İçeriğe geç

Bölüm 5 / 5, 1.273 kelime, tahmini 6 dakika. Klavye: J ve K paragraf gezer, C yorum açar, virgül okuma ayarlarını açar.

Bir Daha Görüşmemek Üzere

İzmir'e döneli üç gün olmuştu. Yaşadığım düğün rezaletinden sonra resmen bir daha İstanbul'a dönmemek üzere kaçarcasına İzmir'e gelmiştim.


İstanbul'dan kaçarak kurtulabildim ama Simay'dan kurtulamıyordum maalesef. Döndüğümden beri resmen günde üç öğün azar işitiyordum.


Hakkını yemeyeyim, olanları anlatırken pek tepki vermemişti. Zaten böyle olacağını biliyordum dercesine sakin sakin dinlemişti beni. Ta kiii tanımadığım birini sevgilimmiş gibi yaptığımı öğrenene kadar.


Sanırım bu kadarını yapabileceğimi o da beklemiyordu.


Ne yapsaydım yani? Eski sevgilimin annesine, oğlunun düğününe davetli olmadığım hâlde geldiğimi mi söyleseydim?


Alt tarafı birazcık sevgilicilik oynadık. Adam öldürmedik ya.


Hem bence o adam da öyle çok rahatsız olmadı. Ya da suratının donukluğundan anlaşılmamıştır.


O ne öyle, buzdolabı gibi ifadesiz biriydi be.


Gerçi arabada daha samimi gibiydi. Fena biri değildi aslında.


Şöyle bir düşündüm de...


Yakışıklıydı da yani.


"Pardon."


Müşterinin seslenmesiyle yerimden sıçradım. Kendimle sohbete o kadar dalmıştım ki butikte olduğumu unutmuştum.


"Hemen geliyorum."


Gülümseyerek müşterinin yanına gittim. İstanbul'dan döndüğümden beri kendimi mümkün olduğunca işe vermeye çalışıyordum. Hesapta olmayan yolculuk yüzünden biriken siparişler, yetişmesi gereken işler ve dükkâna gelen müşteriler derken günün nasıl geçtiğini anlamıyordum.


Belki de böylesi daha iyiydi.


Çünkü ne zaman boş kalsam aklıma İstanbul geliyordu.


İstanbul deyince de...


Neyse.


---


Eve döndüğümde gerçekten yorulmuştum.


Dobby tabii ki kapıda benim eve dönmemi falan beklemiyordu. Koltukta sırtüstü yatmış, ayakları havada uyuyordu. Geldiğimi duyunca şöyle bir bakıp uykusuna devam etti.


Ah benim sevgi dolu kedim!


"Ben seni özledim ama."


Dobby'nin kulağı hafifçe hareket etti.


"Sen de beni özlemişsin."


Cevap vermedi.


"Tamam, anladım."


Üzerimi değiştirmek için odama geçecek kadar vaktim var mıydı bilmiyorum çünkü karnım zil çalıyordu.


Ehehehe... Çok komik Elçin.


Buzdolabını açtım ve midem kadar boş olduğunu görünce gözyaşları içinde kendisine veda ettim.


Açtım.


Yiyecek yemeğim yoktu.


Yorgunluktan ölüyordum.


Yani...


Pizza gecesi!


Hemen en sevdiğim pizzayı sipariş edip korkarak Simay'ı aradım.


"Pizza söyledim."


"Ben sana hâlâ kızgınım."


"Ekstra peynirli."


"Ekstra kızgınım."


"Tatlı da söyledim."


"Geliyorum."


"Film seçiyorum."


Ve kapattık.


Biz böyleydik işte. Hiç konuşmadan bile anlaşabilirdik. Gerçi birbirimizi görmeden bunu yapmak biraz zordu.


Simay ve siparişimiz gelene kadar üzerimi değiştirip izleyeceğimiz filme karar verdim.


Kiralık Sevgili.


(The Wedding Date.)


İzlemek için daha iyi bir zaman bulabilir miydim, sanmam.


Simay geldiğinde her şey hazırdı. Hemen koltuktaki yerimizi aldık. Açtığım filmi görünce kaşlarını çatarak bana baktı.


Birkaç saniye öylece bakıştık.


Sonra ikimiz de gülmeye başladık.


Ve tabii ki filmi izlemek yerine Simay bana binlerce soru sormaya karar verdi.


Filmin yarısına bile gelemeden tatlılarımızı açmış, konuyu yine aynı yere getirmiştik.


Sadece adını bildiğimiz bu adamı sosyal medyada bulmaya çalışıyorduk.


Ve tabii ki bulamadık.


"Bir dakika."


