BİTMEYEN IZDIRAP

6. BÖLÜM

Gözlerimi açmış, etrafa bakıyordum...

Her taraf bembeyazdı. Hiçbir renk yoktu. Gözlerim puslu bakıyordu her yana.

Öyle bir yerdeydim ki ne yerdeydim ne gökte... Sanki boşlukta öylece asılı kalmıştım.

Başımı hafifçe sağa sola çevirmeye çalışıyordum. Bu ufak hareketler bile canımı öylesine yakıyordu ki...

Ve yine o sesi duymuştum.

Kadife gibi sesi, kulaklarımda tatlı bir melodi gibi yankılanıyordu.

Bu, hemşire Zeynep Hanım'dı.

Benim için dua ediyor, şükrediyor, komadan çıkıp uyandığım için seviniyordu.

Konuşmak istiyordum...

Kelimeleri toparlayıp konuşamıyordum. Sormak istiyordum, soramıyordum.

Bana ne olmuştu?

Aileme ne olmuştu?

Demin annem buradaydı...

Babam ve kız kardeşim de yanı başımdalardı.

Herhalde, dedim kendi kendime, doktor dışarı çıkarmış olmalı.

— Oooo, Ayhan Bey! Maşallah, çok acıkmış olmalısınız. Serumu yine bitirmişsiniz, dedi neşeli bir ses tonuyla Hemşire Zeynep Hanım.

— Şimdi yenisini takacağım. İlaçlarınızı da enjekte ettik mi işimiz bitmiş olacak. Bu ilaçlar sizi en kısa sürede ayağa kaldıracaktır, dedi.

Gözlerimi hafifçe araladım.

O puslu beyaz gölgeler içinde Zeynep Hanım'ı az çok seçmeye çalışıyordum.

Ona sesimi duyurmak, ailemi sormak istiyordum ama bir türlü kelimeleri toparlayıp sözcüklere dönüştüremiyordum.

Ve yine ister istemez derin bir uykuya dalmıştım.

Önce tatlı bir esinti geldi.

Cam açılmıştı.

İçeriye dolan ılık rüzgârı ve temiz havayı hissetmiştim. Kirpiklerimle oynayan güneş ışıkları, gözlerimi açmaya çalışıyordu.

Ve ben yeni bir güne, yeni bir sabaha, yeni bir hayata gözlerimi açıyordum.

Yürüyüşünden ve ayak seslerinden Hemşire Zeynep Hanım'ın içeri girdiğini hissettim.

Arkasından Doktor Tahsin Bey de içeriye girdi.

Doktor Tahsin Bey'in tok ve gür sesi odanın içinde yankılandı:

— Hemşire Hanım, bugün hastamız nasıl? Yapılan tetkik ve muayenelerde hastamızın giderek iyiye gittiğini görüyoruz. Hâlâ tembellik mi yapıyor?

Bunu latifeli bir şekilde sormuştu.

— Evet, Doktor Bey, dedi Hemşire Zeynep Hanım. Çok tembel bir hasta. Komadan çıktı, uyandı ama bir türlü doğrulamıyor. O kadar da serum içiyor!

Ardından şen bir kahkaha attı.

Ben gözlerimi açtım.

— Çok şükür iyiyim, Doktor Bey, dedim.

Artık iyiydim.

Kelimeler ağzımdan kısık ve boğuk da olsa anlaşılır bir şekilde dökülüyordu.

Doktor Tahsin Bey elindeki dosyalara bakmayı bıraktı ve bakışlarını bana çevirdi.

Şaşkındı.

Aynı şekilde Zeynep Hanım da yüzündeki şaşkınlık ifadesiyle bana bakıyordu.

Evet...

Ben uyanmıştım.

Komadan çıkmıştım.

Konuşulan her şeyi duyuyor, cevap veremiyordum ama artık iyiydim. Kelimeler artık boğazımda düğümlenmiyor, ağzımdan dökülüyordu.

Anlayamadığım ve garipsediğim bir şekilde bu insanlar benim iyileşmeme seviniyor, benim için dua ediyorlardı.

Bu doktor-hasta ilişkisine bir türlü anlam veremiyordum.

— Doktor Bey, dedim. Lütfen söyler misiniz, annem, babam ve kardeşim nerede?

Uyandığımda başucumdaydılar.

Ama uzun zamandır ne seslerini duyuyordum ne de kendilerini görüyordum.

Haber verseniz de gelseler...

Ben iyiyim artık. Görmek istiyorum onları, diyebildim yorgun bir sesle.

Odada birkaç dakika sessizlik oldu.

Hemşire Zeynep Hanım suskun bir şekilde Doktor Tahsin Bey'e baktı.

O da ne diyeceklerini bilemez gibiydi.

Nihayet biraz kendini toparlayan Doktor Tahsin Bey bana döndü ve elini omzuma koydu.

— Ayhan Bey, hele biraz daha sabredin. Biraz daha iyileşin, kendinize gelin. Tabii ki size onlardan da bahsedeceğim. Merak etmeyin, dedi.

Ama sesinde bir hüzün vardı.

Bunu hissetmiştim.

Ama soramıyordum.

Velhasılıkelam...

— Doktor Nusret Bey, dedi terapi koltuğunda uzanan Ayhan Bey.

Ellerini göbeğinin üzerinde birleştirmişti.

— Evet... velhasılıkelam...

Günler bu şekilde geçti.

Artık serum yerine çorba içmeye, yemek yemeye başlamıştım. İyice kendime gelmiştim.

Artık kendimi çok iyi hissediyordum.

