BİLİNMEZLİK ÜÇ

En son ne zaman bu kadar süratli araba kullandığımı hatırlamıyordum. Çünkü ben hiç bu kadar süratli araba kullanmamıştım.

Herşeyim planlıydı ve planlarımın bozulduğu nadir anlar olurdu. Fakat yinede hiçbir planım bu denli bozulmamıştı.

Planım bozulmuştu ve hastaneye yetişmeye çalışıyordum. Hem de son süratle araba kullanarak. Tıpkı babamın dokuz sene önce yaptığı gibi…

Şuan, öyle bir babama benziyordu ki… Onunda yanında dostu vardı ve endişe ile hastaneye giderlerken kaza sonucu vefat etmeleri…

Şu lanet zaman dilimi öyle bir babama benziyordu ki, aynısını yaşamamak için içimden dua ediyordum.

O sırada Çisem elini omzuma koymuştu. “Ekin, biraz yavaşlar mısın? Çok hızlı gidiyoruz. Kaza yapıcaz yoksa.”

“Onur’un dediğini duymadın herhalde? Hastanedeyim dedi. Nasıl yavaş kullanabilirim?”

“Onur ölüyorum demedi. Hastanedeyim dedi!” Çisem, bir anda çığlık atmıştı çünkü gaza daha çok yüklenmiştim.

“Tövbe de! Ölmek ne ya? Tövbe de hemen!”

“Ay tamam tövbe.” Yandan Çisem’e baktığımda, bir yandan kemerine bir yandan da tavan tutamağına sarılmış vaziyetteydi.

Hastaneye varmak üzereydik ve yol boş görünüyordu. Tam biraz daha gaza basıp hızlanacaktım ki, ileriden gelen kırmızı ve mavi ışıkları görünce hızımı azalttım.

Polisler biraz uzağımızda çevirme yapıyorlardı. Onlara yaklıştığımda bir polis öne doğru çıktı ve elini uzatarak sağa çekmem gerektiğini söyledi.

Arabayı çektim ve camı açtım. “İyi yolculuklar. Hız sınırlarını aşmışsınız anlaşılan. Bir ehliyet ve ruhsat alabilir miyim?”

“Tabiki.” Çantamdaki cüzdanımdan ehliyetimi çıkarıp polise uzattım. Torpido’dan da ruhsatımı çıkarıp uzattım. “Buyrun memur bey.”

Polis tabletinden birkaç kontrol yaptıktan sonra ehliyet kartımı ve ruhsatımı geri uzattı. “Belgeler tam fakat, bulunduğunuz yolda hız sınırı 70 kilometre. Siz 120 kilometre hızla seyretmişsiniz. Hız ihlali nedeniyle idari para cezası uygulanacaktır.”

“Ama memur bey, arkadaşımız hastanede ve onun yanına gitmeye çalışıyorduk.”

Çisem konuşuyordu ve sinirli bakışlarım hemen Çisem’i buldu.

“Anlıyorum hanımefendi ama diğer sürücülerin hayatını riske atıyorsunuz.”

“Anlıyorum memur bey, siz ona aldırmayın. Haklısınız. Artık gidebilir miyiz? Arkadaşım hastanede beni bekliyor.”

“Bundan sonraki yolculuğunuzda hız sınırlarına dikkat edecekseniz gidebilirsiniz.”

“Daha dikkatli olacağım.”

“Öyleyse iyi yolculuklar.”

“Teşekkürler.”

Hemen aracı çalıştırdım ve 70 kilometre hızla ilerlemeye devam ettim. Bugün gerçekten de bütün planlarım bozulmuştu. Sabah bozulduğunda geri toplamıştım ama şimdi geri toplayamazdım.

Topladığım her şeyin daha kötü bir halde dağılmasına alışmıştım.

Küçük Ekin, babasının yokluğunda ailesini toplamaya çalışmıştı. Ama daha kötü bir şekilde dağılmıştık.

Annemin en üzgün olduğu dönemlerde hep yanında olmak istemiştim. Hep yanında oluyordum. O ağlıyor, kardeşim ağlıyor, ben ise sadece anneme teselli vermeye çalışıyordum.

Bir süre sonra annem, artık bana katlanamadığını söylemiş ve yetimhaneye bırakmıştı.

Ailesi, annesi veya babası olmayanların yuvası değil miydi orası? Benim bir babam yoktu ama annem vardı.

