İçeriğe geç

Bölüm 10 / 10, 754 kelime, tahmini 4 dakika. Klavye: J ve K paragraf gezer, C yorum açar, virgül okuma ayarlarını açar.

Kapının Çaldığı Gece

10. BÖLÜM

"Sorun değil" dedikten sonra eve çıktım, kapıyı kapatıp sırtımı verdim. Bir süre öylece durdum. Ne ağlıyordum ne öfkelenmiyordum. Boştum. Çok uzun zamandır içime attığım her şey bir anda yok olmuş gibiydi, geriye bir boşluk kalmıştı.

Üç gün boyunca Baran'a cevap vermedim.

Mesajları geldi. "Müsait olduğunda ara." "Bekliyorum." "Konuşmamız gerek." Telefonu sessize aldım. Fırında bir müşteriye yanlış para üstü verdim, kasayı iki kez saymak zorunda kaldım. Derste hocanın söylediklerini duymadım. Sarya aradı, "Yorgunum," dedim, bir şey sormadı. Annem aradı, "İyiyim," dedim. Kendi sesim bana bir yabancının sesi gibi geldi.

O geceyi anlatırken kime kapı açtığımı en sona bırakıyorum. Çünkü bunu kendime bile en son itiraf ettim.

Dördüncü akşam yağmur yağıyordu. Camdan akan suyu izlerken kapı çaldı. Üç yavaş vuruş. Kimse gelecek değildi.

"Kim o?"

Cevap gelmedi.

Kapıyı açtım. Koridorun loş ışığında biri duruyordu. Saçlarından yağmur damlıyordu. Omuzları ıslaktı. Hiçbir şey söylemedi. Ben de söylemedim. Birkaç saniye, belki daha uzun, yalnızca birbirimize baktık. Yağmur damlaları halıya düşüyordu.

Sonra kenara çekildim. O içeri girdi.

Salonda oturduk. Aramızda bir koltuk boşluğu vardı. Saatin tik taklarını, mutfaktaki buzdolabının uğultusunu duyuyordum. Bu sessizlik üç günün bütün ağırlığını taşıyordu. Dayanamadım.

Yerimden kalkıp yanına oturdum. Sonra ona sarıldım.

İlk anda hiç kıpırdamadı. Sonra kolları beni sardı. Boynumdaki sıcaklığı, nefesini, ıslak kumaşın serinliğini hissettim. Ellerinde eski bir yağ ve sabun kokusu vardı, tanıdık bir koku, ama o an hatırlamak istemedim. Yalnızca çok uzun zamandır ilk kez birinin bana tutunduğunu, benim de ona tutunduğumu bildim.

Geri çekildiğimde gözlerimiz buluştu. Birbirimize bakarak bir şeyi soruyorduk.

"Emin misin?" dedi. Sesi alçaktı.

"Hayır," dedim. "Ama kalmanı istiyorum."

Dudaklarımız buluştuğunda içimdeki boşluk bir anda doldu. Sabırsızlıkla değil, açlıkla da değil. Sanki yıllardır birinin bana bu kadar dikkatle dokunmasını beklemiştim. Elleri yüzümü kavradı, benimkiler gömleğinin düğmelerini buldu. Odama giden koridoru nasıl geçtiğimizi hatırlamıyorum. Yalnızca kapının arkamızdan kapandığını, perdelerin çekik olduğunu, yağmurun camda hâlâ aktığını biliyorum.

Üzerimdeki ıslak kazağı çıkarmama yardım etti, sonra bir an durup bana baktı, sanki izin istiyordu. Ben cevap olarak onu kendime çektim. Birbirimizin üzerinden bir bir çıkardığımız her şey yere düşerken içimdeki gerginlik de düşüyordu. Teni sıcaktı, benimki yağmurdan serindi. Dudakları boynuma indi, omzuma, köprücük kemiğime. Her öpücüğü acele etmeden bırakıyordu, sanki her biri ayrı bir soruydu ve cevabımı bekliyordu. Ben parmaklarımı sırtında gezdirdim, omurgasının her çizgisini ezberler gibi. Nefesimiz hızlandı, sesimiz birbirine karıştı. Bir noktada nerede başladığımı, onun nerede bittiğini ayırt edemez oldum.