Hele ki Hemşire Zeynep Hanım'ın benimle özellikle ilgilenmesi, iyileşmemde büyük rol oynamıştı.

Kendisiyle uzun uzun, oradan buradan konuşurduk.

Hemşire Zeynep Hanım'a baktığım her an sanki ay yere inmişti.

O güzel yüzü ay gibi parlıyordu.

İpek gibi ışıldayan, uzun ve dalgalı saçları vardı. Gözleri elaydı.

Ve kadife gibi tatlı bir sesi vardı.

Hemşire Zeynep Hanım, benim uzun zamandan beri sakladığım, ötelediğim duygularımı benimle beraber yeniden uyandırmıştı.

Gitgide Hemşire Zeynep Hanım'a bağlanıyordum.

Onu görmeden bir gün geçse, nerede olduğunu, niçin gelmediğini soruyordum.

Onu görmeden bir gün geçirmek benim için bitmeyen bir ızdırap gibi geliyordu.

Sanki onunla yaşıyor, onunla nefes alıyor ve hayata onunla tutunuyordum.

Hemşire Zeynep Hanım'a âşık olmaya başlamıştım...her an..her saniye onunla olmak istiyordum...ona karşı koyulmaz bir şekilde bağlanıyordum...

Onunla konuştuğum günlerde onu daha çok, daha yakından tanımaya çalışıyordum.

Kimdir?

Nerelidir?

Anne babası kimdir?

Kardeşleri var mıdır?

Bunları öğrenmeye çalışıyordum.

Ve bir gün...

Doktor Tahsin Bey, Hemşire Zeynep Hanım ve psikolog olduğunu bildiğim Doktor Nermin Hanım üçü birden odaya girdiler.

Doktor Tahsin Bey:

— Evet Ayhan Bey, bugün sizi daha da iyi gördüm. Maşallah, artık tamamen iyileşmiş sayabiliriz sizi. Ayağınızdaki o aksaklık da geçecektir, merak etmeyin. Fizik tedaviyle onun da üstesinden geleceğiz inşallah, dedi.

Sonra bir an durdu.

— Evet... Size söylememiz gereken bir durum var. Onu psikoloğumuz eşliğinde sizinle konuşmak istiyoruz. Artık gerçekleri öğrenmenizin vakti geldi.

Birden her şey donuklaştı.

Sanki etrafımdaki her şey silindi.

Bir heyecan dalgası bütün bedenimi sardı.

Acaba ne diyeceklerdi?

Ne gerçeğiydi?

Yoksa ailemle ilgili bir şey miydi?

Endişeli ve titrek bir sesle:

— Evet... Sizi dinliyorum efendim. Buyurun, diyebildim.

Psikolog Nermin Hanım söze başladı:

— Ayhan Bey, bildiğiniz gibi çok feci bir kazadan yaralı olarak kurtuldunuz. İki-üç ay gibi uzun bir süre komada kaldıktan sonra Allah'ın izniyle, doktorlarımızın da gayretleri ve çabalarıyla tekrar hayata, aramıza döndünüz. Fakat bilmeniz gereken bir hadise var...

Bir an durdu.

— O korkunç kazadan bir tek siz kurtulabildiniz. Maalesef aileniz o kazada vefat etti.

Ayhan Bey...

Doğduk, yaşıyoruz, öleceğiz.

Bu hayatın gerçeği. Herkesin bir vakti, bir saati, bir ölüm şekli var. Biz bunu bilemeyiz. Bu da mukadderat...

O yüzden sizden metanet ve sabır bekliyoruz.

Allah size sabır ve uzun ömür versin. Ölmüşlerinize de Allah rahmet eylesin, makamları cennet olsun, diyebildi ağlamaklı bir sesle.

Bense konuşulanları duyuyor fakat cevap veremiyordum.

Kalakalmıştım.

Ne diyeceğimi bilemiyordum.

Hissediyordum ama konduramıyordum.

Evet...

Ailem artık yoktu.

Ve bunun suçlusu olarak da kendimi görüyordum.

Benim bir anlık hatamdan dolayı o kaza olmuş ve ailem vefat etmişti.

— Ben... Benim yüzümden... Kazaya sebep olan benim, dedim.

Hıçkırıklara boğulurken ellerimi yüzüme götürdüm.

Ve hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım.

Kendimi tutamıyordum.

Benimle birlikte Hemşire Zeynep Hanım da gözyaşlarına boğulmuştu.

Aynı şekilde Psikolog Nermin Hanım'ın da sessizce gözyaşları yanağından akıyordu.

Doktor Tahsin Bey omuzlarımdan tuttu.

— Sabır, sabır evlat... Allah sabrını verecektir. Kendini suçlama. Kader buymuş, dedi.

Ne kadar ağladığımı bilmiyordum.

Yatağımda sağa dönmüş, pikeyi üzerime çekmiş ve yastığı gözyaşlarımla ıslatmıştım.

Ne kadar zaman sonra bilmiyorum...

Hemşire Zeynep Hanım geldi.

Üzerime çektiğim pikeyi kaldırdı ve bana baktı.

— Ayhan Bey, artık yeter. Üzülmeyin. Dua edin. Ağlamanın faydası yok artık. Onlar Allah'ın rahmetine kavuştular. Dua etmekten başka bir şey gelmez elimizden.

Sonra yumuşak bir sesle:

— Hadi artık kendinizi toparlayın. Akşam yemek saati geldi. Yemekten sonra ilaçlarınızı vereceğim size. Hadi artık toparlayın kendinizi...derken

O güzel, kadife gibi sesi titrek ve ağlamaklıydı...