Annesi olanlarda yetimhaneye gidebiliyormuş. Bunu, küçük yaşımda öğrenmiştim.

Ailem vardı ama yoktu.

O yaşlarda hep kardeşimi suçlamıştım. Eğer o doğmasaydı babam ölmeyecekti ve bende yetimhanede, o soğuk duvarların arasında büyümeyecektim.

Sonradan anladım ki kardeşimin bir suçu yoktu. O benim kardeşimdi ama muhabbetimiz yok denecek kadar azdı.

Ne o beni tanıyordu, ne de ben onu… Ama kardeştik biz.

Hastanenin otoparkına girmiştim ve boş yer nihayetinde bulmuştum. Arabadan ilk Çisem çıktı. Ben ise camları kontrol ediyordum.

Camların kapalı olduğuna emin olduğumda çıktım ve arabamı kilitleyip sonrasında ise arabamın kapılarını açmaya çalıştım. Arabanın kapılarının kilitlendiğine de emin olmuştum. Artık gidebilirdim. Kolumdaki saate baktım hemen. Saat, sekiz buçuk olmuştu.

Çisem ise bu hallerime bıkkınlıkla bakıyordu. Hiçkimseye güvenmiyordum bu hayatta. Eşyalara bile…

Onlara güvenmeme nedenim, ya bozulurlardı ya kırılırlardı. Hiçbiri güven vermezdi. İnsanlarada güvenmezdim. Hatta Çisem ve Onur’da biliyorlardı.

On yaşındayken en güvendiğim insanlar tarafından, üstelik oların kanından olduğum halde terkedilmişken, diğer insanlara nasıl güvenebilirdim ki? İmkansız.

Otoparktan çıktık ve acile girdik. Girişte ki danışman yerinde kimse yoktu. Gözlerim etrafta gezindi ve biraz uzağımda Onur’u gördüm. Burnunu bir pamuk yardımıyla tutuyor ve doktorun odasının önünde bekliyordu.

Ben hızlı adımlarda Onur’a ilerlerken Çisem arkamda kalmıştı. “Nereye gidiyorsun? Ekin nereye gidiyorsun?” Ona cevap vermedim ama o da Onur’u görmüş olacak ki aynı yöne doğru, ben önde o arkamda ilerledik.

Onur’un önüne geçtim ve direkt burnuna baktım. “Ekin, hoşgeldin hayatım.”

“Hiç hoş bulmadım! Ne bu hal?” Bir süre sadece yüzüme baktı. Ben de onun yüzüne baktım ama kaşındaki yarayı görmeyi beklemiyordum.

“Hayatım, sandalyeden düştüm dedim ya.” Burnunu kapatan bir pamuk olduğu için sesi boğuk çıkıyordu. Tek kaşım havaya kalktı. “Bir sandalyeden düşüşle, hem burnunu kırmayı hem de kaşını yarmayı nasıl başardın?”

Hiçbir şey demedi. Sadece baktı. Bende ellerimi belime koydum ve sorgular bir halde baktım. “Onur Yalın.” Muayene için seslendikleri an Onur içeriye girdi. Tam kapıyı kapatıyordu ki, elimle kapıyı ittirdim ve ben de içeriye girdim.

Doktorun yanındaki sekreter kızın gözleri hemen beni buldu. “Siz kimsiniz?” “Onur’un arkadaşıyım. Yanında bulunmak istiyorum.”

“Tamam öyleyse.” Doktor ayağa kalktı ve Onur’un önünde durdu. Burnundan pamuğu çekti ve dokunmasıyla, Onur’un acıyla inleyip geriye çekilmesi bir oldu.

“Bir kavgaya mı karıştınız? Nasıl oldu?” Onur, konuşamaycak haldeydi. Demek ki gerçekten de kırılmış ve oldukça ağrıyordu.

Hemen konuşmayı ben devraldım. “Hayır. Bugün sınav sonuçları açıklandı. İstediği bölümü kazandığını görünce sevinmiş falan sonra da sandalyeden düşmüş. Olay anında yoktum. Kendisi öyle dedi.” Açıkçası bu senaryoya şuan hiçte inanmıyordum.

Çünkü bir sandalyeden düşüşle hem kaşını yarması, hem de burnunu kırması çok saçma geliyordu. Burnunu kırması tamam ama ya kaşı? Kesinlikle bir şeyler olmuştu ve bunu saklıyordu.

