6. BÖLÜM
Ertesi sabah telefonumda bir bildirim vardı. Baran takip isteğimi kabul etmişti. Altında da bir mesaj duruyordu.
Baran: Merhaba. 2019'daki fotoğrafı beğenip geri almışsın. Bildirim düştü.
Ben: Yanlışlıkla.
Baran: Yanlışlıkla 2019'a kadar inilmez.
Ben: Etkinlik sayfasından buldum seni. Başka bir sebep yok.
Baran: Sebep aramıyorum. Kitabın ikinci okuyucusu burada.
Ben: Henüz ilk okuyucusu bitirmedi.
Baran: O zaman beklemeye devam.
Ben: Sabırlı mısın gerçekten?
Baran: Kitap konusunda evet. Diğer konularda değişebilir.
Ben: Bunu zamanla öğreniriz.
Baran: Demek zamanla öğrenilecek şeyler var.
Ben: İnsanları bir akşamda tanıyamazsın.
Baran: Haklısın. Ama bir akşam iyi bir başlangıç olabilir.
O geceden sonra mesajlarımız günlük hayatımızın içine yerleşti. Üniversiteden, fırındaki yoğun günlerden bahsettim. O da kendi işinden anlattı. Lojistik şirketinde çalışanlarla, müşterilerle, sevkiyatlarla uğraşıyordu. Bazen sabah erkenden başladığı işi akşam geç saatlere kadar bitiremiyordu.
"Bugün de geç mi çıktın?"
"Evet. Birini hallediyorum, diğeri çıkıyor."
"İşini seviyor musun bari?"
"Seviyorum. Ama kendi işinin patronu olunca hiç izin yapamıyorsun."
"Kendine izin vermeyi öğren o zaman."
"Bunu söylemek kolay."
"Uygulaması da senin sorunun."
Bir gün nereli olduğumu sordu. Mardin dediğimde fotoğraflarda gördüğü taş evleri, dar sokakları anlattı.
"Bir gün gezdirirsin artık."
"Önce senin gelmen gerekiyor."
"Bunu yapılacaklar listeme ekledim."
Ben de ona nereli olduğunu sordum. Erzurumlu olduğunu, Almanya'da çocukluğundan beri yaşadığını söyledi. Daha fazlasını merak ettim ama sormadım.
"Başka zaman anlatırım," diye yazdı.
"Tabii. Seni sorguya çekmeyeceğim."
"Merak etmen hoşuma gitti."
Mesajlaşmamız her zaman uzun olmuyordu. Bazen sadece günaydın yazıyor, bazen bir bilgi, bir fotoğraf gönderiyorduk. Bir akşam otobüs beklerken yazdı.
Baran: Eve vardın mı?
Ben: Otobüs bekliyorum.
Baran: Eldivenin yok mu?
Ben: Var ama çantamda. Çıkarmaya üşeniyorum.
Baran: Buna cevap veremeyeceğim.
Eldivenlerimi takarken güldüm. Bu küçük konuşmaların içinde hoşuma giden bir şey vardı. Günümün nasıl geçtiğini merak etmesi güzeldi.
Bir akşam bana en çok neyi özlediğimi sordu. Önce ailemi yazdım, annemin yemeklerini, Mardin akşamlarını. Sonra ekledim.
Ben: Bazen insan hiçbir şey anlatmadan anlaşılmayı özlüyor.
Baran hemen cevap vermedi. Ekranda yazıyor işareti belirdi, kayboldu. Birkaç dakika sonra yazdı.
Baran: Bence insanın her zaman güçlü görünmek zorunda kalmaması da önemli.
Ben: Sen kendini hep güçlü göstermek zorunda hissediyor musun?
Baran: Bazen. Sorumluluğun çoksa, insanlar senden sürekli bir şey bekliyorsa.
Ben: Anlıyorum.
Baran: Her şeyi hemen anlatmak zorunda da değiliz.
Bu yaklaşımı sevmiştim. Beni tanımaya çalışıyor ama anlatmak istemediğim şeyleri öğrenmek için ısrar etmiyordu. Ben de onun hakkında daha çok şey merak etmeye başlamıştım. İşini nasıl kurduğunu, ailesiyle ilişkisini, çocukluğunu. Ama bunları bir mesajla öğrenemezdim.
Birkaç hafta sonra kitabı bitirdim. Son sayfayı okuduğum akşam ilk aklıma gelen şey Baran'a haber vermek oldu.
Ben: Kitap bitti.
Baran: Sonunda! Nasıl buldun?
Ben: Genel olarak beğendim. Ama bazı öykülerin sonunu başka bekliyordum.
Baran: O zaman almam lazım. Kendi fikrimi oluşturacağım.
Ben: Bunu söyleyeceğini biliyordum.
Cumartesi öğleden sonra bir kafede buluştuk. Kitabı çantamdan çıkarıp uzattım.
"Ödünç veriyorum. Geri isteyeceğim."
Kapağına baktı, sayfaları çevirdi. Kenar boşluklarında kurşun kalemle düştüğüm notları gördü.
"Altını çizmişsin."
"Alışkanlık. Rahatsız olursan sil."
"Silmem," dedi. "Bu kitabı senin gözünden okuyacağım."
Kahveler biterken telefonu iki kez çaldı. İkincisinde açıp kısa konuştu, sesi alçaktı. Sonra telefonu masaya ters bırakıp bana döndü.
"İş mi?"
"Evet. Bazen hafta sonu da ilgilenmem gerekiyor."
"Anladım."
"Bugünlük hallettim. Devam edebiliriz."
Bu cümlesi hoşuma gitmişti.
Dışarı çıktığımızda hava soğumuştu. Beni durağa kadar yürüttü. Otobüsüm geldiğinde vedalaştık.
"Kitabı bitirince fikrini merak ediyorum."
"Ben de seninle tekrar konuşmayı."
Otobüs hareket etti. Cam kenarına oturdum. Birkaç dakika sonra telefonuma mesaj düştü.
Baran: Eve varınca haber ver.
Ben: Tamam.
O günlerde başıma bir şey geldiğinde ona anlatmayı düşündüğümü fark ediyordum. Mesajını gördüğümde yüzümdeki gülümsemeyi artık saklamaya çalışmıyordum. Baran henüz hayatımın büyük bir parçası değildi. Ama artık yalnızca bir müzik gecesinde şarkı söyleyen biri de değildi.