Alarmın çalması ile açtım gözlerimi. Hemen uykumdan sıyrıldım ve alarmı kapattım. Uyandığım an yataktan kalkar ve o günki günlük rutinlerimi yapmaya başlardım.
Önce siyah perdelerden arındırdım odamı. Ay gerçekten çok güzel parlıyordu. Hemen camlarımı açtım ve mis gibi havayı içime çektim.
Biraz yağmur havası vardı fakat ben yağmur yağmasını ve yağmur kokusunu çok severdim.
Bazı insanlar yağmur yağmaya başladığı an kaçışarak bir çatının altına girmeye çalışırlardı. Ama ben öyle değildim. Nasıl yoluma devam ediyorsam, o şekilde ilerlemeye devam ederdim.
Gözlerimi kapatmış, rüzgarın tenimede gezinmesine izin vermiştim. Tam o sırada bir melodi çalmaya başladı.
Beethoven’dan, Ayışığı Sonatı.
Bu melodi çalıyorsa muhtemelen birisi arıyor demekti. Fakat ben telefonu çalar çalmaz, telefonuna sarılan kişilerden değildim. Beni tanıyan herkes bilirdi ki, asla telefonumu ilk arayışta açmaz ikinci arayışlarında açardım.
Bunu bilmeyen bir kişi olacaktı ki, inatla çalıyordu telefonum. Fakat piyano sesi öyle güzel geliyordu ki, umursamadan dinledim melodiyi.
Ses bir anda kesildi fakat yine umursamadım. Birisinin beni bu saatte aramasına şaşırmıştım. Çünkü saat gece iki olmuştu, ve bu saat genel olarak geç saat olarak tanımlanır, herkesin uyuduğu düşünülürdü.
Bu arayan kişi ya beni tam tanımıyordu, ya da acil bir olaydı.
Pencerenin önünden ayrıldım ve önce lavaboya gidip yüzümü yıkadım. Sonra yeniden odama gidip üzerimdeki pijamalardan kurtulup lila renkli taytımı ve taytımın renginde olan oversize bir tişört giyip mutfağa geçtim.
Önce aspiratörün ışığını yaktım. Sonra, çiçek desenli buzdolabımı açtım ve raflarda biraz göz gezdirdim.
Buzdolabındaki yiyecek ve içecekleri bile farklı bir düzende yerleştirmiştim.
Genel de insanlar, en üst rafa kahvaltılık yiyecekleri koyarlardı değil mi? Fakat benim en üst rafa sadece kırmızı renkli yiyecekleri ve içecekleri koymuştum.
İkinci rafta yeşil yiyecekler ve içecekler, üçüncü rafta sarı, dördüncü rafta beyaz ve mavi.
Dolabın kapağında bulunan raflar da aynı bu düzendeydi. Ve daha güzel bir görünüm katıyordu.
En alt rafa eğildim. Süt ve böğürtlen çıkardım. Onları lacivert ve beyaz desenli tezgahıma koyduktan sonra yeniden buzdolabıma yöneldim.
Bu sefer de en üst katından çilekleri, en alt katından yoğurt ve üçüncü raftan da yulaf çıkardım. Onları da tezgahıma koyduktan sonra dolaptan blender çıkardım.
Önce çilek ve böğürtlenleri bir püre haline getirdim. Dolaptan bardak ve kase aldım. Püreyi yoğurt ile birleştirip kaseye koydum ve içerisine yulafı da ekleyip lacivert renkli yuvarlak mutfak masamın üzerine koydum. Sütü de bardağıma koydum ve onu da masanın üzerine bıraktım.
Hava güzel olduğu için balkonumun kapısını açtım. Kapıyı açmamla rüzgar mutfağın içinde gezinmeye başladı.
Gerçekten de böyle havaları çok seviyordum ve rüzgarın tenimde gezinmesi ile yüzümdeki gülümsemeye engel olamadım.
Hemen masama oturdum ve kasemi elime alarak yoğurdumu yemeye başladım. Belki şaşıracaksınız ama gerçekten de masanın üzerine çıkıp oturmuştum. Ayaklarımı sallıyordum bir yandan da.