Doktor bir süre daha baktı burnuna. “Hemşire hanım, bir röntgen isteyelim. Durumuna ona göre bakalım.” Hemşire bir kağıt çıkarı bir şeyler yazdı ve doktor da kağıda imzasını atınca kağıdı bana uzattı.

“Radyoloji birimine gideceksiniz. Giriş kısmından sağ tarafa dönüp düz ilerleyin, ikinci soldan dönünce karşınıza çıkacaktır.” Kağıdı hemşirenin elinden aldım. “Tamam teşekkürler.” Peki sonuçlar için ne kadar süre sonra gelmeliyiz?” “Acil biraz kalabalık görüyorsunuz ki, o yüzden bir saate biz Onur Bey’i yeniden sesleriz. Geçmiş olsun.” Teşekkürler.” Dedim ve Onur’un kolundan tutarak odadan çıktık.

Göz altları şişmişti ve yüzündeki ifadeden canının yandığını görebiliyordum. “Ne olmuş? Ne dedi doktor? Net mi yani, kırılmış mı burnu?” Yanımda papağan gibi sorular soran Çisem’e yüzümü buruşturarak baktım.

“Bir nefes mi alsan acaba?” “Ay merak ettim yani ne olmuş?” Çok hızlı ve sesli konuşuyordu. “Biraz sessiz mi olsan? Acildeyiz!” Dişlerimi sıkarak konuşuyordum. “Off sizede bir şey sorulmuyor.” Gözlerimi devirdim ve onunda kolundan tutarak hızla hemşirenin dediği yöne doğru ikisinide ilerlettim.

“Röntgen çekecekler, Çisem. Ve evet, kırılmış.” ‘Radyoloji Birimi’ yazısını görünce önünde durdum ve danışmanın olduğu yere gittim. Tabi peşimden Onur’u ve Çisem’i ayırmadan.

“Kolay gelsin. Arkadaşım röntgen çekilecek.” Dedim ve hemşirenin verdiği kağıdı uzattım. Danışman kısmında oturan orta yaşlarda kel ve göbekli birisi vardı. Burnuna düşen gözlüklerini gözlerine yaklaştırdı ve kağıdı elimden alarak inceledi. “Tamam. Biraz bekleyin sizi seslerler.” Başımı sallayarak cevapladım ve bekleme koltuklarında oturan Çisem ve Onur’un yanlarına gittim.

Çisem dikkatle Onur’un burnunu ve kaşını inceliyordu. “Bir düşmeyle nasıl bu hale geldin hâlâ anlamış değilim.” Ellerimi göğsümde birleştirdim ve doğruca Onur’a baktım. “Düşmedi de ondan.”

İkisinin de bakışları bana döndü. “Ne demek bu Ekin? Düştüm diyorum. Neyini anlamadın?”

“Tamam burnunu yüz üstü düşerek kırmış olabilirsin ama kaşın? Bildiğin yarılmış o kaş.”

“Ben, sana kendimi inandırmam için ne yapmam gerek? Yeniden sandalyeden düşmemi canlandırayım mı? Belki o zaman inanırsın!”

“Bana sesini yükseltme!” Ayağa kalktı ve tam karşımda durdu.

“Asıl sen sesini yükseltme. Yanıma refakatçi olarak mı geldin yoksa sorgulamaya mı?”

“Ne alaka şimdi Onur? Nasıl oldu diye soruyorum, cevap vermden öylece yüzüme bakıyorsun. Belli bir şey olmuş. Saklama daha fazla.”

“Anladım ben seni ya tamam.”

“Ne tamam Onur?”

Ne anlamıştı ki bu? Neyi anlamıştı? Soru sorunca cevap vermiyor ve suçlu ben oluyorum öyle mi? Şimdi burada bu haldeyken onunla tartışamazdım. Zaten o da cevap vermeyip geri yerine oturmuştu. Çisem ise bir ona bir de bana baktı ve ayaklandı.

“Ben hava alıcam biraz. Kendimi sizin yanınızda ebeveynlerinin kavga etmelerini izleyen çocuklar gibi hissettim.” Ve yanımızdan ayrıldı. Onur ve ben kalmıştık.

Bana asla bakmıyordu. Elinde ki pamuğun kan olduğunu görünce hemen yanına oturdum. “Burnun kanıyor. Gel bir temizleyelim.”