Simay bir anda doğruldu.


"Kardeşi."


Kaşlarımı çattım.


"Ne olmuş kardeşine?"


"Adı Ada'ydı değil mi?"


"Evet."


"Belki onun üzerinden buluruz."


"Sen dedektif olmaya karar verdiysen söyle de ben de ona göre davranayım."


"Sus."


Telefonunu tekrar eline aldı.


"Ne arıyorsun?"


"Ada. İstanbul. Doruk."


"Çok geniş bir arama."


"Başka ne biliyoruz?"


Düşündüm.


"Yakışıklı."


Simay telefonundan başını kaldırıp bana baktı.


"Elçin."


"Ne?"


"Gerçekten başka hiçbir şey bilmiyor muyuz?"


"Hayır."


"Mesleği?"


"Bilmiyorum."


"Soyadı?"


"Bilmiyorum."


"Nerede çalışıyor?"


"Bilmiyorum."


"Yaşadığı yer?"


"İstanbul."


"İstanbul'da nerede?"


"İstanbul'da."


Simay birkaç saniye yüzüme baktı.


"Çok yardımcı oldun."


"Rica ederim."


Telefonunu masaya bıraktı.


"Bir daha karşılaşmanız mümkün değil."


"Kesinlikle."


İkimiz de aynı anda başımızı salladık.


O gece Doruk'u bir daha görmeyeceğime gerçekten inanıyordum.


Hayat bazen insanın yüzüne karşı ne kadar emin konuştuğunu duyup özellikle inadına tersini yapıyordu.


Ben bunu henüz bilmiyordum.


---


Biraz daha Urla'ya gitmezsem annem, onları ebeveynlikten reddettiğimi düşünecekti.


Annemle babamı seviyordum tabii. Hem de çok. Ama bazen kendi hayatının içine öyle bir gömülüyordun ki, bir bakmışsın anne babanı aramayalı, görmeyeli gereğinden fazla zaman geçmiş.


Ben de cumartesi sabahı Simay'ı alıp Urla'nın yolunu tuttum.


Simay arabaya biner binmez elindeki kahveyi bana uzattı.


"Keşke erkek olsaydın."


Simay bana tuhaf tuhaf baktı.


"Seninle hemen evlenirdim."


Kahkahayı bastı.


"O zaman iyi ki erkek değilim."


Kaşlarımı çattım.


"Ne var?"


"Seni aşktan gözüm kör olmayacak kadar iyi tanıyorum."


Bir an düşündüm.


"Haklısın."


"Bak, kendini bile savunamadın."


"Çünkü doğru."


Gülerek yola devam ettim.


Urla'ya doğru ilerlerken camı biraz araladım. İzmir'in kalabalığı geride kaldıkça içim de yavaş yavaş rahatlamaya başladı.


Bazen insanın hiçbir şey yapmadan, sadece bildiği bir yere gitmeye ihtiyacı oluyordu.


Urla da benim için tam olarak öyle bir yerdi.


Simay'ın ailesi de Urla'da yaşadığı için onunla buraya gelmek bizim için oldukça sıradan bir şeydi. Çocukluğumuzdan beri hafta sonlarının bir kısmı bir evde, diğer kısmı öbür evde geçerdi.


Hatta bazen hangi evde olduğumuzu bile karıştırırdık.


Annelerimiz üniversiteden beri arkadaştı. Yıllar geçmiş, hayatlar değişmiş, çocuklar büyümüş ama onların arkadaşlığı hiç değişmemişti.


Hatta arkadaşlıktan çıkıp çoktan kardeşliğe terfi etmişlerdi.


Babalarımız da bu durumdan pek şikâyetçi görünmüyordu.


Gerçi onların ortak özelliği, annelerimizin bitmek bilmeyen sohbetlerinden kaçmak için aynı anda çay bahçesine gitmeleri olabilirdi.


Onların bu arkadaşlığını Simay'la biz devam ettiriyorduk.


Biz de yıllar içinde birbirimizin ailesinden biri olmuştuk.


---


Urla'ya vardığımızda daha arabayı park etmeye çalışırken annemi kapının önünde gördüm.


Camı indirir indirmez seslendi.


"Elçin, sen mi geldin kızım?"


Arabadan inerken gülümsedim.


"Benim anne."


"Bir haftasonun var, o kadar yolu gelmeseydin. Dinlenseydin keşke."


"Anne, geçen hafta gelemeyeceğim dedim diye yüzüme telefon kapattın."


Annem hiç bozuntuya vermeden elini salladı.


"Saçmalama Elçin. Çocuk muyum ben? Çekmemiştir, kapanmıştır yani. Telefon bu."


