11.Bölüm
Ertesi sabah Baran’a yazdım.
Evin: Cumartesi buluşalım.
Baran: Nerede istersen.
Cumartesi, ilk kez birlikte oturduğumuz bankta buluştuk.
Ben erken gitmiştim. O geldiğinde elinde kahve yoktu.
“Bir çocuğum var,” dedi.
Sesi çok sakindi. Çok sakin olması, ne kadar uzun zamandır
bunu söylemeyi prova ettiğini gösteriyordu.
“Adı Rojin. Beş yaşında. Annesi Zelal. Birkaç yıl birlikte
olduk, Rojin bebekken ayrıldık. Kötü bir ayrılık değildi.
İkimiz de yanlış yerde olduğumuzu anladık. Zelal iki saat
ötede oturuyor. Rojin’i iki haftada bir görüyorum, bakımına
destek oluyorum. Ailem biliyor. Başka kimse bilmiyor.”
“Arkadaşların da mı?”
“Hiçbiri.”
Elimi bırakmadı ama ben elimi çekmedim de.
“Neden?”
“Çünkü daha önce söylemiştim,” dedi. “Bir kadına ilk
haftalarda söylediğimde yüzünün nasıl değiştiğini gördüm.
Bir daha öyle bakılmak istemedim. Sonra seni tanıdım. Her
gün söylemek için bir an buldum ve her gün bir gün daha
erteledim. Ne kadar beklersem o kadar zorlaştı.”
Bir süre ikimiz de konuşmadık. Uzakta bir köpek havlıyordu.
“Çocuğun olması beni korkutmuyor,” dedim. “Rojin’in sesi
çok tatlıydı. Beni korkutan şey, benim sana ’dürüstlük’
derken senin gözlerini kaçırman. Bana söylememen.”
“Biliyorum.”
“Üstelik beni kıskandın. Ben arkadaşlarımla oturduğumu
söyleyince kıskandın, sen ise…”
“Biliyorum, Evin. Sen kendi sakladığın şeyle beni
ölçüyordun, diyeceksin. Haklısın.”
“Sen kendi sakladığınla beni ölçüyordun,” dedim yine de.
Bunu söylerken boğazım düğümlendi. Bir hafta önce başka
birinin kolları arasında uyanmış biri olarak “dürüstlük”
kelimesini ağzıma almamalıydım. Ama söylemiştim ve
söylediğim gibi de duruyordu. Haklıydım. Bu beni hiç
rahatlatmadı.
“Bana biraz zaman ver,” dedim. “Seni terk etmiyorum. Ama
bunu hemen geçiştiremem. Bir hafta.”
“Bir hafta.”
“Bu sürede mesajlaşalım ama beni arama. Ben seni ararım.”
Kafasını salladı. Giderken arkasından baktım. Sırtı bana
dönüktü. O sırada arabadan inip telefonla nasıl konuştuğunu
düşündüm. Bu kadar yumuşak konuşan bir adam bir çocuğu
nasıl saklayabilirdi? Cevap basitti. Kendini güvende
hissetmeyen biri, en çok sevdiği şeyi saklar.
O hafta çabuk geçmedi. Baran bana her gün bir mesaj attı.
Kısa, ısrarsız. “Günaydın.” “İyi geceler.” Bir gün: “Rojin
bugün anaokulunda ilk kez adını yazdı. Kimseye
söyleyemiyorum. Sana söylüyorum.” Cevap vermedim ama
mesajı üç kez okudum.
Perşembe akşamı ayaklarım beni nedenini bilmeden Adar’ın
garajına götürdü. Kapıdaki araba, içeriden gelen metal
sesleri, hepsi her zamanki gibiydi. Adar beni görünce
elindeki bezi bıraktı. Birkaç saniye ikimiz de konuşmadık.
“Bu konuşmamız gerekiyor,” dedim.
“Biliyorum.”
“Ne diyeceğimi bilmiyorum.”
“Söylemen gerekmiyor.” Bezi buruşturdu, açtı, tekrar
buruşturdu. “Olanı geri alamam. Pişman olmaya da hakkım
yok. Çünkü pişman değilim. Bu da beni utandırıyor.”
Gözlerimi kapattım.
“Baran’a söyleyip söylememek senin kararın,” dedi. “Sabah
söylediklerimi geri almıyorum ama bir beklentim de yok.
Yalnızca bir şey isteyeceğim: kendine yalan söyleme. İnsan
söylemediği şeyin altında ezilir. Yük, söylemediğin şeydir.
Bunu kendi hâlimden biliyorum.”
“Ona söylemeyeceğim.”
“O zaman en azından kendine söyle.”
Çaydanlığı doldurdu. Hiçbir şey sormadı. Çay soğuyana
kadar yan yana oturduk. Çıkarken bir şey demedi, ben de
demedim. İlk kez yanında sessizce durup rahat edemedim.
Cuma akşamı Civan’larda toplandık. Sarya mutfakta
bulaşıkları yıkıyordu. Yanına gittim.
“Bir şey olduysa konuşuruz,” dedi. “Ama bir şey olmadıysa
da burada olduğumuzu bil.”
Lorin elini omzuma koydu.
“İnsan her şeyi kendi başına taşıyınca yoruluyor.”
Başımı salladım. Anlaşılmak ile affedilmek arasında bir yer
vardı ve ben tam orada duruyordum.
Pazar günü Baran’a yazdım.
Evin: Yarın öğleden sonra buluşalım. Bir şey sormak
istiyorum.
Baran: Her şeyi sor.
Evin: Rojin’le tanışmak istiyorum. Ama arkadaşlarla
gideceğimiz gezide.
Cevap hemen gelmedi. Sonra yazdı.
Baran: Emin misin?
Evin: Hayır. Ama deneyeceğim.