“Gerek yok.”

“Ne demek gerek yok? Pamuğunu değiştirelim bari.”

Yavaşça bana doğru döndü. Bu sessiz bir tamam demekti. Hiçbir şey demedim. Çantamdan peçete çıkardım ve burnunun üzerine yavaşça bıraktım. O da yavaş bir şekilde pamuğu aldı ve karşınızdaki çöpe attı.

“Onur Yalın.” İçeriden seslenilince, yanımdan kalktı ve ağır adımlarla içeriye girdi.

Ona inanmadığım için bana trip atıyor ve konuşmuyordu. Onunla uzun uzun tartışabilirim ama hasta haliyle kıyamıyordum işte.

Kolumdaki saate baktım. 20.47 olmuştu. Eğer planlarım bozulmasaydı, şuan bu saatte duşta olacaktım. Sonra, yemeğimi yiyecek ve yarın için planlamamı yapacaktım.

Koridorda bir hareketlilik sezdim. Birisi koşar adımlarla buraya doğru geliyordu sanki. Hatta birileri.

“Kankaam! Onur’um nerde benim? Onuur!”

Bu gelen kişi kesinlikle Arda’dan başkası değildi. Ayağa kalktım ve koridorun başına doğru yürümeye başladım. Arda’yı gördüm ve o da beni görünce girdiği yanlış koridorun başından bana baktı ve hemen oradan ayrılarak yanıma doğru koşmaya başladı.

“Yengeee! Onur nerdee?” O bana doğru koşarken ben yavaş ve sakin adımlarla ona doğru ilerliyordum. Arkasından sakin adımlarla gelen Çisem, Doruk ve Hande’yi gördüm.

Doruk ve Hande’nin burada ne işi vardı?

Arda tam yanıma geldiği an da kolundan tutum ve geldiği yöne doğru çevirerek ilerletmeye başladım. Bizimkilerin yanından geçerken baş selamı verdim. Onlarsa benim bu halime gülerek bakıyorlardı.

“Yenge nereye gidiyoruz? Onur, burnunu kırmış. O nerede?”

“Gel ben göstericem sana Onur’u!” Çıkış kapısına gelmiştik ve acil fazlasıyla dolmuş durumdaydı. Anlaşılan röntgen sonuçları daha geç bir saate ertelenecekti.

Acilden çıktık ve hastanenin bahçesine çıktık. Çaprazımda kalan çardaklardan birkaç tanesi boştu. Hemen onlardan birinin yanına ilerlettim Arda’yı.

Kolunu bıraktım ve tam karşısına geçtim. “Oğlum senin derdin ne?”

Boş boş bana bakıyordu. “Benim şuan tek derdim Onur yenge. Ne oldu kıskandırdık mı yoksa seni?” Dedi ve göz kırparak omzuma vurdu. Yüzünde pis bir gülümseme oluşmuştu.

Bir omzuma bir de ona baktım. Tek kaşım havalanmıştı. “Yok yok senin derdin şuan beni çileden çıkarmak. Ve onu da çok iyi yapıyorsun.”

“Dimi ama. Bir insan her konuda mı böyle başarılı olur?” Ben ona sövme isteğiyle kendime zor hakim olurken, o kendisini övmeye yer arıyordu.

Omzuna bir sille çaktım. Gülmeye başladı hemen. Daha da sinir oldum ve diğer omzuna da vurdum. “Yenge doğruyu söyle, bizi burada dövüp hastanelik edip Onur’u kaçırmak gibi planlar mı yaptın?” Bu defa daha sesli güldü.

Birkaç kişinin bize dönen bakışlarını görmüştüm. Normalde asla bu bakışları umursamazdım ama burası bir hastaneydi ve herkesin kendince problemleri ve hastalıkları vardı.

O yüzden bu sefer de kafasına vurdum. Ama biraz sert vurmuş olacağım ki dengesini kaybetti ve düşmekten son anda kurtulup, kafasını çardağın masasına vurdu.

Acıyla inledi ve kafasını tutarak oturdu. “Yenge ne yaptın be? Osmanlı tokadı atmayı kimden öğrendin sen?”

Fazla abartıyordu. Sadece gözlerimi devirdim ve yanına oturdum bende.

“İyi misin?”

