İçeriğe geç

Bölüm 12 / 13, 627 kelime, tahmini 3 dakika. Klavye: J ve K paragraf gezer, C yorum açar, virgül okuma ayarlarını açar.

Biriktirilen Anılar

12.Bölüm

Cumartesi sabahı Baran beni evimin önünden aldı. Rojin’i Zelal’den yolun yarısında, bir benzinlikte teslim alacaktık. Arabaya bindiğimde ikimiz de biraz sessizdik. Bir hafta boyunca düşündükten sonra kararımı vermiştim. Baran’ı seçiyordum. Üstelik yalnızca kendisini değil, hayatının bir parçası olan Rojin’i de tanımaya hazırdım.

“Dün gece uyuyamadım,” dedi Baran.

“Ben de.”

“Rojin’i göreceğin için mi?”

Başımı ona çevirdim.

“Seni kaybedecekmişim gibi hissettiğim için.”

Baran hafifçe gülümsedi. Bir süre sonra arabayı yol kenarındaki ağaçların altında durdurdu. Motoru kapattı ve bana döndü.

“Evin, sana söyleyeceklerimi günlerdir düşünüyorum. Ama şimdi karşımda oturuyorsun ve hiçbirini hatırlamıyorum.”

Güldüm.

“Belki de düşünmeyi bırakıp söylemen gerekiyordur.”

Elimi tuttu. Başparmağıyla parmaklarımın üzerinde gezindi.

“Seni seviyorum. Bunu bilmeni istiyorum. Seni kaybetmekten gerçekten korktum.”

İçimde bir şey çözüldü. Ona doğru eğilip boynuna sarıldım. Kokusunu içime çektim. Kollarını belime doladı, saçlarımı okşadı.

“Ben de seni seviyorum, Baran.”

Yüzümü iki eli arasına aldı. Önce alnımı, sonra yanağımı öptü. Ardından dudakları dudaklarıma değdi. Bu kez öpücüğünde acele yoktu. Sanki birbirimize söyleyemediğimiz bütün cümleleri o an anlatıyorduk. Geri çekildiğinde burnunu burnuma sürttü.

“Bir daha böyle kavga etmeyelim,” dedi.

“Bazen sen de çok inatçısın.”

“Sen de az değilsin.”

İkimiz de güldük.

Benzinliğe vardığımızda gri bir araba bizi bekliyordu. İçinden saçları iki örgülü, elinde kırmızı bir çanta taşıyan küçük bir kız indi. Yanında uzun siyah saçlı bir kadın vardı.

“Rojin, bu Evin.”

Küçük kız bana dikkatlice baktı. Sonra çantasından katlanmış bir kâğıt çıkarıp uzattı. Kırmızı bir ev, iki insan ve üstlerinde kocaman bir güneş vardı.

“Bunu ben çizdim. Babamın evi.”

“Çok güzel çizmişsin. Güneşi de çok sevdim.”

“Sen de bizim evimize gelecek misin?”

Bir an Baran'a baktım. Gülümsüyordu.

“Belki bir gün,” dedim.

Rojin elimi tuttu. O küçücük elin avucuma yerleşmesi içimde tarif edemediğim bir sıcaklık bıraktı.

Zelal bana kısa bir bakış attı. Sonra Baran'a dönerek Rojin'in çantasını verdi. Ayrılırken aralarında sakin ve alışılmış bir konuşma geçti. Bu durum beni rahatlattı. Kimsenin hayatında bir yabancı gibi durmak istemiyordum.

Buluşma yerine vardığımızda herkes bizi bekliyordu. Baran arabadan indi ve Rojin'in elini tuttu.

“Arkadaşlar, size kızımı tanıştırmak istiyorum. Bu Rojin.”

Bir an sessizlik oldu. Civan şaşkınlıkla Baran'a baktı. Sarya'nın gözleri bana kaydı. Serhad ise hemen dizlerinin üzerine çöktü.

“Merhaba Rojin. Ben Serhad. Ekmek getirmeyi bazen unutuyorum ama iyi bir arkadaşım.”

Rojin ciddi bir ifadeyle ona baktı.

“Ekmek unutan biri güvenilir olmaz.”

Hepimiz kahkahaya boğulduk.

Lorin fotoğraf makinesini kaldırıp o anı çekti. Serhad ona dönerek:

“Bunu sil. İlk tanışmamızda itibarım zedelendi,” dedi.

Lorin gülerek başını salladı.

“Bence kalsın. Seni en iyi anlatan fotoğraf bu olabilir.”

Serhad bir an ona baktı. Sonra gülümsedi. Lorin de makinesini indirirken hafifçe kızardı. Sarya bunu fark etmiş olacak ki bana göz kırptı.

Günün geri kalanı kahkahalarla geçti. Rojin, Lorin'le fotoğraf çekti, Serhad'la oyun oynadı. Baran ise kızının her gülüşünde başka birine dönüşüyordu. Onu izlerken kalbimin içi ısınıyordu.

Öğleden sonra gölün kıyısına yürüdüm. Baran arkamdan gelip kollarını belime doladı. Sırtımı göğsüne yasladım. Çenesini omzuma bıraktı.

“Bugün bana çok güzel bir şey verdin,” diye fısıldadı.

“Neymiş?”

“Kızımın elini tuttun. Onu hayatına kabul ettin.”

Başımı çevirip yanağından öptüm.

“Senin hayatının bir parçasıysa benim için de önemli.”

Beni kendisine çevirdi. Dudaklarıma uzun bir öpücük bıraktı. Sonra kulağıma Kürtçe bir şarkı mırıldandı. Sözlerini tam seçemiyordum ama sesindeki sevgi her şeyi anlatıyordu.

“Bir daha söyle,” dedim.

Gülümsedi.

“Bunu sana başka bir gün söylerim.”

Tam yeniden öpecekken uzaktan Rojin'in sesi duyuldu.

“Baba! Buraya gel!”

Baran gülerek alnıma bir öpücük bıraktı.

“Beni çağırıyor küçük hanım.”

Akşam dönüş yolunda Rojin arka koltukta uyuyakaldı. Baran radyonun sesini kıstı ve elimi tuttu.

“Bugün nasıldı?”

Camdan dışarı baktım.

“Güzeldi. Hem de çok.”

“Pişman mısın?”

Başımı ona çevirdim.

“Hayır. Sadece bu kadar mutlu olmaya alışık değilim.”

Elimi dudaklarına götürüp avucumu öptü.

“Alışırsın. Daha yaşayacağımız çok güzel gün var.”

Ona baktım ve gülümsedim.

O gün eve dönerken ilk kez geleceği düşünmekten korkmadım. Belki de bazı insanları sevmek, yalnızca onları değil, hayatlarının içindeki bütün güzellikleri de kabul etmekti.

Sıradaki bölüm

Içimize Attıklarız

3 saat önce yayınlandı