İçeriğe geç

Bölüm 11 / 13, 541 kelime, tahmini 3 dakika. Klavye: J ve K paragraf gezer, C yorum açar, virgül okuma ayarlarını açar.

Taşınan Yük

11.Bölüm

Ertesi sabah Baran’a yazdım.

Evin: Cumartesi buluşalım.

Baran: Nerede istersen.

Cumartesi, ilk kez birlikte oturduğumuz bankta buluştuk.

Ben erken gitmiştim. O geldiğinde elinde kahve yoktu.

“Bir çocuğum var,” dedi.

Sesi çok sakindi. Çok sakin olması, ne kadar uzun zamandır

bunu söylemeyi prova ettiğini gösteriyordu.

“Adı Rojin. Beş yaşında. Annesi Zelal. Birkaç yıl birlikte

olduk, Rojin bebekken ayrıldık. Kötü bir ayrılık değildi.

İkimiz de yanlış yerde olduğumuzu anladık. Zelal iki saat

ötede oturuyor. Rojin’i iki haftada bir görüyorum, bakımına

destek oluyorum. Ailem biliyor. Başka kimse bilmiyor.”

“Arkadaşların da mı?”

“Hiçbiri.”

Elimi bırakmadı ama ben elimi çekmedim de.

“Neden?”

“Çünkü daha önce söylemiştim,” dedi. “Bir kadına ilk

haftalarda söylediğimde yüzünün nasıl değiştiğini gördüm.

Bir daha öyle bakılmak istemedim. Sonra seni tanıdım. Her

gün söylemek için bir an buldum ve her gün bir gün daha

erteledim. Ne kadar beklersem o kadar zorlaştı.”

Bir süre ikimiz de konuşmadık. Uzakta bir köpek havlıyordu.

“Çocuğun olması beni korkutmuyor,” dedim. “Rojin’in sesi

çok tatlıydı. Beni korkutan şey, benim sana ’dürüstlük’

derken senin gözlerini kaçırman. Bana söylememen.”

“Biliyorum.”

“Üstelik beni kıskandın. Ben arkadaşlarımla oturduğumu

söyleyince kıskandın, sen ise…”

“Biliyorum, Evin. Sen kendi sakladığın şeyle beni

ölçüyordun, diyeceksin. Haklısın.”

“Sen kendi sakladığınla beni ölçüyordun,” dedim yine de.

Bunu söylerken boğazım düğümlendi. Bir hafta önce başka

birinin kolları arasında uyanmış biri olarak “dürüstlük”

kelimesini ağzıma almamalıydım. Ama söylemiştim ve

söylediğim gibi de duruyordu. Haklıydım. Bu beni hiç

rahatlatmadı.

“Bana biraz zaman ver,” dedim. “Seni terk etmiyorum. Ama

bunu hemen geçiştiremem. Bir hafta.”

“Bir hafta.”

“Bu sürede mesajlaşalım ama beni arama. Ben seni ararım.”

Kafasını salladı. Giderken arkasından baktım. Sırtı bana

dönüktü. O sırada arabadan inip telefonla nasıl konuştuğunu

düşündüm. Bu kadar yumuşak konuşan bir adam bir çocuğu

nasıl saklayabilirdi? Cevap basitti. Kendini güvende

hissetmeyen biri, en çok sevdiği şeyi saklar.

O hafta çabuk geçmedi. Baran bana her gün bir mesaj attı.

Kısa, ısrarsız. “Günaydın.” “İyi geceler.” Bir gün: “Rojin

bugün anaokulunda ilk kez adını yazdı. Kimseye

söyleyemiyorum. Sana söylüyorum.” Cevap vermedim ama

mesajı üç kez okudum.

Perşembe akşamı ayaklarım beni nedenini bilmeden Adar’ın

garajına götürdü. Kapıdaki araba, içeriden gelen metal

sesleri, hepsi her zamanki gibiydi. Adar beni görünce

elindeki bezi bıraktı. Birkaç saniye ikimiz de konuşmadık.

“Bu konuşmamız gerekiyor,” dedim.

“Biliyorum.”

“Ne diyeceğimi bilmiyorum.”

“Söylemen gerekmiyor.” Bezi buruşturdu, açtı, tekrar

buruşturdu. “Olanı geri alamam. Pişman olmaya da hakkım

yok. Çünkü pişman değilim. Bu da beni utandırıyor.”

Gözlerimi kapattım.

“Baran’a söyleyip söylememek senin kararın,” dedi. “Sabah

söylediklerimi geri almıyorum ama bir beklentim de yok.

Yalnızca bir şey isteyeceğim: kendine yalan söyleme. İnsan

söylemediği şeyin altında ezilir. Yük, söylemediğin şeydir.

Bunu kendi hâlimden biliyorum.”

“Ona söylemeyeceğim.”

“O zaman en azından kendine söyle.”

Çaydanlığı doldurdu. Hiçbir şey sormadı. Çay soğuyana

kadar yan yana oturduk. Çıkarken bir şey demedi, ben de

demedim. İlk kez yanında sessizce durup rahat edemedim.

Cuma akşamı Civan’larda toplandık. Sarya mutfakta

bulaşıkları yıkıyordu. Yanına gittim.

“Bir şey olduysa konuşuruz,” dedi. “Ama bir şey olmadıysa

da burada olduğumuzu bil.”

Lorin elini omzuma koydu.

“İnsan her şeyi kendi başına taşıyınca yoruluyor.”

Başımı salladım. Anlaşılmak ile affedilmek arasında bir yer

vardı ve ben tam orada duruyordum.

Pazar günü Baran’a yazdım.

Evin: Yarın öğleden sonra buluşalım. Bir şey sormak

istiyorum.

Baran: Her şeyi sor.

Evin: Rojin’le tanışmak istiyorum. Ama arkadaşlarla

gideceğimiz gezide.

Cevap hemen gelmedi. Sonra yazdı.

Baran: Emin misin?

Evin: Hayır. Ama deneyeceğim.

Sıradaki bölüm

Biriktirilen Anılar

3 saat önce yayınlandı