13. BÖLÜM
Aylar geçtikçe Baran’ın işi azalmak yerine büyüdü. Kendi lojistik şirketini yönetiyordu. Sabahları erkenden şirkete gider, sevkiyatları ve çalışanları kontrol ederdi. Bazen bir kahve içmek için bile kendine zaman ayıramıyordu.
Bir akşam birlikte otururken telefonunu masaya bıraktı.
“Sanırım bazı işleri başkasına devretmem gerekiyor.”
“Neden?”
“Her şeyi kendim kontrol etmeye çalışıyorum. Bazen bu yüzden gereğinden fazla yoruluyorum.”
Gülümsedim.
“Belki de biraz güvenmeyi öğrenmen gerekiyordur.”
“Kolay mı? Yıllardır kendi başıma kurduğum bir düzen var.”
“Artık her şeyi tek başına yapmak zorunda değilsin.”
Bana baktı. Elimi tuttu.
“Bunu ara sıra bana hatırlat. Çünkü bazen gerçekten unutuyorum.”
O yıl doğum günümü Mardin’de annemle geçirmek istiyordum. Baran da benimle gelecekti. Biletleri aylar öncesinden almıştık. Annem günlerdir hazırlık yapıyor, telefonda Baran'a ne yemekler yapacağını anlatıyordu. Onun da bizimle gelecek olmasına benden daha çok seviniyordu.
Yolculuktan iki gün önce Baran aradı.
“Müşterilerden biri anlaşmayı son anda değiştirdi. Cuma günü orada olmam gerekiyor. Seninle gelemeyeceğim, Evin.”
Bir süre sustum.
“Peki.”
“Evin, biliyorum. Doğum günün için söz vermiştim.”
“İşin önemli, Baran. Sonra gelirsin.”
“Bana kızdın mı?”
“Hayır.”
Telefonu kapattığımda kendime bile itiraf edemediğim bir kırgınlık vardı içimde. Onunla Mardin sokaklarında yürümeyi, annemin hazırladığı sofrada yan yana oturmayı, doğum günümde ilk sarılan kişinin o olmasını istemiştim. Ama bunları söylemek yerine yine susmuştum.
Ertesi gün iş çıkışı Adar'ın garajına uğradım. Kaputun başında çalışıyordu. Beni görünce elindeki bezi bıraktı.
“Bir şey mi oldu?”
“Mardin'e birlikte gidemiyoruz. Baran'ın işi çıkmış.”
Adar birkaç saniye yüzüme baktı.
“Sen ne istiyordun?”
“Birlikte gitmek.”
“O zaman neden bunu ona söylemedin?”
“İşinin önemli olduğunu biliyorum.”
“İşinin önemli olması, senin üzülmene engel değil.”
Gözlerimi kaçırdım.
“Her şeyi mesele hâline getirmek istemiyorum.”
Adar başını salladı.
“Bir ilişkinin içinde üzülmek de var, istemek de. Sürekli anlayışlı olmak zorunda değilsin.”
Cevap vermedim. Bazen insanın duymak istemediği şey, en çok ihtiyacı olan şey oluyordu.
Garajdan çıktığımda Baran'ın merdivenlerde oturduğunu gördüm. Elinde iki kahve vardı.
“Ne yapıyorsun burada?”
“Seninle konuşmaya geldim.”
Yanına oturdum. Kahvelerden birini bana uzattı.
“Üç gündür sesin değişti. Bana sorun yok diyorsun ama ben seni tanıyorum.”
Bu kez susmak istemedim.
“Seninle gelmek istiyordum. Annem seni bekliyordu. Doğum günümde yanımda olmanı istiyordum. İşinin önemli olduğunu biliyorum ama bazen ben de önceliğin olmak istiyorum.”
Baran kahvesini yere bıraktı. Yüzüme döndü.
“Bunu bana neden daha önce söylemedin?”
“Çünkü seni zor durumda bırakmak istemedim.”
Elimi tuttu.
“Evin, ben senin hayatındaki her şeyi kolaylaştıramam belki ama seni neyin üzdüğünü bilmek istiyorum. Benden bir şey istemekten korkma.”
Başımı omzuna yasladım.
“Sen de her şeyi tek başına taşımaktan vazgeç.”
Bir süre öyle kaldık. Sonra yüzümü kendisine çevirdi, alnıma bir öpücük kondurdu.
