13. BÖLÜM
Gölden döndüğümüz günden sonra aylar birbirine karıştı. Pazar sabahları Rojin Baran'nin evinde kalmaya başladı. Baran’ın salonundaki rafta bir cam kavanoz belirdi. İçine önce Rojin’in kırmızı ev resmini, sonra gölden getirdiğim düz bir taşı, bir sinema biletini ve bir benzinlik fişini koyduk. “Biriktirelim demiştik,” dedi Baran. Her gördüğümde içimde bir şey yumuşuyordu.
Bir de ayrılırken, telefonu kapatırken, arabadan inerken aynı cümleyi söylemeye başladık: “Eve varınca haber ver.” Zamanla bizim küçük alışkanlığımız olmuştu.
Baran’ın kendi lojistik şirketindeki işleri ise giderek büyüyordu. Bir gün kahve içerken bazı sorumluluklarını devretmek istediğini anlattı.
“Her şeyi kendim kontrol etmeye çalışıyorum. Bazen bu yüzden gereğinden fazla yoruluyorum.”
“Biraz güvenmeyi öğrenmen gerekiyor.”
“İnsan kendi kurduğu şirketi başkasına bırakırken iki kere düşünüyor.”
“Üç kere düşün. Sonra bırak.”
Güldü. “Bunu bana ara sıra hatırlat.”
O yıl doğum günümü Mardin’de annemle geçirmek istiyordum. Baran da gelecekti. Biletlerimizi aylar önce almıştık. Ancak yolculuktan birkaç gün önce büyük müşterilerinden biri anlaşmayı değiştirmiş, cuma günü yapılması gereken bir toplantı çıkmıştı.
“Seninle gelemeyeceğim, Evin.”
Bir an sustum.
“Tamam. Sorun değil.”
“Emin misin?”
“İşin önemli. Sen sonra gelirsin.”
“Ama doğum günün…”
“Baran, sorun değil dedim.”
Telefonu kapattığımda sesim sakindi ama içimde bir şey sıkışmıştı. Aylar önce de aynı cümleyi söylemiş, günlerce içimde bir boşluk taşımıştım. Bu kez yine susmuştum.
Ertesi gün mesajlarına kısa cevaplar verdim. Akşam iş çıkışı Adar’ın garajına gittim. Adar yıllardır hayatımdaki en güvenilir insanlardan biriydi. Onu bir sırdaş olarak görüyordum. Kimseye anlatamadıklarımı ona anlatabilirdim.
Beni görünce elindeki bezi bıraktı.
“Yemek yedin mi?”
“Hayır.”
“Çorba mı, tavuk şiş mi?”
“Çorba .”
Yemek gelene kadar sessizce oturduk. Sonunda içimi döktüm.
“Mardin’e birlikte gidemiyoruz. Baran’ın işi çıkmış.”
“Sen ne dedin?”
“Sorun değil dedim.”
“Evin, sen kendine ‘sorun değil’ dediğinde ben bile inanmıyorum.”
Gözlerim doldu.
“Söylersem yük olurum.”
“Ona söyle. Bana söylediğini ona da söyle. Adam telepat değil.”
“Sen de hiç söylemiyorsun ama.”
Bir an durdu.
“Bende bu iş artık tamir olmaz.”
Yemek geldi. Adar kendi payına bir şey söylememişti. Ben yerken karşımdaki sandalyede oturdu. Kalkarken ona baktım.
“İyi ki varsın, Adar. Sen benim için çok özelsin.”
Gülümsedi ama gözleri aynı şeyi söylemiyordu. Elindeki bezi yeniden sıktı.
“Biliyorum. Bir şey değil.”
O an ona bunu demenin ne anlama geldiğini düşündüm. Sevdiği kadından bu kelimeyi duymak, hem bir armağan hem de bir yara olmalıydı. Fakat bu düşünceyi tamamlamadım.
“Git,” dedi. “Eve varınca haber ver.”