Bedenlerimiz birbirine kavuştuğunda bu yalnızca bir yakınlık değildi. Üç günün sessizliği, içimde birikmiş her şey, söylenmemiş her cümle o sıcaklığın içinde eridi. Hareketlerimiz önce yavaştı, sanki birbirimizi tanıyorduk, sonra ritim derinleşti. Ellerimiz birbirimizi bırakmadı, gözlerimiz hiç kapanmadı. İkimiz de aynı yere, aynı anda varmış gibiydik. Sonra uzun, derin bir sessizlik oldu. Yağmurun sesinden başka bir şey duymuyordum. Başımı göğsüne yasladım, kolları beni sardı. Bir an bile ayrılmadan uykuya daldık.

Sabah ışığı perdenin aralığından odaya sızdığında gözlerimi açtım. Yanımda biri yatıyordu ve bana bakıyordu. Gözlerimiz buluştu. Yüzünü o zaman gördüm.

Adar'dı.

Bunu nasıl yaptığımızı, neden yaptığımızı bilmiyorum. Nasıl oldu, nasıl bu noktaya geldik, bunu bugün bile açıklayamıyorum. Bir sorunun cevabı olmadan yaşanan şeyler vardır. Bu da onlardan biriydi.

"Uyanmışsın," dedi. Sesi kısıktı.

Cevap veremedim. Çarşafı göğsüme çektim.

"Beni dinle," dedi. "Sonra ne istersen yap, ne istersen söyle."

Bir şey söylemedim.

"Seni seviyorum, Evin." Sakindi. Bunu çok uzun zamandır içinde taşıdığı belliydi. "Bunu böyle söylemek istemezdim. Ama dün geceyi, sana ne kadar yakın olduğumu inkâr edersem kendime yalan söylemiş olurum. Seni çok uzun zamandır seviyorum. Her gün 'yemek yedin mi' diye sorduğumda o cümlenin altında bu vardı."

"Adar, ben…"

"Biliyorum. Baran var. Hazır olmadığını da biliyorum. Senden bir şey istemiyorum. Ama senden bir cevap bekliyorum. Acele etmeyeceğim."

"Bilmiyorum," dedim. Sesim titredi. "Kafam çok karışık. Ne yaptığımızı bile bilmiyorum. Gerçekten bilmiyorum."

"Tamam." Başını salladı. "Anlıyorum."

Doğrulup yerden gömleğini aldı, giyindi. Düğmelerini ilikleyen parmakları titriyordu. Pantolonunu giydi, ayakkabılarını bağladı. Kapıda durup bana döndü.

"Ben her zaman buradayım. Ne olursa olsun, ne karar verirsen ver. İstediğin zaman yazabilirsin, arayabilirsin. Gece gündüz fark etmez. Bunu aklında tut."

Cevap veremedim. Başımı salladım.

"Yemek ye," dedi.

Çıktı. Kapı sessizce kapandı.

Ben uzun süre yatakta öylece kaldım. Çarşafın üzerinde hâlâ bir sıcaklık vardı. Baran'ın mesajları telefonumun ekranında beklerken ben tavana baktım. Bu gece kimse bilmeyecekti. Bunu ikimiz de, bu sözlerden sonra bile, anlamıştık.

Üç gün sonra Sarya'yla bir kafede buluştum. Kahvem soğudu, içmedim.

"Sana bir şey anlatacağım. Ama kimseye söylemeyeceksin."

Sarya fincanını bırakıp yüzüme baktı.

"Söylemem. Ne oldu?"

Anlattım. Kelimeler boğazımda düğümlenerek çıktı. Sarya hiçbir şey söylemeden dinledi. Bittiğinde elini elimin üzerine koydu.

"Seni yargılamıyorum," dedi. "Ama sen ne istediğini bilmiyorsun, Evin. Önce onu bulmalısın."

"Bilmiyorum."

"Biliyorum."

Telefonuma baktım. Yeni bir mesaj vardı.

Baran: Hâlâ buradayım.

Cevap yazmadım.

Buraya kadar okudun

Yeni bölüm her gün bölüm geliyor. Takip et, geldiğinde haber verelim.