
“Hâlâ biraz huysuz.”
Durdum.
Arkama dönmedim.
Bir saniye sonra ayak seslerini yeniden duydum.
Yine peşimdeydi.
Beş dakika kalacağımı söylediğim düğünden yaklaşık bir saat sonra çıkıyordum.
Ve yanımda, tanımadığım ama sevgilim olduğunu söyleyen bir kadın vardı.
Kapıya doğru ilerlerken tek düşündüğüm şey, dışarı çıktığımız anda bu saçmalığın sona ermesiydi.
Çünkü bu kadının hayatıma girdiği ilk andan beri, söylediği hiçbir şey planladığım gibi gitmiyordu.
Ve bundan hiç hoşlanmıyordum.
***
Dışarı çıktığımızda Elçin bana döndü.
“Çok teşekkür ederim. Bu gece beni çok zor bir durumdan kurtardınız.”
Gülümseyerek söylemişti.
Sessizce birkaç saniye yüzüne baktım. Ne yapmaya çalıştığını anlamaya çalışıyordum.
“Umarım bu, eski sevgilinizi düğününde kıskandırma planının bir parçası değildir.”
Kaşlarını çattı.
“Çünkü o şu an evleniyor ve siz hiç tanımadığınız birini sevgiliniz gibi göstermeye çalıştınız.”
Elçin bir adım geri çekildi.
“Bu ne küstahlık? Tanımadığınız biri hakkında nasıl böyle bir yargıya varıp üstelik bunu yüzüme söyleyebiliyorsunuz?”
Sanki içeride çok normal şeyler yaşanmış gibi.
“Siz tanımadığınız birini nasıl zorla sevgilinizmiş gibi gösterebiliyorsunuz peki?”
“Sadece bir süre yardıma ihtiyacım vardı ve o anda sizi yalnız gördüm.”
Bana öfkeyle baktı.
“Belli ki olabilecek en kaba insanı seçmişim.”
Arkasını dönüp yürümeye başladı.
Ben de birkaç saniye arkasından baktım.
Sonra görevliye arabamı getirmesini rica ettim.
Mekânın iki farklı ucunda bir süre bekledik.
Sonunda arabam geldi.
Arabaya bindiğimde göz ucuyla Elçin'e baktım.
Hâlâ oradaydı.
Ne arabası vardı ne de onu almaya gelen biri.
Sonbahar artık akşamları kendini iyiden iyiye hissettiriyordu. Hava oldukça sertti.
Elçin üşümüş görünüyordu.
Ve mutsuzdu.
İçerideki kadından eser kalmamıştı sanki.
Az önce herkesin karşısında rahatça konuşan, benimle durmadan laf dalaşına giren, hiç tanımadığı bir adamı sevgilisi ilan eden o kadın gitmiş; geriye tek başına soğukta bekleyen biri kalmıştı.
Bir süre onu izledim.
Sonra kendi kendime aynı şeyi söyledim.
Yoluna devam et, Doruk. Bu senin meselen değil.
Arabayı çalıştırdım.
Ama birkaç saniye sonra direksiyonu çevirdiğimi fark ettim.
Kendime itiraz ede ede arabayı Elçin'e doğru sürdüm.
Tam önünde durup camı indirdim.
“Ne bekliyorsunuz?”
Bana döndü.
“Belamı yeterince bulmadığımı fark ettim. Devamını bekliyorum.”
Sinirliydi.
Biraz da kırgın.
“Sizi almaya gelecek biri var mı?”
“Hayır.”
Gözleri dolmuş muydu?
Bir an emin olamadım.
“Hava oldukça serin.”
“Farkındayım.”
“Üşümüş görünüyorsunuz.”
“Onun da farkındayım.”
Bir an sustu.
“Taksiler doluymuş. Birazdan göndereceklerini söylediler.”
Yoluna devam et, Doruk. Bu senin meselen değil.
Bu kez kendime kızarak içimden söyledim.
“İsterseniz sizi bir taksi durağına bırakayım.”
Elçin bana şüpheyle baktı.
“Ciddi misiniz?”
“Evet.”
“Tanımadığınız kişileri taksi durağına bırakmak kurallar listenizin dışında sanırım.”
Tamam.
Hâlâ laf sokma işine devam ediyorduk.
“İçeride kurallarımı yeterince bozdunuz. Bunu da yapabilirim artık.”
Sessizlik oldu.
“Hadi binin. Burada taksi kolay bulunmaz.”
