14. BÖLÜM
Aradan iki yıl geçmişti. Birbirimize her şeyi söylemeye söz vermiştik ve ikimiz de sözümüzü büyük ölçüde tutmuştuk. Büyük ölçüde.
Son zamanlarda Baran'ın davranışları değişmişti. Telefonla konuşurken yanına gittiğimde sesini alçaltıyor, ekranı kapatıyor, bazen bakışlarını benden kaçırıp kendi kendine gülümsüyordu. Ne düşündüğünü sorduğumda başka bir konudan bahsediyordu. Bir an eski bir korku kıpırdadı içimde: bir çocuğu aylarca saklayabilen adam. Ama bu kez gözlerinde korku yoktu, heyecan vardı.
Bir akşam telefonda cumartesi için plan yapmamı istedi.
"Nereye gideceğiz?"
"Onu şimdilik söylemeyeceğim."
"Baran, yine ne planlıyorsun?"
"Biraz sabret."
Cumartesi günü ne giyeceğime uzun uzun karar veremedim. Sonunda sade bir elbise seçtim. Baran beni almaya geldiğinde kapıda bir an durdu.
"Çok güzel olmuşsun."
Yol boyunca nereye gittiğimizi tahmin etmeye çalıştım. Arabayı, ilk karşılaştığımız müzik mekânının bulunduğu sokağa çevirdiğinde şaşkınlıkla ona baktım.
"Buraya mı geldik?"
"İlk kez burada karşılaşmıştık."
İçerisi o akşam için hazırlanmıştı. Küçük masalar, çiçekler, sıcak ışıklar. Bir masanın üzerinde fotoğraflarımız vardı: ilk zamanlarımız, arkadaşlarla akşamlar, gölün kıyısı, Mardin'de birlikte yürüdüğümüz dar sokak. Hepsini tek tek elime aldım.
Fotoğrafların yanında bir kitap duruyordu. Kapağını tanıdım. Dad. Kenarları yıpranmıştı, arasında bir ayraç vardı.
"Bunu hâlâ bitirmedin mi?"
"Her seferinde bir öyküden sonra bırakıyorum," dedi. "Bitirirsem sana geri vermem gerekecek."
"Zaten iade etmeyecektin."
"Bunu biliyordum."
Güldüm. Gözlerim dolmaya başlamıştı. Baran ellerimi iki elinin arasına aldı.
"Evin, seninle ilgili sevdiğim o kadar çok şey var ki nereden başlayacağımı bilmiyorum. Inatçısın. Bir şeye karar verdiğinde vazgeçmiyorsun. Haksızlık gördüğünde hemen tepki veriyorsun. Kırıldığını belli etmemek için susuyorsun. Seni tanıdıkça bunların hepsini öğrendim."
"Hepsini seviyor musun gerçekten?"
"Hepsini. Özellikle güldüğünde gözlerinin kısılmasını." Bir an durdu. "Seninle hayatın her zaman kolay olacağını söyleyemem. Bazen anlaşamayacağız, bazen birbirimize kızacağız. Ama sadece güzel günlerinde değil, zorlandığında da yanında olmak istiyorum."
Tam o sırada arkamdaki masanın yanından küçük bir ses geldi.
"Babaaa, ben şimdi mi çıkayım?"
Dönüp baktım. Kırmızı sırt çantasıyla Rojin, bir masanın arkasından sallanıyordu. Yedi yaşına gelmişti, örgüleri uzamıştı. İki kolunun arasında bir şey taşıyordu, kendi göğsü kadar bir cam kavanoz. Kapıda Zelal gülümseyerek duruyordu.
Baran kahkaha attı.
"Biraz erken oldu ama çık."
Rojin yavaş yavaş yanıma geldi, kavanozu iki eliyle uzattı.
"Babam bunu sana vermemi söyledi. Sonra ağlayacakmışsın."
Kavanozu tanıdım. İçinde gölden getirdiğim taş vardı, Mardin damından aldığımız taş, sinema bileti, benzinlik fişi. Rojin'in kırmızı evli resmi ise en üstte, katlanmış duruyordu. Kapağı açıp resmi kaldırdım. Altında küçük bir kutu vardı.
