8. BÖLÜM
Baran'ın evine ilk gideceğim günü hatırlıyorum. Arkadaş grubuyla orada buluşacaktık. Planı ilk söylediğinde şaşırmıştım.
Baran: Cumartesi bizde toplanıyoruz. Sen de gel.
Evin: Kimler geliyor?
Baran: Bizimkiler. Merak etme, seni yalnız bırakmam.
Evin: Zaten yalnız kalmaktan korkmuyorum.
Baran: Biliyorum. Ama yine de yanımda olmanı istiyorum.
Kapıyı kendisi açtı.
"Hoş geldin."
"Hoş buldum."
"Güzel olmuşsun."
"Teşekkür ederim."
Eve girdiğimde konuşma sesleri geliyordu. Mutfakta Civan bir şeyler hazırlıyor, Ronay tezgâhın diğer ucundan ona talimat veriyordu.
"Civan, onu öyle doğramayacaksın."
Civan bıçağı bırakıp ona baktı.
"İstersen mutfağı sana devredeyim."
"Senin dinlenmen değil, şu soğanın doğranması gerekiyor."
Salona geçtiğimde evi daha dikkatli inceleme fırsatım oldu. Gösterişli bir yer değildi. Sade, düzenli, yaşanmışlık hissi veren bir evdi. Raflarda kitaplar, küçük süs eşyaları, birkaç fotoğraf vardı. Bir köşede duran aile fotoğrafı dikkatimi çekti. Fotoğraftaki Baran daha genç görünüyordu. Alt rafta, bir kitabın arasına sıkıştırılmış renkli bir kâğıt gördüm. Çocuk eliyle boyanmış bir resim: kırmızı bir ev, uzun bir figür, yanında küçük bir figür. Altına yamuk harflerle bir şey yazılmıştı. Okuyamadım. Kitaplara bakan birine yakışmayacak kadar uzun süre durmadım.
"Nasıl buldun?" diye sordu Baran.
"Güzel. Sade ama sıcak."
"Çok eşya olunca rahat edemiyorum."
"Belli oluyor. Her şeyin yeri var."
"Bunu iltifat olarak kabul ediyorum."
Yemekte Lorin masayı kurarken Serhad ona yardım etmeye gitmişti. İkisi de tabakları üç kez yerleştirdi. Ronay bunu fark edip ağzını açtı, Sarya gizlice ona dirsek attı.
Yemekten sonra herkes salona geçti. Konuşma bir ara haberlere kaydı. Ronay, önceki gün okuduğu bir haberden bahsetti, savaşta ölen çocukların sayısından. Kimse hemen cevap vermedi.
"Sayı diyorlar," dedi Lorin. "Ama her sayının bir odası vardı."
"Bir çocuk için ağlıyorsun, yüz çocuk için istatistik tutuyorsun," dedi Civan. "İnsanlık hâli."
Baran bir şey söylemedi. Bir süre yere baktı, sonra "Çay yapayım," diyerek kalktı. Mutfakta uzun kaldı. Arkasından bakıp bir şey düşündüm ama ne olduğunu kendime söyleyemedim.
Çay geldikten sonra müzik açmak istedi. Telefonundan bir şarkı seçti. Salonda kısa bir sessizlik oldu, sonra Ciwan Haco'nun "Welatperesti" şarkısı duyuldu. Melodiyi tanıyordum. Baran koltuğun kenarına oturup eşlik etmeye başladığında yüzündeki ifade değişti. Az önce şaka yapan adamdan biraz farklı görünüyordu. Sesinde gösteriş yoktu. Birilerine kendini kanıtlamak için değil, yalnızca içinden geldiği için söylüyordu. Bir ara göz göze geldik. Bana baktığını fark edince gülümsedi. Bakışını hemen çevirmedi.
Şarkı bittiğinde Serhad alkışladı.
"Bir tane daha söyle!"
"Biraz da siz dinleyin."
Baran yeniden oturdu. Ben de yanına yaklaştım.
"Bu şarkıyı özellikle mi seçtin?"
"Bazı şarkılar insanın içinde bir yere dokunur. Ne zaman dinlesem başka şeyler düşünürüm."
"Memleketi mi hatırlatıyor?"
"Biraz memleketi, biraz geçmişi. Bazen de insanın kendini ait hissettiği yerleri."
Biraz sustu. Elindeki fincana baktı.
"Ben Almanya'ya on iki yaşımda geldim. O yaşta insan her şeyi anlayamıyor. Yeni bir ülke, yeni bir okul, başka bir dil. Bir anda hayatın değişiyor. Annemle babam yanımdaydı. Onlar da ellerinden geleni yaptılar. Hâlâ yirmi dakika ötede oturuyorlar. Annem her hafta sonu yemek göndermek ister, ben gitmeyi unutuyorum."
"Neden unutuyorsun?"
"Çünkü gitsem anlatmam gereken şeyler çıkıyor." Güldü ama gözleri gülmedi. "Şaka yapıyorum. Biraz."
Bu cümleyi aklımın bir köşesine koydum.
"En çok neyi özlüyorsun?"
Bir süre düşündüm.
"Alıştığım şeyleri. Ailemin yanında olmayı, tanıdık sokakları, hiç düşünmeden gidebildiğim yerleri. Burada her şeyi kendin halletmeye alışıyorsun ama bazen insan sadece tanıdığı bir yerde olmak istiyor."
Baran dikkatle dinledi.
"Bence ev dediğin yer sadece doğduğun yer değil. İnsan bazen birinin yanında da kendini evinde hissedebiliyor. Sürekli bir şeyleri açıklamak zorunda kalmadığın yer."
Bu kez gözlerimi ondan kaçırmadım.
"Umarım böyle bir yer bulmuşsundur."
"Belki buluyorumdur."
Ne demek istediğini anlamıştım ama üzerine gitmedim.
Gece ilerlediğinde insanlar ayrılmaya başladı. Baran kapının yanında benimle birlikte durdu.
"Bugün nasıldı?"
"Güzeldi. Çok eğlendim."
Bana sarıldı. Birkaç saniye öyle kaldık.
"İyi ki geldin."
"İyi ki çağırdın."
Eve dönerken o akşamı düşündüm. Baran'ın şarkı söylerken değişen yüzünü, çocukluğundan söz ederken sesinin sakinleşmesini. Daha önce bilmediğim şeyler öğrenmiştim. Yalnızca şakacı ve neşeli tarafını değil, geçmişine bağlılığını da görmüştüm.
Aklıma çocuk resmi geldi. Yeğeni olabilirdi, bir arkadaşının çocuğu. Üzerine düşünmedim. Daha anlatmadığı çok şey olduğunu biliyordum. Ben de kendi hikâyemin her ayrıntısını henüz paylaşmamıştım.