Masam tam balkon kapısının önündeydi ve burada bir şeyler atıştırmak gerçekten de keyifli oluyordu. Keyifle hem yoğurdumu hem de sütümü bitirdim ve bulaşıkları da yıkayıp terasıma gittim.
Terasıma girdiğim an büyülenmiş bir halde kalakaldım kapının önünde. Gözlerim parlıyordu adeta. “Ağzı kulaklarına varmak” deyimi bir insan suretinde olsaydı şu an o ben olabilirdim.
Çünkü ay tam tepedeydi ve dolunay evresinde olduğu için çok güzel parlıyordu. Yağmur giderek hızlanmıştı ve çıkan ses, rüzgarın uğultusuyla birleşince çok güzel bir melodi oluşturuyordu.
Bu melodiyi hergün dinlemek istiyordum. Büyülenmiş bir halde ay’ı izlerken vaktim daralıyordu. Buraya yoga yapmak için çıkmıştım ve yoga için ayırdığım bir saatimden, beş dakika altı saniyem çoktan gitmişti.
Saniyeler, dakikaye dönüşmeden evvel yoga matımın üzerine geçtim ve önce kollarımı esneterek çeşitli hareketlerimi yapmaya başladım.
Eğer yağmurun sesi ve rüzgarın uğultusu olmasaydı, “The Nightingale” dinleyerek yogamı yapradım.
Fakat doğanın melodisi varken neden melodilere sığınayım ki?
Yogamı bitirmiştim fakat beş dakika on saniye geç bitirmiştim. Bu gerçekten can sıkıcı bir durumdu.
Aşağı indiğimde saat 03:46’ydı. Normalde, her yoga bitişin de aşağı indiğimde saat 03:40 olurdu. Biraz acele etmem gerekiyordu.
Bir kafede barista olarak çalışıyordum ve kafe sabah dokuz da açılıyordu. Sekiz de kafeye gitmeli ve çeşitli kahveleri yapmaya başlamalıydım.
Gelen hiçbir müşteriyi bekletmemek ve işimi tam saatinde bitirip gitmek için hep bir saat önceden gidiyordum.
Odama gidip, gri kapüşonlumu, gri kulak üstü kulaklığımı, telefonumu ve gri bel çantamı da alarak odamdan çıktım. Ve adımlarım yeniden mutfağı buldu.
Sabah, uyumadan önce hazırlayıp buzdolabına koyduğum limonlu suyumu da çantama koydum ve mutfaktan çıkıp hızlıca ayakkabılarımı da giyinip anahtarlarımı da alıp evden çıktım.
Kapının önünde durdum ve kulaklığımın bluetooth’unu açıp telefonuma bağlanmasını bekledim. Bağlandığı an kaydettiğim melodilerin arasından, Antanio Vivaldi’ye ait olan Dört Mevsim’i açtım ve kapımın hemen yanında bulunan asansörü kullanmak yerine koşar adım merdivenlerden aşağı indim ve apartmandan çıktım.
Ve saat, 04:01’di.
İzmir, bu saatlerde çok güzel görünüyordu. Yağmur artık sadece çiseliyordu.
Yürüyüş yapmak için sahile inmiştim çünkü sahil bu saatlerde boş oluyor ve deniz çok güzel görünüyordu.
Keyifli bir yürüyüş olacaktı.
Yaklaşık bir saat kadar yürüyüş ve yarım saat kadar da hafif tempolu koşu yaparak sporum tamamlanmıştı.
Güneş doğmuştu ve bazı insanlar işe gitmek için yollara düşmüşlerdi bile. Ben de hazırlanmak için evimin yolunu tutmuştum.
Eve geldiğim de saat 06:31’di ve hazırlanmak için hâlâ vaktim vardı.
Önce duşa girdim, sonra da siyah askılı jile giyip gece mavisi saçlarımı ensemde birleştirerek topuz yaptım. Yüzüme sadece nemlendiricimi uyguladım. Glosumu sürüp siyah çantamı aldım ve odadan çıktım.