Daha kutu açılmadan ağlamaya başlamıştım. Baran önümde diz çöktü, kutuyu açtı. İçindeki yüzüğü gördüğümde bir elimle ağzımı kapattım.
"Annenden izin aldım," dedi. "Üç ay önce aradım. Bir saat konuştuk. Bana önce çay içmem gerektiğini söyledi."
Güldüm, ağlarken güldüm.
"Evin, seninle bir hayat kurmak istiyorum. Birlikte bir evimiz olsun, sabahları aynı sofraya oturalım, güzel günlerimizi de zor zamanlarımızı da paylaşalım. Bir daha hiçbir şeyi birbirimizden saklamayalım. Benimle evlenir misin?"
O cümle boğazıma oturdu. Saklamayalım. Bir saniyeliğine bambaşka bir yüz gözümün önünden geçti, yağmurlu bir akşam, bir kapı. Sonra Baran'ın gözlerine baktım. Gözleri yaşlıydı, ellerini titrek tutuyordu. O yüz silindi.
Başımı salladım.
"Evet," dedim. "Evet Baran. Seninle evlenirim."
Yüzündeki gülümsemeyi hiç unutmayacağım. Yüzüğü parmağıma taktı. Rojin ellerini çırptı. Zelal alkışlamaya başladı. Mekânın sahibi de mutfaktan çıkıp alkışlara katıldı.
Baran mikrofona doğru yürüdü. Müzisyenlerle kısa bir süre konuştu. Sonra iki yıl önce bu salonda ilk duyduğum şarkıyı, "Cano"yu söylemeye başladı. Aynı ses, aynı acelesizlik. Bu kez gözleri benden hiç ayrılmadı.
Şarkı bittiğinde yanıma geldi. Yüzümü iki eliyle kavrayıp alnını alnıma yasladı. İkimizin de gözleri kapalıydı. Saçlarımın arasında dolaşan parmaklarını, kulağıma değen dudaklarını, kokumuzun birbirine karıştığını hissediyordum.
"Seni ilk gördüğüm gece," diye fısıldadı, "kendime bir söz verdim. Bu kadını bir gün evime götüreceğim."
"Bu sözü tutman zaman aldı."
"Doğru sözün acelesi olmaz."
Bir süre öylece sarılıp kaldık. Kalbinin atışını göğsümde duyuyordum.
Eve dönerken arabada annemi aradım. Yüzüğü gösterdim. Annem önce yüzüğü inceledi, sonra gözlerimin içine baktı. Gözleri doldu.
"Ben biliyordum kızım," dedi. "Allah tamamına erdirsin. Birbirinize iyi bakın."
"Âmin anne."
"Ben demiştim," diye ekledi ve gülerek telefonu kapattı.
Baran beni evin kapısına bıraktı. Elimi bırakmadan baktı.
"Eve varınca haber ver."
"Yakında vermemize gerek kalmaz," dedim. "Aynı eve varacağız."
"Doğru," dedi. Gülümsedi ama bir an bakışı kayboldu. "Bir gün aynı eve varırız."
O gece yüzüğümü komodinin üzerine koymadan önce uzun süre baktım. Telefonum titredi.
Baran: İyi geceler, nişanlım.
Bu kelimeyi ilk kez ondan duyuyordum.
Arkadaş grubumuzun yazışmasına yüzlerce mesaj düşmüştü. Sarya ağlayan emojilerle doluydu. Civan "Yemekleri ben yapacağım" yazmıştı. Ronay ona itiraz etmişti. Lorin "Fotoğrafçınız hazır!" demişti. En altta Adar'ın tek satırı vardı: "Tebrik ederim, Evin. Mutlu ol."
Altına bir şey daha yazmamıştı. Sonuna "Yemek yedin mi?" eklememişti. İlk kez.
Mesajı uzun uzun okudum. Cevap yazamadım. Telefonu yüzüstü bırakıp yüzüğe baktım. Yüzük parladı.