Savaş alanına sessizlik çökmüştü.
Az önce gökyüzünü kaplayan karanlık artık yoktu.
Siyah bulutlar dağılmış, gökyüzü yeniden görünmeye başlamıştı.
Yerdeki çatlakların arasından hafif bir ışık yükseliyordu.
Alev etrafına baktı.
— Gerçekten bitti mi?
Ateş kızına yaklaştı.
— Bu kez evet.
Beria, Alev'in omzuna elini koydu.
— Karanlığın gücü tamamen dağıldı.
Su derin bir nefes aldı.
— O kadar uzun sürdü ki...
Nehir kızına sarıldı.
— Ama hepimiz buradayız.
Toprak çevresine baktı.
Baran, Defne ve diğer aileler hâlâ ayaktaydı.
Toprak gülümsedi.
— Hepimiz.
Havva gökyüzüne baktı.
Rüzgar yavaşça esmeye başlamıştı.
— Gökyüzü bile değişti.
Lal başını kaldırdı.
— Çünkü artık karanlık yok.
Bir süre sonra sekiz hükümdar bir araya geldi.
Korhan, Denizhan, Tarkan ve Erdem öne çıktı.
Ateşin, Maviye, Alara ve Larin onların yanında duruyordu.
Korhan savaş alanına baktı.
— Yıllar önce başladığımız şeyi bugün bitirdik.
Denizhan başını salladı.
— Ama bu zafer sadece bizim değil.
Tarkan, Aras, Miran, Boran ve Ayaz'a baktı.
— Çocuklarımız da bu savaşta bizim yanımızdaydı.
Erdem ise Alev, Su, Toprak ve Havva'ya baktı.
— Onlar da güçlerini saklamadan savaştılar.
Dört kız birbirlerine baktı.
Alev:
— Biz sadece ailelerimizi korumak istedik.
Su:
— Ve iki dünyayı.
Toprak:
— Geçmişte yarım kalan savaşı tamamlamak için...
Havva sözünü tamamladı:
— Geleceği değiştirmek için.
Aras, Miran, Boran ve Ayaz sessizce birbirlerine baktılar.
Aras:
— Artık her şey değişecek.
Miran:
— Auralya da.
Boran:
— Dünya da.
Ayaz gökyüzüne baktı.
— Ve biz de.
Tam o sırada sekiz hükümdarın bulunduğu yerde dört farklı ışık belirdi.
Kırmızı.
Mavi.
Kahverengi.
Gri.
Dört ışık Aras, Miran, Boran ve Ayaz'ın üzerine doğru yükseldi.
Herkes şaşkınlıkla onları izledi.
Korhan'ın yüzünde ciddi bir ifade vardı.
— Zamanı geldi.
Ateşin başını salladı.
— Artık eski düzen sona eriyor.
Aras şaşkınlıkla babasına baktı.
— Ne demek istiyorsun?
Korhan cevap verdi:
— Savaş bitti.
Denizhan devam etti:
— Ve Auralya'nın geleceği artık sizin ellerinizde olacak.
Aras, Miran, Boran ve Ayaz birbirlerine baktı.
Henüz ne olacağını tam olarak anlamamışlardı.
Ama üzerlerindeki ışık giderek güçleniyordu.
Aynı anda Alev, Su, Toprak ve Havva'nın taşları da parlamaya başladı.
Dört kız ellerindeki taşlara baktı.
Su:
— Yine oluyor.
Toprak:
— Ama bu kez farklı.
Havva:
— Sanki taşlar bize bir şey anlatmaya çalışıyor.
Alev taşını sıktı.
— Belki de savaşın bittiğini söylüyor.
Taşların ışığı yavaşça söndü.
Ve ilk kez...
Her şey sakinleşti.
Gecenin sonunda iki dünyanın sınırı yeniden kapanmaya başladı.
Auralya ile Dünya arasındaki geçit yavaşça ışıkla kaplandı.
Korhan son kez Dünya'ya baktı.
— Bu savaş burada bitti.
Erdem:
— Ama artık iki dünya birbirinden eskisi gibi uzak olmayacak.
Alev ailesine baktı.
Sonra Aras'a.
Su, Miran'a...
Toprak, Boran'a...
Havva ise Ayaz'a baktı.
Hiçbiri henüz ne olacağını bilmiyordu.
Ama hepsi aynı şeyi hissediyordu.
Savaş sona ermişti.
Karanlık yenilmişti.
Ve artık hayatlarında yepyeni bir dönem başlayacaktı.
Gökyüzündeki son siyah bulut da kayboldu.
Güneş doğmaya başladı.
Savaş tamamen bitmişti.