Kısa bir an bana baktı. Umursamazca sormuştum ve o acıyla kafasını tutuyordu. “Öbür dünyayı gördüm geldim ya. Çokta önemli bir olay değil.” Alay ediyordu benimle ama canı gerçekten de fazlasıyla acımış gibiydi.

“Gel bi kafana bakayım. Eğ kafanı.”

“Yok eğmem. Bu sefer de düzgün eğ diye vurursun kafama. Hatta direkt kafamı yerinden koparma ihtimalin bile var.”

Bunu dediği an kısık sesle gülmeye başladım. Çünkü böyle bir olay gerçekten de yaşanmıştı.

Okula gittiğimiz dönem, ders çalışmak için kütüphaneye gitmiştik ve kütüphanenin atmosferini bir anda değiştirerek böğüre böğüre gülmeye başlamıştı.

Hepimiz susması için uyarmıştık ama susmayınca da kafasına vurmuştum ve kafasını kolona çarpmıştı. O acıyla bu sefer de bağırmış ve küfretmişti. Daha fazla rezil olmamak adına hızla kolundan tutmuştum ve asansöre bindirmiştim.

Diğerleri ise rahatsız olan herkesten özür dilemiş ve eşyalarımızı toplayarak peşimizden gelmişlerdi. Kütüphanenin arkasında bulunan parka gitmiştik ve orada bir çardağa oturup ders çalışmaya başlamıştık.

Ama Arda, her seferinde başını ovuşturup acıyla inlediği için dersime bir türlü odaklanamamıştım.

Kafasını eğmesini ve kafasına bakacağımı söylemiştim. Hemen kafasını eğmişti ama onun boyu benden uzun olduğu için yinede göremiyordum. O yüzden bende yeniden kafasına vurup başını yere eğmiş ve öyle bakmıştım kafasına. Arda yine acıyla bağırınca herkes gülmüştü tabi.

Sanırım yine böyle bir olay olacağını düşünüyordu.

Hemen başını bana çevirdi ve bir süre baktı. “Ben burda acılar içinde kıvranıyorum. Sen gül anca.” Gülüşümü toparladım ve acile doğru başımı çevirince bizimkileri gördüm.

Bize doğru geliyorlardı. Hemen ayaklandım ve ben de onlara doğru yürümeye başladım. Hande adımlarını hızlandırıp yanıma geldi ve hemen boynuma atladı.

“Çok özledim seni deli kız.” Gülümsedim ve ben de ona sarıldım. “Bende öyle.” Diğerleri de yanımıza gelmişti. Sadece Arda hâlâ çardakta oturuyordu.

Hande’yle ayrılınca, Doruk’la göz göze geldik. Gülümsedik birbirimize. Elimi uzattım ve o da elini uzatarak tuttu ve sonra tokalaştık.

“Benim yokluğumda bu çocuğa iyi bakmamışsın anlaşılan.” Kastettiği kişi Onur’du. Gülümsedim. Omuz silktim. “Bakıcısı mıyım ben onun?” Gözlerim Onur’a döndü. “Baksın kendisine işte.”

Herkes gülüşürken bir o gülmemişti. Burnunu sargıya almışlardı. Belki hareket ettikçe ağrı yapıyor diye gülmemişti.

Doruk başıyla Arda’yı gösterdi. “Neyi var bunun?” Herkesin bakışları artık ondaydı.

“Yok bişeyi, kafasına dokundum sadece, hemen masaya çarptı. Sonra da gel bakayım bir dedim ama baktırmadı. Şimdi de küs.”

Bunu dediğim an yine herkes gülmüştü. Benim gözlerim yine Onur’a bakmıştı ama gözleri her an kapanacak gibi duruyordu.

Doruk gülerek çardağa doğru ilerledi. “Oy benim çıtır tavuk kanadıma ne yaptılar gene?” Bunu derken bir yandan da kafasını okşuyordu. Çıtır kanat demesinin nedeni de Arda’nın soyadının Kanat olmasıydı.

Herkes çardağa gitmişti ve biz da yavaş adımlarla ilerliyorduk. Herkes, Doruk’un dediğine gülerken bir teyze geldi yanımıza.

“Onur’um nerde benim diyordu en son oğlum. Etrafı yararak girdi içeriye. Onur’um düşmüş falan diyordu. Bizde onurum düştü deyince, akli dengesi yerinde değil zannettik.” Yavaşça Arda’nın saçlarını okşadı. “Herkesin onuru vardır oğlum üzülme düşmez öyle.”

