7. BÖLÜM
Artık telefonumda adını gördüğümde şaşırmıyordum. Üniversitede yaşadığım komik bir olayı, fırında karşılaştığım tuhaf bir müşteriyi, yolda gördüğüm sıradan bir şeyi ona anlatmak hoşuma gidiyordu.
Birkaç gün sonra arkadaş grubumuz yeniden bir araya geldi. Akşamı birlikte geçirecektik. Sarya, Ronay ve Civan benden önce gelmişti. İçeri girdiğimde Sarya el sallayıp beni yanına çağırdı.
Biraz sonra kapı açıldı. Serhad içeri girdi, arkasından Baran.
"Bir arkadaşımı getirdim," dedi Serhad. "Lise sıralarından beri sıra arkadaşım. Baran."
Baran bana baktı.
"Tanışıyoruz."
"Tanışıyor musunuz?" dedi Serhad.
"İki kez karşılaştık," dedim.
Sarya hiçbir şey söylemedi ama ağzının kenarı kıpırdadı. Baran önce herkese selam verdi, sonra yanıma oturdu.
"Bugün nasılsın?"
"İyiyim. Sen?"
"Şimdi daha iyi."
Cevap vermek yerine önümdeki bardağa uzandım. Baran bunu fark etmiş gibi konuyu değiştirdi.
Akşam ilerlediğinde hava iyice soğudu. Montumu giyip çantamı omzuma aldım. Baran yanıma geldi.
"Nasıl döneceksin?"
"Toplu taşımayla. Çok geç değil."
"Ben seni bırakayım."
"Gerek yok, gerçekten."
"Biliyorum. Ama bırakabilirim. Hem yolumun üzerinde sayılır."
Bir an tereddüt ettim. Birinden yardım istemeye alışık değildim. Kendi başıma halledebileceğim bir şey için başkasını uğraştırmak istemiyordum.
"Emin misin?"
"Eminim."
Sarya'ya haber verdim. Bana kısa bir bakış attı, bir şey söylemedi ama yüzündeki gülümsemeyi gördüm. Bakışımla susmasını söyledim. Bu kez gerçekten hiçbir şey demedi.
Arabasında ilk birkaç dakika fazla konuşmadık. Camdan geçen sokak lambalarını izliyordum. Baran radyonun sesini kıstı.
"Üşüyor musun?"
"Biraz."
"Isıtmayı açayım."
Yol boyunca üniversiteden, işinden, arkadaşlarımızdan konuştuk. İşlerinin bazen bütün gününü aldığını anlattı.
"Her şeyi kontrol etmek zorunda değilsin," dedim.
Bana kısa bir bakış attı.
"Bunu söyleyen kişi hem üniversiteye gidip hem de fırında çalışan biri mi?"
"Benim bahanelerim var."
"Benim de."
İkimiz de güldük. Onun yanında konuşmak kadar susmak da kolaydı.
Evimin bulunduğu sokağa yaklaşırken içimde tuhaf bir his belirdi. Biraz daha konuşmak istiyordum ama bunu dile getirmek için bir sebep bulamıyordum. Baran arabayı uygun bir yere çekti.
"Geldik."
Emniyet kemerimi çözdüm ama kapıyı açmadım.
"Bıraktığın için teşekkür ederim."
"Rica ederim."
Kısa bir sessizlik oldu. Şakacı tavrı biraz geride kalmıştı.
"Evin, sana bir şey söylemek istiyorum."
"Dinliyorum."
"Seninle konuşmayı seviyorum. Bunu zaten anlamışsındır."
Gözlerimi ondan kaçırdım ama gülümsememi engelleyemedim.
"Biraz belli oluyor."
"Güzel. Çünkü saklamak için çok uğraşmıyorum." Sonra ekledi: "Seni daha yakından tanımak istiyorum. Sadece arkadaş ortamında karşılaşmak değil. Seninle baş başa vakit geçirmek, bir kahve içmek, uzun uzun konuşmak."
Böyle bir konuşmayı bekliyor muydum, emin değildim. Ama söyledikleri beni rahatsız etmemişti. Bir süredir benim de düşündüğüm şeyi açıkça dile getiriyordu.
"Ben de seni tanımak istiyorum," dedim. "Ama acele etmek istemiyorum."
Başını hafifçe salladı.
"Ben de acele etmiyorum. Seni bir yere yetiştirmeye çalışmıyorum."
Bu cevabı beklemiyordum. Belki de tam duymaya ihtiyacım olan şey buydu. Bir süre birbirimize baktık. Baran elini uzattı. Önce ne yapacağımı bilemedim, sonra elini tuttum. Avucunun sıcaklığını hissettim.
"Bir şey daha söyleyebilir miyim?"
"Yine mi?"
"Bu kez kısa."
"Dinliyorum."
"Biraz daha kal."
O an dışarıdaki soğuğu, saatin kaç olduğunu, ertesi günkü derslerimi düşündüm. Sonra bu birkaç dakikanın bitmesini istemediğimi fark ettim.
"Biraz daha kalabilirim."
Baran gülümsedi. Gamzeleri belirginleşti. Elimi bırakmadan bir süre daha konuştuk. Bir noktada bana doğru yaklaştı. Hareketi yavaştı, karar vermem için zaman bırakıyordu. Ben de ona yaklaştım. Önce sarıldık. Kollarımı boynuna doladığımda başımı omzuna yasladım.
"Şimdi seni öpebilir miyim?"
"Bence cevabı biliyorsun."
Beni öptü. Kısa ama içtendi. Ayrıldığımızda alnını alnıma yasladı. İkimiz de gülümsedik.
O an aramızda bir şeylerin değiştiğini hissettim. Henüz adını koymadığımız bir yakınlık başlamıştı.
Arabadan inerken ona bir daha baktım.
"Eve gidince haber ver."
"Sen de içeri girince haber ver."
Merdivenleri çıkarken telefonum titredi.
Baran: Daha şimdiden özledim desem fazla mı olur?
Evin: Biraz fazla olabilir.
Baran: O zaman söylememiş olayım.
Evin: Artık söyledin.
Baran: Yakalandık.
Eve girince bir mesaj daha gelmişti.
Baran: Bu akşam benim için güzeldi. İyi ki biraz daha kaldın.
Bir süre cevap yazmadan durdum. Sonra yalnızca şunu yazdım.
Evin: Benim için de.