Vestiyerde asılı duran siyah trençkotumu giydim ve siyah babetlerim ile kombinimi tamamladım.
Hızlıca anahtarlarımı aldım ve evden çıktım. Kapımı kilitledim ve bu sefer asansöre bindim.
Kol saatime baktığımda saat 07:32’ydi. Yirmi sekiz dakika içinde kafede olmam gerekiyordu. Arabamla gidecektim fakat arabamla bile otuz dakika sürüyordu.
İki dakika geç kalmak bile benim için kötü bir durumdu. Sabah o dolunaya öylece bakmasaydım şimdi böyle acele ediyor olmazdım.
Dolunay, beni güzelliğiyle etkilemiş ve hem günlük rutinimi hızlı yapmama neden olmuş, hem de beş dakika on saniyemi almıştı.
Her güzel şeyin kötü bir tarafı da oluyormuş demek isterdim fakat hayatımda ilk defa dolunay görmüş gibi büyülenen bendim. Dolunayı suçlayamazdım.
Arabama binmiş hızla kafeye doğru ilerliyordum. Sabah olabildiğince hızlı hazırlanmaya çalışmıştım ve birkaç dakika kurtarabilmiştim.
Neyse ki trafik yoktu. Yoksa daha da geç kalabilirdim. Bu durum, benim için felaketten başka bir şey değildi.
******
İlerleyen zaman da hem saatinde kafeye gelmiştim hem de çeşitli kahveler yapmıştım. Tam açılış saatine on dakika kala diğer çalışanlar da gelmişlerdi ve herkes kendi işini yapıyordu.
Kafede on çeşit kahve ve diğer çeşitli içecekler de vardı. Her soğuk içecek çeşidinden on tane yapmış ve dolaba koymuştum. Sıcak içecekleri de, sipariş verildiğinde yapacaktım.
Kafede fazla kişi yoktu. Gelen birkaç müşteri vardı ve onlar da tek başlarına oturan ve telefonlarına gömülen tiplerdi.
Hava oldukça sıcak olduğu için gelen kimse sıcak içecek istememişti. İşime gelirdi.
Kasanın arka kısmına öylece oturmuş etrafıma bakınıyordum ki bir den bir çığlık duydum.
Hemen ayaklandım ve tam kasanın karşısındaki masa da oturan kızıl saçlı kıza baktım. Herkesin bakışları ona dönmüştü.
Kızın yüzünde kocaman bir gülüş vardı. Mutluluktan çığlık atmış olmalıydı. Kız ona dönen bakışları farkedecek olmalı ki hemen etrafına bakındı. Yüzünde mahçup bir ifade oluşmuştu.
“Şey özür dilerim. Üniversite sınav sonuçları açıklanmışta…”
Kız konuşmaya devam ediyordu fakat ilk cümlesinden sonrasını dinlememiştim bile.
Sınav sonuçları mı açıklan mıştı?
Hızlıca oturduğum yerden kalktım ve kızın yanına gittim.
“Bilgisayarını kullansam sorun olur mu?”
Kız sadece çığlık atmıştı ve o da iki saniyelik bir şeydi. Fakat son iki dakikadır özür diliyordu. Laf kalabalığına ne gerek vardı yani?
Çığlık atmasından değilde bu boş özür sözlerinden daha fazla rahatsız olmuştum.
Kız bir anda konuşmayı kesmiş bana bakıyordu.
“Yok. Sorun olmaz, kullanabilirsin.”
Hemen bilgisayarı kendime çevirdim ve açık olana siteden kızın girdiği kendi bilgilerini silip kendi bilgilerimi girdim. Kız da bunu farketmiş olacak ki bana doğru döndü.
“Sen de mi sınava girdin?” Sitenin yeniden yüklenmesini beklerken kıza doğru döndüm. “Yok ben psikopatım. Sınava girenlerin bilgilerini alıp kazanıp kazanamadıklarına bakıyorum. Kazananlarda hangi üniversiteyi kazandıysa peşlerine düşüp avlıyor ve yiyorum. Şimdi bu bilgisini aldığım çocuğun kazanıp kazanamadığına bakıyorum.”