Hande ve Çisem, gülmemek için dudaklarını ısırıyorlardı. Arda mal bir ifade takınmış teyzeye ve onun saçlarında gezinen ellerine bakıyordu. Doruk ise yalandan üzgün bir ifadeye bürünmüştü hemen.

“Öyle teyzem. Akli sorunları var. Biz de onun gülmesi için herşeyi yapıyoruz. Ama hiç güldüremiyoruz yüzünü.” Öyle inandırıcı konuşmuştu ki ben bile inanacaktım neredeyse.

Teyze kolundaki çantasını açtı ve bir kart çıkarttı. Kartı Doruk’a doğru uzattı. “Benim büyük kız psikiyatrist. Ona getirin isterseniz birde. Bu da kartı randevusuz hasta bakmıyor. Randevu alın da gidin.” Dedi ve hepimize gülümseyerek baş selamı verip gitti.

Herkes şaşkınca teyzenin arkasından bakarken Doruk elindeki kartı inceledi ve bir anda kahkaha atmaya başladı. O kahkaha atarken diğerleri de ona katıldılar. Arda ise olayın şokunu atlatamamış şaşkınca teyzenin gittiği yöne bakıyordu.

“Olum kadın kart verdi lan.” Daha gür bir kahkaha attı. Bende gülmeye başladım ama ben hemen gülmemi durdurmuştum. Diğerlerinin gülmesi devam edince hepsine uyarı dolu bir bakış attım. Hepsi, bir anda sessiz bir fermuar çekmişlerdi.

Arda ise olayın şokunu hâlâ atlatamamış gibiydi. Yönünü bize doğru çevirdi ve elini başına götürdü. “Kadın kafamı okşadı lan.” Herkes yine kıkırdamaya devam ediyordu ama ben yine uyarı dolu bakışlarımı kuşanınca herkes yeniden susmuşlardı.

Tam o sırada Onur koluma tutundu ve hafifçe yere doğru eğildi.

“Onur?”

Sonra parmakları kolumdan kaydı ve yere düştü. Gözleri kapandı. Doruk ve Arda hemen Onur’un yanına gittiler. Ben ise hemen acile girmiş oradaki hemşirelerden sedye istemiştim.

******

Yaklaşık bir saat on iki dakikadır Onur’un uyanmasını bekliyorduk. Saat 22:22 olmuştu. Hem saat hem de dakika aynı rakamı gösterince sebepsiz yere mutlu oluyordum. Böyle anları yakalayınca, sanki o günüm güzel geçecekmiş gibi hissediyordum ama günün bitmesine, bir saat otuz sekiz dakika kalmıştı. Bu zaman diliminde mutlu olacağım tek şey, Onur’un uyanması olurdu.

Onur’un burnu kırılmıştı ve ameliyat olması gerekiyordu. Ama doktorlar Onur’un ani bayılması sonucu bir beyin tomografisi istemişlerdi. Kafasına darbe alıp almadığını bilmiyorduk.

Bir sandalyeden düşmesi ile böyle olacağını hiç sanmıyorum. Doktorlar bile şüphelenmişlerdi. Bize tekrar tekrar somuşlardı; “Bir kavgaya karışmadığına ya da darp edilmediğine emin misiniz?” diye.

Onur kesinlikle bir şeyler saklıyordu. Uyandığında ve durumu iyi olduğunda neler olduğunu soracaktım. Yalan söylediği bariz bir şekilde ortadaydı çünkü.

Omzumda bir el hissedince arkamı döndüm. Çisem gelmişti yanıma. Hepimiz Onur’un uyanmasını bekliyorduk ve herkesin morali bozuktu.

“Güzelim, sana da kahve almamı ister misin? Bizimkilere almaya, kantine gidiyorum.”

Başımı iki yana sallayarak belirttim istemediğimi. “Gel istersen sende benimle. Bir hava alalım. İçin açılır.”

Gözlerim Onur’un olduğu odaya döndü.“Ya uyanırsa?” Buruk bir şekilde gülümsedi. “Uyanırsa, bizimkiler haber verir. Hemen geri geliriz. Tamam mı?”

Hava almak iyi bir fikir olabilirdi. Birşey söylemeden ayağa kalktım ve Çisem’le ilerlemeye başladık.