Hâlâ bana bakıyordu.
“En azından bir durağa bırakayım. Kısa süreli sevgilimin soğukta beklemesini istemezdim sonuçta. Sevgililik kurallarında böyle şeyler vardır sanırım. Siz daha iyi bilirsiniz.”
Dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.
İlk gerçek gülümsemesiydi sanırım.
Nedense bunu fark etmek hoşuma gitmişti.
Nedenini düşünmeden arabaya binmesi için kapıyı açtım.
Elçin arabaya bindi.
Ben de yola koyuldum.
Bir süre ikimiz de konuşmadık.
Elçin telefonunu çıkardı. Ekranda gördüğü bir şeye bakıp kendi kendine bir şeyler söylendi.
Arabanın içinde hâlâ gergin bir hava vardı.
Bir süre sonra dayanamadım.
“Peki, neden bu düğünde olduğunuzu anlatmak ister misiniz?”
Bana döndü.
Sonra tekrar başını yola çevirdi.
“Sanırım istemem.”
Başımı salladım.
“Eviniz buraya yakın mı?”
“İzmir'de.”
Ne dediğini anlamaya çalışarak ona baktım.
“İzmir'de mi?”
“İzmir'de yaşıyorum. Düğün için geldim. Kuzenimde kalıyorum. Yarın döneceğim.”
“Eski sevgilinizin düğünü için İzmir'den İstanbul'a geldiniz.”
“Evet.”
Kısa bir sessizlik oldu.
“Sanırım öyle.”
Başımı salladım.
Elçin derin bir nefes aldı.
“Bakın, bu sandığınız gibi bir şey değil. Bana davetiye gönderildi. Yani ben onun gönderdiğini sandım ama o değilmiş. Arkadaşıymış. Yanlışlıkla gönderilmiş falan… Uzun bir yanlış anlaşılmalar listesi.”
Bir an durdu.
“Ve bunu gerçekten konuşmak istemiyorum.”
“Anladım.”
Kısa bir sessizlik oldu.
“Yani yanlışlıkla gelen eski sevgilinizin düğün davetiyesini görüp ‘Neden katılmayayım?’ dediniz.”
“Konuşmak istemediğimi söylemiştim.”
“Ben de sevgili olmak istemediğimi söylemiştim. Ama bakın ne durumdayız.”
Dudaklarını büzdü.
“Tamam. Sadece o bu kadar şuursuzca bir hareket yapabiliyorsa ben daha fazlasını yaparım demek istemiştim.”
“Yani sinirlendiniz.”
“Biraz.”
“Ve onu da sinirlendirmek istediniz.”
“Düğününde…”
“Evet.”
Bir an sustu.
“Ama davet edilmediğimi düğünde öğrendim.”
“Ve bu işi beni sevgiliniz yaparak çözmeye karar verdiniz.”
“Öyle de denebilir.”
Sonra bana baktı.
“Hem fena mı oldu? Sıkıcılığınıza biraz renk getirmiş oldum.”
Kaşlarımı çattım.
“Sıkıcı olduğumu nereden çıkardınız?”
“Hangi hareketinizden başlamamı istersiniz?”
İnanılmaz biriydi gerçekten.
Güldüğünü fark ettim.
Bana döndü.
“O gördüğüm bir gülümseme miydi yoksa?”
“Ne?”
“Gülümsediniz.”
“Tabii ki hayır.”
“Emin misiniz?”
“Evet.”
“Peki. Yüz kaslarınız seğirmiş sanırım.”
“Olabilir.”
Bu durum onu eğlendirmişti.
Bir süre sonra yakındaki bir taksi durağını gördüm.
“Gideceğiniz ev yakınlardaysa taksi durağı yerine oraya da bırakabilirim.”
“Teşekkür ederim ama gerek yok. Zaten bu gece yeterince bela oldum size.”
“Buna itiraz edemem.”
Gülümsedi.
“Taksi durağına bırakmanız yeterli.”
Üstelemedim.
“Peki.”
Arabayı durağın önünde durdurdum.
Elçin kapıyı açmadan önce bana döndü.
“Teşekkür ederim, Doruk. Bu gece istemeden de olsa yaptığın iyiliği hiç unutmayacağım.”
Bir şey söyleyemedim.
Zaten o da cevap beklemiyordu.
Kapıyı kapattı ve taksi durağına doğru ilerledi.
Ben ise birkaç saniye arkasından baktım.
Sonra arabayı çalıştırıp yoluma devam ettim.