Hızlı konuşmuştum ve kız, konuşmamı bitirdiğimde şaşkınca bana bakmaya başladı. Zaten kafede az sayıda insan vardı, şimdi hepsinin bakışları bizdeydi.
Ben kıza bakarken bir anda elimde bir omuz hissettim bir de alaycı bir gülüş duymuştum.
“İlahi Ekin. Çok şakacıdır. Şimdi sonuçlar açıklandı ya, heyecanlandı tabi. Siz ona aldırmayın.”
Yanıma gelen Çisem’di. Hem kızıl saçlı kıza hem de bize odaklanmış herkese, karşı açıklama yapıyordu.
Bu açıklamaya gerek varmıydı gerçekten? Yani kim inanırdı ki bu söylediğime?
Çisem, lisede tanıştığım en yakın arkadaşlarımdan birisiydi.
******
Lisede fazla çalışkan bir öğrenci değildim fakat notlarım hep yüksek gelirdi.
Bir gün okul çıkışı, 10. sınıftayken kulaklıklarımı takmış eve doğru giderken, yanıma Çisem gelmiş ve tanışmak istediğini söylemişti.
Benim cevabım ‘hayır’ olmuştu.
Çünkü kimseyle duygusal bağ kurmayı, sohbet etmeyi veya kimsenin en güvendiği, fedakar dostu olmak istemezdim.
İnsanlara güvenmezdim.
Neden güveneyim ki?
Hemen yüzü düşmüştü, Çisem’in. Ben buna aldırış bile etmeden yoluma devam etmiştim.
Fakat Çisem yeniden peşimden gelmiş ve ona ders çalıştırmam için teklifte bulunmuştu.
Aynı sınıftaydık ve notları ortalamanın altındaydı. İnsanlarla sohbet etmek istemezdim. Kimsenin bende bir hakkı kalmasını veya birilerine bir iz bırakmak istemezdim. Kendi kendime yetiyordum.
O gün cevabım yine hayır olmuştu fakat sonraki günlerde de hep benimle sohbet etmeye çalışmıştı. En sonunda dayanamamış ve neden benimle sohbet etmeye çalıştığını sormuştum.
Çok içine kapanık olduğumu fakat bende bir enerji gördüğünü söylemişti.
Ben ve enerji?
Bu söylediği kaplumbağaların ne güzel koşabildiğini söylemesi gibi birşeydi.
Bu dediğine sadece boş boş bakmıştım.
Sonrasında ise onunla sadece bir seferliğe buluşup ders anlatacağıma ve sonrasında beni bırakacağına anlaşmıştık.
Fakat işler öyle ilerlememişti.
O gün kütüphanede buluşacağımıza karşı anlaşmıştık ve anlaştığımız saatten iki dakika çoktan gitmişti. Madem tam saatinde burada olmayacaktı, neden beni burada bekliyordu ki?
Madem o gelmiyordu, ben de evime gidip ders çalışabilirdim öyle değil mi? Burada insanların nefes alıp verme sesleri bile beni rahatsız ediyordu.
Sebebi yoktu ama fazla kalabalık ortamlarda en ufak şeylerde bile rahatsız olurdum. Ve burası fazlasıyla kalabalıktı.
Çantamı almış ve merdivenlerden iniyordum ki, Çisem’i gördüm. Üstelik tek başına da değildi.
Yanında; Onur, Hande, Doruk ve sınıfa yeni gelen fakat adını bile bilmediğim birisi daha vardı.
Halbuki ben sadece Çisem’e ders çalıştıracağıma ve yalnızca ikimizin buluşacağına dair anlaşmıştık.
Merdivenler de duraklamış birbirimize bakarken, Çisem gelip bana sarılmıştı.
“Selam balım.” Ben ona sarılmamıştım bile. Ne gerek vardı ki?
O bana sarılırken ben sadece diğer gelenlere bakıyordum. Hepsi bizim sınıftandı ve hiç sohbetimiz bile olmamıştı.
Çisem ellerini sırtımdan çekti ve arkasını dönüp diğerlerine baktı.