Daha sekiz adım atmıştık ki doktor ve hemşirelerin hızla buraya doğru geldiğini gördük. Onlar hızla Onur’un odasına girerken biz sadece arkalarında bakakalmıştık.

Hemen Onur’un olduğu odaya doğru gittim ve hızla içeriye girdim. Bir hemşire hızla önüme geçti.

“Hanımefendi, lütfen dışarı çıkar mısınız? Biz sizi daha sonra bilgilendireceğiz.”

Hemşirenin önüne geçmeyi denedim fakat buna izin vermedi. “Hanımefendi, dışarı çıkın lütfen, zorluk çıkarmayın.”

“Ne saklıyorsunuz? O iyi mi?” Ben odada kalmaya direnirken arkamdan birisi kolumu tutmuştu. “Ekin, gel yanımza. Bizi bilgilendireceklerdir.” Ben kolumu tutan kişiye bakmadım bile. Kimin konuştuğunu bile bilmiyordum.

Sonra birisi belimden tuttu ve dışarıya çıkarı. Dışarı çıkarılmam ile hemşirenin kapıyı yüzümüze kapatması bir oldu.

Sinirle arkamı döndüm ve Doruk’u gördüm. Beni dışarıya çıkaran Doruk’tu. “Bizden bir şey saklıyorlar! Öğrenmek üzereydim! Neden beni dışarıya çıkardın?”

“Ne saklıcaklar bizden? Saçmalama Ekin! Tamam merak ediyorsun onu ama bizde merak ediyoruz. Biz de onun yakınlarıyız. Böyle yaparak bizi de zor duruma sokuyorsun!” Doruk, konuşurken dişlerini sıkıyordu ve sinirli görünüyordu.

O bana sinirle bakarken ben de ona öyle bakmaya başladım. Gözlerim dolmaya başlıyordu ve burada ağlamak istemiyordum. Doruk’un omzuna çarparak yanından geçtim ve doğrudan hastanenin bahçesine çıktım.

Asla kolay kolay ağlamazdım. Hayat bir kere beni sevdiklerimle sınamıştı. Bende bir daha kimseyi sevmemiştim. En azından denemiştim…

Ama yapamamıştım. Kimseyle konuşmazsam, herkese soğuk davranırsam sevilmem sanıyordum. Yanılmışım… Onur, en çokta soğuk hallerimi sevdiğimi söylemişti.

Kim birisinin soğuk ve gülmeyen hallerini severdi ki? O sevmişti. Babam gibi…

Küçüklüğümde de hep böyleydim. Akranlarım benimle oyun oynamak isterlerdi ben ise hep onlara ters davranır kovardım. Babam oyun oynardı benimle bazen ama hemen sıkılırdım. Oyunlar oynamak çok saçma geliyordu bana.

Hayal dünyamızda olan şeyleri dışarıya yansıtarak, sahte çay partileri düzenlemek ve olmayan çayı içmeye çalışmak…

Çok saçma geliyordu. Hâlâ saçma buluyorum. O yaştaki bir çocuk neden evcilik oynardı ki mesela? Küçükken böyle oyunlar oynayan çocuklara iğneleyici bakışlarımla bakardım.

O yaştaki bir çocuk neden anne ve baba rolü yapardı ki? Şuan bile anlayamıyorum. Ben o yaştayken, ağaçlara çıkardım ve ağacın meyvelerini toplayıp incelerdim. Çok ilginç geliyordu bir ağacın bir anda çiçek açıp sonra da o çiçeğin bir anda bir meyveye dönüşmesi.

Küçükken doğaya o kadar çok ilgim vardı ki… Babam ölmeden iki ay önce söz vermişti. “Kardeşin doğsun, sonra o büyüyünce kampa gideriz. Kardeşinle birlikte incelersiniz doğayı.” Babam sözünü tutamadı.

Onur’la geçen ay sohbet ederken, konu küçüklüğümüze gelmişti. Ona bir an da babamın bu sözünden bahsetmiştim. O da üzüldüğümü düşünerek bana bir gün birlikte kampa gideceğimizi söylemişti.

Neden bu sözü veren herkesi hastane koridorlarında bekliyordum ben? Önce babam, şimdi de Onur..

Boş bir banka oturdum ve gökyüzüne baktım. Yıldızları görmek istedim ama hepsi şehrin ışıklarından dolayı görünmüyorlardı.