Eve vardim.Apartmanın merdivenlerinde Baran oturuyordu.
“Seninle konuşmaya geldim. Telefonda anlatamadım.”
“Baran, ben…”
“Sorun değil, diyeceksin. Üç gündür aynı şeyi söylüyorsun. Sonra sustuğunu görüyorum ve neyi yanlış yaptığımı bilmiyorum.”
İçeri geçtik. Bu kez susmak yerine konuştum.
“İşin önemli, biliyorum. Ama ben de önemli olduğumu duymak istiyorum. Bunu söylemekten korkuyorum çünkü yük olmak istemiyorum.”
Baran başını eğdi.
“Ben de her şeyi kendim taşımaya çalışıyorum. Sen içine atıyorsun, ben kendime yüklüyorum. Aynı hata, farklı yönden.”
“Bir anlaşma yapalım. Ben sorun var dediğimde sorun var demek. Sen yoruldum dediğinde yoruldum demek. Bir de birbirimizden bir şey saklamamak.”
Bunu söylerken kendi sırrımı düşündüm. Sesim titremedi ama bundan gurur duymadım.
“Anlaştık,” dedi.
“Rojin’i sakladığın gibi değil. Bir daha değil.”
“Bir daha değil.”
Başımı omzuna yasladım. Baran saçlarımı okşadı, sonra çenemi hafifçe kaldırıp alnımdan öptü. Gözlerimi kapattım. O an aramızdaki bütün kırgınlıkların biraz olsun hafiflediğini hissettim.
Baran toplantısını bitirir bitirmez Mardin’e geleceğine söz verdi. Cuma sabahı beni havaalanına götürdü. Bavulumu indirdikten sonra uzun uzun sarıldık.
“Eve varınca haber ver,” dedi.
“Hangi eve?”
“Hangisi olursa. Önemli olan sesini duymam.”
Mardin’e indiğimde direkt evin yolunu tuttum.Annem kapıda bekliyordu. Bavulumu bırakıp boynuna sarıldım. Saçlarımı öptü, sırtımı sıvazladı.
“Çok zayıflamışsın. Yemek yemiyor musun orada?”
“Yiyorum anne.”
Evin kokusu çocukluğumu hatırlatıyordu. Akşam yemeğinde Baran’ı sordu.
“İki gün sonra gelecek. Toplantısı var.”
Pazar günü öğleden sonra kapı çaldı. Baran elinde kır çiçekleri ve annem için aldığı bir şalla gelmişti. Annem onu sevgiyle karşıladı. Akşam yemeğinden sonra misafir odasına yerleşti; ben kendi odamda kaldım. Annem geleneklerine bağlıydı. Evde herkesin yeri belliydi.
Gündüzleri akrabalarla oturuyor, çarşıya çıkıyor, yan yana yürürken aramızda mesafe bırakıyorduk. Ama küçük kaçamaklar için fırsat yaratmayı da öğrenmiştik. Bir gün çarşıda kalabalığın arasında yürürken Baran elimi kısa bir an tuttu. Parmakları avucuma değdi, sonra hemen bıraktı. Kimse fark etmemişti ama ben bütün gün o dokunuşu düşündüm.
Diğer gün annem mutfakta yemek hazırlarken Baran su almak için yanıma geldi. Koridorda yalnız kaldığımız birkaç saniyede belime hafifçe dokundu.
“Bütün gün yanımdasın ama sana sarılamıyorum,” diye fısıldadı.
“Biraz daha sabret.”
“Sen böyle söyleyince sabretmek daha zor oluyor.”
Gülmemek için dudaklarımı ısırdım. Annemin mutfaktan seslenmesiyle hemen birbirimizden uzaklaştık.
Bir öğleden sonra çay saatinde tabağının altına küçük bir kâğıt bıraktı: “Gece. Dam. Çok sessiz.”
Kâğıdı okurken yüzümdeki gülümsemeyi saklayamadım.