“Toplantıyı sabaha aldırıyorum. Akşam son uçakla geleceğim.”
“Baran, gerçekten gerek yok.”
“Var. Çünkü seninle geçireceğim bir akşamı sürekli ertelemek istemiyorum.”
Cuma gecesi annemin kapısını açtığımda Baran arkamdaydı. Annem onu görünce yüzünde kocaman bir gülümseme belirdi.
“Ben demiştim,” dedi.
Baran gülerek elindeki çiçekleri uzattı. Annem onu içeri davet ederken ben ikisine bakıp gülümsedim. O an evin içini yalnızca yemek kokusu değil, özlediğim bir huzur da doldurmuştu.
Gece annem uyuduktan sonra damın üzerine çıktık. Mardin'in sarı ışıkları aşağıda uzanıyordu. Hafif bir rüzgâr vardı.
“Burası senin çocukluğun,” dedi Baran.
“Evet. Her köşesinde bir anım var.”
“Bir gün hepsini bana anlatacaksın.”
“Bazılarını anlatmıştım.”
“Ben yine dinlerim.”
Gülümseyerek ona baktım.
“Bazen seni çok özlüyorum. Yanımdayken bile.”
Baran gözlerimin içine baktı.
“Ben de. Ama bugün burada olmak, senin büyüdüğün yerleri görmek benim için çok güzel.”
Bir süre şehri seyrettik. Sonra bana çocukluğumu sordu. Mahalledeki arkadaşlarımdan, okul yıllarımdan, annemle geçirdiğim günlerden bahsettim. Beni dikkatle dinliyordu.
“Keşke seni o zaman da tanısaydım,” dedi.
“Belki de doğru zamanda karşılaşmamız gerekiyordu.”
Gülümsedi.
“Benim için doğru zaman, senin olduğun zaman.”
O gece ailemin evinde herkes kendi odasına çekildi. Baran misafir odasında kaldı, ben de kendi odama geçtim. Uyumadan önce kapımın önünde karşılaştık.
“İyi geceler, güzelim,” dedi alçak sesle.
“İyi geceler.”
Bir an göz göze geldik. Sonra gülümseyerek odalarımıza geçtik. Aynı evde olmak bile bana yetiyordu.
Ertesi gün Mardin sokaklarında yürüdük. Çocukluğumun geçtiği sokağın önünde durdum.
“Burada arkadaşlarımla saatlerce otururduk.”
Baran elini uzattı. Etrafımızda kimsenin olmadığı sakin bir sokakta elini tuttum.
“Bana bütün hikâyelerini anlatmanı istiyorum.”
“Daha anlatmadığım çok şey var.”
“Öyleyse acelemiz yok.”
Ona baktım ve gülümsedim.
O hafta sonundan sonra küçük bir anlaşmamız oldu. Üzüldüğümüzde susmayacak, yorulduğumuzda birbirimize söyleyecektik. Her şeyi kusursuz yapamayabilirdik ama birbirimizi anlamaya çalışacaktık.
Almanya'ya döndüğümüzde her zamanki gibi birlikte eve geldik. Baran ceketini çıkarıp koltuğun üzerine bıraktı. Ben de ayakkabılarımı çıkarıp yanına geçtim.
“Yoruldun mu?” diye sordu.
“Biraz. Ama güzeldi.”
Yanıma oturdu, kolunu omuzlarıma doladı. Başımı göğsüne yasladım. Bir süre televizyonun açık olmasına rağmen hiçbirimiz ekrana bakmadık.
“Evin?”
“Efendim?”
“Seninle böyle sıradan günler geçirmek bile hoşuma gidiyor.”
Başımı kaldırıp ona baktım.
“Bana da. Her şeyin özel olması gerekmiyor. Bazen sadece yanımda olman yetiyor.”
Gülümsedi. Yüzümü avuçlarının arasına aldı ve dudaklarıma yumuşak bir öpücük bıraktı.
O gece aynı evde, birbirimize sarılarak uyuduk. Sabah uyandığımda yanımdaydı. Saçlarımı yüzümden çekip alnımdan öptü.
Gözlerimi açmadan gülümsedim.
Belki de mutluluk tam olarak buydu. Büyük sözler değil, insanın her sabah aynı kişiyi yanında bulabilmesiydi.