“Hadi çocuklar, yukarıya çıkalım.” Hepsi yukarı doğru adımlamak için yanımdan geçmişlerdi. Onur hariç. Hepsinin arkasından sadece baktım.
“Ekin?” Bana seslenen Onur’a baktım. Hemen ellerini kaldırmıştı ve gülümsüyordu.
“Bakın ben gerçekten suçsuzum memur bey. Lütfen bana öyle bakmayın.”
Nasıl baktığım umrumda bile değildi. Sadece baktım yüzüne. Sonrada ellerini indirdi ve gülmeye başladı.
Deli sanırım.
“Neydi bu? Komik mi oldun sen şimdi?”
Yüzünde ki sırıtış gitmiş sadece gülümsüyordu. “Sen hep böyle misin? Biraz sert bir tipin var. Tamam birader biz de ona göre davranırız.” Deyip göz kırpmıştı.
Bu hareketine göz devirerek cevap vermiştim.
Yanından geçip gitmek istedim fakat tam karşıma geçti. İçimden sabır çekerek diğer tarafına geçmiştim fakat yine tam karşımda durmuştu.
“Ya manyak mısın birader? Çekil önümden.” O bir basamak aşağıda ben ise yukarıdaydım. Fakat yine de ona bakmak için başımı yukarı kaldırmak zorundaydım. Tam gözlerimin içine bakıyordu ve gülümsüyordu.
“Ya sabır! Çattık ya!” Kendi elini dudaklarına götürmüştü. “Şşş, sakin ol istersen? Kütüphanedeyiz. Farkındasın değil mi?”
“Lan oğlum gelmiyor musunuz?” Arkamızdan birisi gelmişti ve kısık sesle konuşuyordu. Fakat umrumda bile değildi. Önce bu önümde ki yalı kazığından kurtulmalıydım.
Onur gözlerini benden ayırmış arkamdan gelen kişiye bakıyordu.
“Çok, çok pardon. Böldüm sanırım. Onur biz yukarıdayız birader gelin sizde. Ama isterseniz gelin. Yani öyle de kalabilirsiniz tabi. Merdiveni kapattırayım mı ben size. Bir görevli ağabeye sormam lazım.”
Gelen her kimse geri gitmişti ve zaten kısık çıkan sesi hareket ettiği için sesi biraz uzaktan gelmeye başlamıştı.
Ayrıca ne demişti o? Böldüm sanırım mı?
Ya sabır!
Onur önümden geçti ve elimden tutarak beni de peşinden sürükledi.
“Ne yapıyorsun ya? Bırak elimi.”
“E sana kalırsak sabaha kadar merdiven başında bakışırdık. Tamam, biliyorum gözlerim çok güzel. Söylemekten utanma yani.”
Bunu söylerken gülümsemiş ve yine göz kırpmıştı. Ayrıca gözlerimi güzelmiş? Göz rengine dikkat bile etmemiştim!
“Bak seni son kez uyarıyorum. Ya elimi bırakırsın, ya da olacaklardan ben sorumlu değilim.” Kısık sesle gülmüştü bu dediğime.Merdivenler bitmişti ve üst kata ulaşmıştık.
“Güldürme beni. Gel işte ders çalışıcaz.”
Demek beni dikkate almayıp aşağılıyordu.
O benim elimi tutarken bende bir anda onun elini sıkıca tuttum ve kolunu ters çevirerek gerilettim. Bunu yaparken acıyla inlemişti.
Hızlı hareket ediyordum. Aniden karşısına geçtim. Dizimle tam kasıklarına vurdum. Yüzü kıpkırmızı olmuştu.
Elimi bıraktı ve geriye doğru sendelerken az daha merdivenlerden yuvarlanıp düşecekti. Tam o an ben elini tutum ve sol tarafa doğru çevirdim. Yine yere düşmüştü ama neyseki merdivenlerden yuvarlanmamıştı.
Teşekküre gerek yok.
Kütüphanede ki herkesin gözleri bendeydi. Bunu biliyordum.
Ellerimi çırptım ve yere düşen çantamı almak için eğildiğim de benden önce birisi eğilmiş ve çantamı almıştı.