Gece herkes odasına çekilince parmak uçlarımızda dama çıktık. Baran battaniyeyi çoktan yere sermişti. Şehir ışıkları uzaktan parlıyor, serin hava saçlarımı hafifçe savuruyordu.
“Bütün gün seni bekledim,” dedi.
“Ben de.”
Yanına oturduğumda kolunu omzuma doladı. Başımı göğsüne yasladım. Bir süre konuşmadan öyle kaldık. Sonra yüzümü kendine çevirdi, saçlarımı kulağımın arkasına itti.
“Biliyor musun, bugün elini tuttuğum o birkaç saniye yetmedi.”
“Bana da yetmedi.”
Beni öptüğünde bütün gün sakladığımız özlem bir anda ortaya çıktı. Önce yavaşça, sonra birbirimizi daha çok özlediğimizi anlatır gibi uzun uzun öpüştük. Parmaklarım saçlarının arasına karıştı. Beni kendine çektiğinde kollarımı boynuna doladım. Battaniyenin altında birbirimize sokulduk; arada bir durup gülümsüyor, sonra yeniden öpüşüyorduk. O gece acelemiz yoktu. Sessizliğin içinde birbirimize yakın olmanın tadını çıkardık.
Bir süre sonra başımı göğsüne yasladım. Parmakları saçlarımda dolaşırken gözlerimi kapattım. Gece yarısı doğum günümde kulağıma fısıldadı:
“İyi ki doğdun, Evin.”
“Sen yanımdayken daha güzel.”
Gülümsedi. “Bir yaş daha büyüdün, 23 oldun.”
“Sen de büyüdün.”
Ardından çantasından ince bir paket çıkardı, çantayı hangi ara getirdin dedim. İçinden eski bir aile fotoğrafının yeniden basılmış hâlinin bulunduğu ahşap bir çerçeve çıktı. Fotoğrafta annem, ben küçük bir kızken ve babam aynı sofradaydık. Arkasına şu cümleyi yazmıştı: “Bu masada bir sandalyeyi bana da ayır. – B.”
Gözlerim doldu.
“Babamın yüzünü böyle net görmeyeli yıllar oldu.”
“Biliyorum,” dedi. “Sen susarken ne söylediğini artık duyabiliyorum.”
Ona sarıldım. Bu hediye benim için her şeyden değerliydi.
Sabah annem Baran’a bakır semaverde çay koymayı öğretiyordu. Bize bakmadan gülümsedi.
“Geceleri dam serin olur. Battaniye almışsınız. Geri getirirsiniz.”
Baran çaydanlığı az kalsın düşürüyordu. Annem her şeyi anlamıştı.
Doğum günü pastası kesilirken Baran’ın telefonu çaldı. Rojin görüntülü arıyordu. Kameraya yaklaşarak resmini gösterdi: kırmızı bir ev, üç figür ve kocaman bir güneş.
“Bunu kavanoza koyabilirsin!” dedi.
Gülümseyerek teşekkür ettim. O gün Mardin sokaklarında Baran’la yürürken çocukluğumdan söz ettim. Bir ara kalabalıktan uzaklaşıp dar bir sokakta durduk. Baran elimi tuttu, başparmağıyla elimin üstünü okşadı.
“Burada kimse bizi tanımıyor,” dedi.
“Annem tanımasa iyi olur.”
Güldü, sonra yanağıma küçük bir öpücük kondurdu.Beraber fotograf çekindi.Bir sürü yeni fotografimiz olmuştu.
Dönüş günü gelince anneme sarıldım. Saatler sonra Almanya’ya varmiştik. Baran beni eve bıraktı. Merdivenleri çıkarken telefonum titredi.
Baran: Eve girdin mi?
Evin: Girdim.
Baran: Güzel. Şimdi uyuyabilirim.
Sonraki yıllarda birbirimize hep aynı şeyi hatırlattık: Yoruldum. Sorun var. Gel. Eve varınca haber ver. Kısacık cümlelerdi ama bizi bir arada tutan şey çoğu zaman onlardı.