BİR AY SONRA
Her gününü yaşamak için yaşayan insanlar bana çok tuhaf gelirlerdi. Ben eğer bir günümü yaşıyorsam o günümün, dolu dolu geçmek zorundaydı.
Buna kendimi hep zorluyordum. Asla bir günümü tamamen yatarak ya da sadece tek bir işe odaklanarak geçirmezdim.
Eğer sabah erken uyandıysam -ki bu çoğu zaman böyleydi- hemen yatağımdan kalkar ve günlük planıma uyumlu yaşardım.
Yemek saatlerim, spor saatim, dinlenme saatim, iş saatim…
Hepsinin ayrı ayrı saatleri vardı. Hep dakik birisi olmuştum. Bu sayede her günüm dolu dolu ve güzel geçiyordu.
Aslında ben bu alışkanlığı çocukken edinmiştim. Tam on yaşındayken…
Bir trafik kazasına kurban gitmişti babam. Abla olmuştum ben o gün. Babam ise o gün şehir dışındaydı ve kardeşim erken doğduğu için hemen yanımıza gelmek istiyordu.
Babam da fazlasıyla planlı yaşardı hayatını. Ne zaman uyanacağı, yemeğini ne zaman yiyeceği… Her şeyi planlıydı. Şuan ki ben gibi…
Fakat kardeşimin doğumu ve o kaza planlarda yoktu. O planları hayat düzenlemişti.
Hayatın hep bir planı vardı. Bu planlar bazen, bizim planlarımıza uyar bazen uymazdı. Ve hayat tam o gün kendi planlarını devreye sokmuştu.
Ölümün ne demek olduğunu biliyordum o yaşta ve bana her ne kadar baban cennete gitti deseler de, ben her şeyin farkındaydım.
Babam ölmüştü.
Hep bir planımız olabilirdi fakat ölümün bir planlaması olamazdı değil mi? O gün babamın planları bambaşkaydı. Fakat hayat, bütün planları yakıp yıkmıştı ve hepsini tek bir çıkışa ulaştırmıştı. Ölüme…
O gün hastanede annemin çığlıkları arasında kalmıştım. Kulaklarımı ne kadar kapatsam da annemin feryat dolu çığlıklarını duyabiliyordum.
Kardeşim beşikte ağlarken annem onu duymuyordu bile. Gözü dönmüş gibiydi. Ben ise ağlayamamıştım bile. Daha on yaşında ki bir kız çocuğu iki günlük kardeşini susturmakla uğraşıyordu çünkü.
Sonra bir teyze gelmişti yanıma. Kimdi bilmiyordum fakat üzerinde hemşire üniforması vardı.
“Kardeşim sus lütfen. Annem de ağlıyor. Ben ne yapacağım.” Sonra birisi omzuma dokunmuştu. “O da hissetti demek ki.” İrkilip hemen arkamı dönmüştüm. Önce korkmuştum fakat sonrasında üzerinde hemşire üniforması görünce boş boş gözlerle bakmıştım yaşlı kadına.
“Neyi hissetti?” Gülümsemişti hemen yaşlı kadın. “Baban cennete gitmedi mi senin? Onu hissetmiştir.” Sinirle bakmıştım kadına. Ölüm ne demek biliyordum oysa. Ve her küçük çocuk gibi, beni ölen kişilerin melek olduğuna inandırmaya çalışıyorlardı.
“Babam melek olmadı benim! Öldü! Beni kandıramazsınız.” Bağırarak konuşmuştum. Kadın ise sadece bakmıştı. “Peki neden öldüğünü biliyor musun babanın?” Ölümlerin nedeni olur muydu ki? İnsanlar doğarlar yaşarlar ve ölürlerdi. Babam böyle anlatmıştı.
Ölümü bana öğreten adam, ölerek bana bunun gerçek olduğunu kanıtlamıştı. Çünkü babam bana ölümü anlattığında buna inanmamıştım.
Madem ölüyorduk, neden yaşıyorduk ki? Ne yaşarsak yaşayalım sonuç ölümse neden yaşıyorduk?
“Ölümün nedeni olmaz ki. Yaşadı ve öldü babam.” O yaştaki bir çocuk için fazla duygusuz konuşuyordum. Ben o toprağa sadece babamı değil, bilmeden duygularımı da gömmüştüm.
Yaşlı kadın önüme eğilip iki elini de omuzlarıma yerleştirmişti. “Elbette olur. Bu dünya çok küçük, güzel kızım. Bazı insanlar ölmeliler ki yeni insanların da yaşamaya yerleri olsun.”
Kardeşimin doğduğu gün kaybetmiştim ben babamı. Kardeşimin yaşaması için mi ölmüştü babam?
Yaşlı hemşire bunları demiş ve gitmişti. Geride bir felaket bırakmış ve gitmişti. Sonra nefretle bakmıştım kundaktaki kardeşime. Onun yüzünden mi ölmüştü babam?
O yaşlarda babamın, kardeşimi benden daha çok sevdiğini ve onun için öldüğünü düşünmüştüm. Kardeşimden hep nefret etmiştim.
Babamı hiç görmeyen kardeşimden, babamı kıskanmıştım ben. Şimdi düşününce biraz komik geliyordu fakat gerçek buydu.
Şimdiyse küçükken hep anne ve babama anlattığım, olmak istediğim mesleği yapmak için üniversite sınavına girecektim.
Bu ikinci girişimdi ve deli gibi ders çalışmıştım. Başaracağımı biliyordum.
Küçükken, televizyonlarda gördüğüm o haber muhabirlerinden olacaktım.
Sınava girmeden önce etrafıma bakındım. Bütün aileler evlatlarının yanlarındaydı. Kimisi öpüyor, kimsi dualar ediyor kimsi motivasyon veriyor, kimisi ise sadece bu olanları yalnızlıkla izliyordu.
Benim hangisi olduğumu söylememe gerek yok sanırım. Ben tabiki de sadece bu olanları yalnızlıkla izleyen kişiydim.
Sonunda sınav saati geldi ve okulun içerisine girdim. Ben bu sınavı kazanacaktım.
Hem küçükken babama verdiğim söz için, hem küçükken -şu an beni asla umursamayan annem için, hem de kendim için.
Özellikle de on dokuz yaşındaki benim, on yaşında ki küçük benin hayallerini gerçekleştirmek için…