“Buyrun Ekin hazretleri. Yoksa, Ekin sultan mı demeliyim?”
Boş bakışlarla karşımdaki kişiye bakarken onun daha demin böldüm sanırım diyen eleman olduğunu sesinden anlamıştım.
Bana bakarken gülümsüyordu. Hızla elinden çantamı çekip aldım.
Bu eleman da bizim sınıftaydı fakat geleli daha iki hafta olmuştu. Açıkçası pek de ilgilenmediğim için, hatta umurumda bile olmadığı için adını bile bilmiyordum.
“Sen kimsin bilmiyorum. Bilmekte istemiyorum, çünkü ilgilenmiyorum. Anladın mı beni?” Bir adımda tam dibine gitmiştim ve direkt gözlerine bakıyordum.
“Eğer bir daha bana karşı,az önceki gibi bölmeli mölmeli konuşursan, bölünen sen olursun. Anlıyorsun dimi beni.”
“Neler oluyor orada?” diye yanımıza doğru gelen kişi ise güvenlikten başkası değildi.
O gün hızlıca oradan ayrılmış ve eve dönmüştüm. Bütün planlarım kendini bilmez bazı gerizekalılar tarafından katledilmişti!
Sonraki günler de ise okulda hep yanıma gelmişler ve benimle sohbet etmeye başlamışlardı. Ben cevap vermesem bile önümdeki sıralara ve yanıma oturup kendi aralarına sohbet edip gülüyorlardı.
Her defasında yanımdan kovsam bile gitmiyorlardı.
Ya aşırı arsızlardı ya da beni umursamıyorlardı.
Birinci seçenek olsa iyi olurdu.
Zaman öyle akıp gitmişti ve belki şaşıracaksınız ama Onur ile sevgili olmuştuk. Çisem ve Hande ise yakın kız arkadaşlarımdı.
Arda ise grubun en komik olmayan şakalarını yapıp kendi kendine gülen, daha sonra da bizi de güldürmeye çalışan bir tipti.
Doruk ise grubun en başarılısı kişi olabilirdi. Tabi benden sonra. O da Hande ile sevgililerdi.
Şimdi ise bu noktadaydık. Hepimiz liseden mezun olmuştuk. Hepimiz üniversite sınavına girmiş ve belirli bölümleri kazanmıştık.
Doruk ve Hande dışında kimse kazandığı bölüme gitmemiş bir sene daha çalışmıştık.
Ben, tıp kazanmıştım. Hande ve Doruk ise hukuk kazanarak İstanbul’a gitmişlerdi.
Onur hemşirelik kazanmıştı. Okul Öncesi Öğretmenliğini kazanan Çisem ise her defasında Onur’a nasıl oraya gitmediğini, nasıl orayı kazandığını sorup durmuştu.Çünkü hemşireliği istiyordu fakat yeterince çalışmıyordu bile.
Onur aslında gitmek isterdi. Çünkü kendisine bir hedef koymamış sadece çalışmıştı. Ben üniversiteye gitmediğim için gitmemişti.
Güya benimle aynı bölümü kazanacamışta, beraber gidecekmişiz.
Arda, ne kadar komik olmaya çalışsa da gelen bölümlerden tercih yapmamıştı. Çünkü onun istediği bölüm eczacılık istiyordu fakat o bölümü ne yazık ki kazanamamıştı.
Yani anlayacağınız altı kişilik gruptan, iki kişi üniversite hayatına atılmıştı.
******
Kafede ki herkesin gözü üzerimdeydi. Kızıl kız bana mahçup bir şekilde bakıyordu. Ben ise anlamsız bakışlarımı ondan çekemiyordum.
Gözlerimi yeniden ekrana çevirdim fakat site hâlâ açılmamıştı. Bunu bekleyecek halim yoktu. Sonuçlar açıklanmıştı işte. Her türlü öğrenecektim.
Siteden kendi bilgilerimi sildim ve kıza teşekkür edip bilgisayarını ona geri verdim.
Kasanın önüne bir müşteri geçmişti. Hemen kasanın arka kısmına gittim ve ödemesini aldım.