Arkamdan gelen Simay kahkahayı bastı.


Ben de anneme bakıp gözlerimi kıstım.


"Tabii."


Tam o sırada babam kapının önüne çıktı.


Bana bakıp bıyık altından gülerek göz kırptı.


"Hoş geldin kızım."


Sarılıp yanağımdan öptü.


Sonra Simay'a döndü.


"Sen de hoş geldin kızım."


"Hoş bulduk Turgut amca."


Annem hemen araya girdi.


"İkiniz de içeri girin, yemek hazır."


Simay bana döndü.


"İşte bu cümleyi bekliyordum."


"Sen zaten yemek için geliyorsun."


"Ben senin anneni seviyorum."


"Ben de senin anneni seviyorum."


"Anlaşmış olduk."


---


Öğle yemeği her zamanki gibi "azıcık bir şeyler yiyelim" diye başlayıp masanın üzerindeki bütün yemeklerin bitmesiyle son buldu.


Annem bir ara tabağıma tekrar yemek koymaya çalışırken elini tuttum.


"Anne, doyduğumu hissediyorum."


"Biraz daha ye."


"Gerçekten doydum."


"Zayıflamışsın."


"Anne, üç günde insan nasıl zayıflasın?"


"Senin bünyen öyle."


Simay hemen araya girdi.


"Ben de zayıflamışım."


Annem hiç düşünmeden ona döndü.


"Sen de ye kızım."


Simay tabağını uzattı.


Ben kahkahayı bastım.


"Leyla teyze seni böyle beslemiyor mu?"


"Benim annem de besliyor."


"Ee?"


"İki anne daha iyi."


Annem gururla gülümsedi.


"Bak, akıllı kız."


Babam çayını yudumlarken başını iki yana salladı.


"İki annenin olduğu yerde iki kat azar da olur."


Annemle Simay aynı anda ona döndü.


"Sen karışma."


Babam ellerini kaldırdı.


"Tamam, ben yokum."


---


Öğleden sonra Simay'ın ailesine uğradık.


Leyla teyze bizi kapıda görünce önce Simay'a, sonra bana sarıldı.


"İkiniz yine beraber."


"Biz paket programız," dedim.


Leyla teyze güldü.


"Sen zaten bu evin kızısın."


"Ben artık iki evin de kızıyım."


"Artık mı?"


Bir an durdum.


"Doğru. Ben ne zaman değildim?"


Simay araya girdi.


"Ben de sizin evin kızıyım."


Leyla teyze hemen ona sarıldı.


"Sen zaten kızımızsın."


Bu cümleyi duyunca gülümsedim.


Çünkü gerçekten de böyleydik.


Ailelerimiz birbirine karışmış, biz de onların arasına karışmıştık.


Akşamüstüne kadar iki ev arasında gidip geldik. Kahveler içildi, eski fotoğraflar çıkarıldı, çocukluk hikâyelerimiz yeniden anlatıldı.


Benim çocukken yaptığım saçmalıklar...


Simay'ın benim yüzümden başına gelenler...


Birlikte kırdığımız vazonun hâlâ aileler tarafından hatırlanıyor olması...


Her şey tanıdık, her şey sıcaktı.


O günün sonunda fark ettim ki İstanbul'da yaşadığım bütün o saçmalıkların ardından ilk kez gerçekten rahatlamıştım.


Ne düğün vardı.


Ne eski sevgili.


Ne davet meselesi.


Ne de tanımadığım bir adam.


Sadece ailem vardı.


Simay vardı.


Ve ben vardım.


Akşam bizim evin balkonunda Simay'la yan yana oturuyorduk. Önümüzde kahvelerimiz, karşımızda Urla'nın sakin akşamı vardı.


Bir süre hiçbirimiz konuşmadık.


Sonra içimden geldiği gibi söyledim.


"İstanbul'u bir süre görmek istemiyorum."


Simay kahvesinden bir yudum aldı.


"Zaten bir daha gitmeyeceksin."


"Kesinlikle."


Başımı salladım.


Sonra ikimiz de aynı anda gülmeye başladık.


O an gerçekten her şeyin bittiğini düşünüyordum.


İstanbul'daki o saçma düğünün, davetsizliğin, Doruk'un ve bütün o karmaşanın hayatımda kalmış küçük bir anıdan ibaret olacağına inanıyordum.


Ne de olsa bazı insanlar hayatımıza sadece bir kez girerdi.


Bazılarıysa...


Biz daha farkına varmadan hayatımızda yer açmaya başlardı.

Buraya kadar okudun

Yeni bölüm haftada birkaç bölüm geliyor. Takip et, geldiğinde haber verelim.