3. KISIM
— Hemşire Hanım, bugün hastamız nasıl? dedi Doktor Tahsin Bey. Viziteyi başlatalım. İlaçlarını muntazam veriyorsunuz, değil mi?
— Evet doktor bey. Seruma enjekte ediyoruz, o şekilde ilaçlarını veriyoruz efendim. Yine aynı, stabil durumda. Ayhan Bey inat ediyor, bir türlü uyanmak istemiyor efendim, dedi Hemşire Hanım.
— Neyse, dedi Doktor Tahsin Bey. Büyük ölçüde tehlikeyi atlattı. İki aydır komada kalması normal. Artık ilaçların etkisiyle yavaş yavaş kendine gelecektir. O kazadan ağır yaralı olarak kurtulması bile bir mucize. Daha yaşanacak, görecek günleri varmış demek ki. Allah onu korumuş, dedi.
Doktor Tahsin Bey bunları derken bir yandan da tahlil sonuçlarına bakıyordu.
— Maşallah, dedi. Gayet iyi. Biz elimizden geleni yaptık. Artık gerisi Allah'ın takdirine ve Ayhan Bey'in uyanmak istemesine kaldı. Hemşire Hanım, siz yine aksatmadan aynı ilaçlara devam edin, dedi.
Ve odadan ayrıldı.
Ben doktorun söylediği her şeyi duyuyor, anlıyor ama cevap veremiyordum. Bununla birlikte ne olduğuna da bir anlam veremiyordum.
Doktor kaza diyordu. Ağır yaralı olarak kurtulduğumu ve iki aydır komada olduğumu söylüyordu. Tehlikeyi atlattığımı belirtiyordu.
Bu ne demekti?
Sanki vücudumun üstünde tonlarca bir ağırlık vardı. Prangalarla kollarımı, ayaklarımı bağlamışlardı.
“Ben... Ben...” dedim.
“Yoksa kaza mı yapmıştım? Ben ağır yaralı kurtuldum. Peki o hâlde ailem? Annem, babam, kardeşim... Ya onlar nasıllardı?”
Onları düşündükçe bağlı bulunduğum makinede tansiyonum yükselmişti..
cihazlardaki değişiklikleri ve değerleri gören Hemşire hanım
odadan çıkarken bir yandan da korku ve telaş dolu bir ses tonu ile bağırdı:
— Doktor Bey! Doktor Bey!
bir iki dakika sonra Doktor Tahsin bey ve hemşire odaya girdiler koşarcasına...
Hemşire Zeynep hanım__ Ayhan Bey'in tansiyonu yükseldi ve kalp atışları hızlandı!
dedi telaşla..
Doktor Tahsin Bey:
— Korkacak bir şey yok aksine, bu çok iyi! Demek ki konuştuklarımızı duyuyor ve tepki veriyor. Evet, bir haftaya kadar hastamız kendine gelecektir. Şimdi aynı dozda iğnesini yapabilirsiniz, Hemşire Hanım, dedi.
Doktor Tahsin Bey odadan çıkarken ben yine ilaçların etkisiyle olacak ki derin bir uykuya dalmıştım...
— Ayhan oğlum...
Bir ses...
Bu ses kulaklarıma çarparken o kadar tanıdık geliyordu ki huzur doluyordum...
Bu... Bu ses annemin sesiydi..gözlerimi hemen açmak istiyordum
Göz kapaklarımda sanki tonlarca ağırlık vardı. Ona rağmen göz kapaklarımı oynatmak, gözlerimi açmak istiyordum.
Annemin sesine cevap vermek, “Efendim anneciğim,” demek istiyordum ama sesim çıkmıyordu.
Annem yine seslendi:
— Ayhan oğlum, hadi uyan artık. Bak, kardeşin ve baban başucunda. Uyanmanı bekliyoruz.
Sonra babamın sesini duydum:
— Ayhan oğlum, seni hiç böyle yapmazdın. iki aydır ne uykusu bu? Hadi kalk artık, işler seni bekliyor.
— Abiciğim, dedi kardeşim. Daha mezuniyetimi kutlayacağız..seni uykucu Hadi kalk.
Ailem odadaydı ve benim uyanmamı istiyorlardı.
Üzerime örtülmüş bu simsiyah, kara örtüyü üzerimden bir an önce kaldırmak ve gözlerimi açmak istiyordum.
Hemşire Zeynep Hanım, Ayhan Bey'in biten serumunu değiştirdi..
Zeynep Hanım,serumu iyice kontrol etti. Serumun akışına baktı.
Bu arada gözleri Ayhan Bey'e takılı kaldı.
Ve Zeynep Hanım şöyle mırıldandı:
— Bu genç yaşta yaptığı kaza, bütün hayatını etkileyecek, dedi.
İki aydır komadaki hastaya Zeynep Hanım bakıyordu.
Hastanın başının altındaki yastığı fark etti. Biraz kaymıştı. Çıkmadan önce onu düzeltmek istedi.
Ayhan Bey'in başını hafifçe yukarı kaldırdı. Bu arada diğer eliyle de yastığı düzeltiyordu.
Ayhan Bey'in önce derin bir nefes aldığını hissetti.
Ve göz kapaklarının oynadığını, dudaklarının hafifçe aralandığını fark etti.
— Yoksa... Yoksa... diye sevinçli bir sesle mırıldandı.
Ayhan Bey uyanıyor muydu?
— Ayhan Bey! Ayhan Bey! Hadi bismillah, ha gayret! Artık uyanın, Ayhan Bey, dedi.
— Anne... Anne... Uyandım anne, uyandım, diyebildim.
Bunları duyan Zeynep Hanım ne yapacağını bilemez bir hâlde kapıya doğru koştu.
— Doktor Tahsin Bey! Doktor Tahsin Bey! diye koridorda seslendi.
Hemşire Zeynep Hanım, Doktor Tahsin Bey'i çağırmaya giderken Ayhan Bey gözlerini iyice açtı.
Başını sağa ve sola yavaş hareketlerle döndürdü. Sanki odanın içinde birilerini arıyordu.
Evet, sağ tarafa baktı. Tebessüm etti.
— Baba... Babacığım, dedi.
Sesi çok yorgundu ve derinden geliyordu. Hafifçe öksürdü.
Bu arada odanın içine hızlı adımlarla koşarcasına Doktor Tahsin Bey girdi. Peşinden de Hemşire Zeynep Hanım geldi...ikisini de bir heyecan dalgası sarmıştı...sevinçle birbirlerine baktılar...
Doktor Tahsin bey _ Nihayet ...Şükürler olsun diyebildi ..
Evet...
İki aydır komadan çıkıp uyanmasını bekledikleri hastaları nihayet uyanmıştı...