Çisem de bir yandan telefonundan sonuçlarına bakmaya çalışıyordu fakat o da siteye girememişti.
******
Gün böyle geçip gitmişti. Artık çıkma saatim yaklaşıyordu. Saat akşam sekiz de kafe kapanıyordu ve saat 19:46’ydı.
Bu saatten sonra kimse gelmezdi. Bu yüzden kafeyi kapatmadan önce temizliğini yapmaya başlamıştık.
Çisem masaları silerken ben de yerlere paspas atıyordum.
Telefonumun çalmaya başlamıştı fakat hiç umurumda bile değildi. Çalan melodiyi dinlemek keyif vericiydi.
Ama arama hemen geri kapanmış ve yeniden aramaya başlamıştı.
Paspası kenara bıraktım ve kasanın arka kısmına gittim. Çantamın içinden telefonumu aldım. Arayan kişi Onur’du.
“Efendim Onur?”
“Sonuçlarına baktın mı?” Sesi heyecanlı ve boğuk geliyordu geliyordu.
“Neyin sonuçları?”
“Bunu unutmuş olamazsın değil mi Ekin? Bugün sınav sonuçları açıklandı. Site de baya bir yoğunluk vardı. Sonra site çöktü. Site açılalı beş saat olmuş. Ben de şimdi girip öğrendim sonuçlarımı.”
Çok hızlı konuşmuştu ve sesi çok keyifli geliyordu. Onun bu keyifli sesine tebessüm ederek dinlemiştim.
Demek ki güzel bir bölüm kazanmıştı. Bu neşesini hiç bozmak istemedim.
“Hayır unutmadım tabiki. Ben de bakamadım sabah. Aklımdan çıkmış. Sen sanırım güzel bir bölüm kazandın. Sesin çok keyifli geliyor.”
“Hazır mısın, söylüyorum.”
“Evet seni dinliyorum Onur.” Önce boğazını temizledi ve konuşmaya devam etti.
“Artık Onur Yalın değilim ben. Gazetecilik bölümünü kazanmış ve sevgilisiyle o bölüme gitmekten mutlu olup, o an ki heyecanı ile sandalyeden düşüp burnu çatlak bir Onur Yalın var.”
“Ne? Gazetecilik mi kazandın? Burnun mu çatladı? Ne diyorsun Onur ya?”
“Hayatım ben sonucu görünce biraz coştum. O sırada da sandalyeden düşüp burnumu kırmış olabilirim.”
“Aferin sana Onur! Konum at geliyorum ben.”
Hemen telefonu kapatmıştım ve Onur’un attığı hastane konumunu açıp hızlıca eşyalarımı aldım.
“Ne oldu Ekin?”
“Hastaneye gidiyorum Çisem. Bugün kafeyi sen kapatacaksın.”
“Ne? Ne hastanesi kızım? Ne oldu?”
“Ya Onur burnunu kırılmış. Ona bakmam lazım.”
“Ne? Bende geliyorum. Beni de bekle. Zaten beş dakika kaldı kapatmaya. Beş dakikadan bir şey olmaz.”
Bunu der demez boş bir bakış atmıştım fakat görmedi. Çünkü eşyalarını almaya gitmişti. Beş dakika değil 3 dakika 44 saniye kalmıştı.
Zaman asla küçümsenmemelidir. Çünkü bazen bir saniyede bile hayatlatımız değişebiliyordu.
Çisem iki dakika altı saniyede yanıma gelmişti. Alt tarafı önlüğünü çıkarıp, eşyalarını alıp gelecekti.
Oyalanmaya vaktim yoktu. Bugün zaten planlarım bozulmuştu.
Diğer iki çalışana da iyi akşamlar deyip hızlıca çıktık ve benim arabama binip hastaneye doğru yol aldık.
Onur’u, gazetecilik bölümünü kazandığı için sonra tebrik edecektim. Önce hastaneye gitmeli ve bir güzel azarlayıp durumuna bakmam gerekiyordu.
Ayrıca bir sandalyeden düşüp nasıl burnunu kırmayı başarabilmişti ki?
Buna da daha sonra şaşıracaktım.