Zaman geçmiyordu bir türlü. Kol saatimden saate baktım ama saatim çalışmıyordu. Saat 22.22 de durmuştu.

Saatin durmasıyla, sanki gerçekten de zaman durmuştu. Geriye kalan saatler iyi geçer diye beklediğim zaman durmuştu.

Hep iyi düşün iyi şeyler olsun derlerdi. Açıkçası ben böyle şeylere inanmazdım. Benim kötü olan bir şey hakkında iyi düşünmem salaklık olmaz mıydı? Ya da ben diğer herkesten farklıydım.

Hemen yerimden kalktım ve hastaneye yeniden girdim. Doktorlar fazlasıyla şüpheli davranmışlardı. Onur’un durumunu öğrenmem gerekiyordu.

Merdivenleri ikişer ikişer çıktım ve odanın bulunduğu koridorun başında durdum. Bizimkilerden kimseyi göremiyordum. Koridora girdim ve biraz ilerledikten sonra hepsinin Onur’un odasında çıkarken gördüm.

Adımlarımı hızlandırdım ve hemen yanlarına gittim.

Onlar da beni gördüler ve beklemeye başladılar. Hepsi üzgün görünüyordu ama Çisem, ağlamış gibiydi.

Yanlarına gittiğimde endişeli bakışlarım hepsinin üzerinde gezindi.

“Onur nasıl? İyi mi?” Sadece yüzüme baktılar ve hiçbir şey demediler.

“Ya size diyorum! Onur nasıl?” Sesim boş koridorun duvarlarına çarpmış ve geri kulaklarıma ulaşmıştı.

Yine cevap alamayınca, yanlarında geçip Onur’un odasına gitmek istedim ama Hande bileğimden tutarak buna engel oldu.

Önce bileğimi tutan eline baktım. Sonra da yüzüne. Bir an da gelip bana sarıldı ve destek verir gibi bir eli sırtımı pışpışladı.

Kesinlikle kötü bir şey olmuştu. Gözlerim etrafı bulanık görmeye başladı. Ama hayır, ağlayamayacaktım. Hemen gözlerimi kırpıştırarak gelen gözyaşlarımı geri gönderdim.

Hande’nin kollarından ayrıldım ve yutkundum.

“Ona birşey mi oldu?” Korkarak sormuştum bu soruyu. Başını iki yana salladı önce. Sonra o da yutkundu.

“Durumu iyi. Birkaç gün müşade altında tutacaklar sadece.” Tek kaşımı kaldırdım. “Hani durumu iyiydi? Neden burada tutacaklar?”

Hande önce Doruk’a baktı. Tereddüt ederek ben de Doruk’a baktım. Doruk, doğrudan Hande'ye bakıyordu. Gözlerini kapatıp açarak, sanki Hande’ye güven vermişti.

Hande, yeniden yutkundu ve tamamen bana döndü. Ellerini kollarıma koydu. Sanki söyleyeceği şeyden sonra bana birşey olacağından korkarmış gibi tutuyordu.

“Ekin, Onur küçük bir beyin kanaması geçirmiş.”

Hemen bir adım uzaklaştım. Kendimi iyi hissetmiyordum. Herkes birşey söylüyordu ama hiçbirini duymuyordum. Kulaklarıma uğultudan başka birşey gelmiyordu.

Nefes alışlarım sıklaştı ve hemen arkamı dönüp merdivenlere doğru koşmaya başladım. Bu sefer tutamamıştım göz yaşlarımı. Yağmur gibi yağıyordu gözlerimden yaşlar.

Yeniden bahçeye çıktım ve ilk boş bulduğum bir banka oturdum. Her bir gözyaşım, sessizce yere düşüyordu.

O gece sessizce ağlamıştım. Ay hemen karşımdaydı. Işığı yüzüme vuruyordu. Geceyi gündüzden ayıran şey, gündüzleri güneşin ışığına bakamazken, geceleri ayın güneşten çaldığı ışığa bakabiliyor olmamızdı.

Belki de güneşin gücünü gösteriyordu ay bize. Ne kadar ışık saçtığını ve o ışığın bir miktarını bizlere sunarak geceyi aydınlatıyor ve gösteriyordu.

Küçükken hep gündüzleri güneşin saçtığı ışığın bizi sıcak tutarken, neden ayın ışığı da bizi ısıtmıyor diye düşünürdüm.

Ay güneşin bir miktar ışığını çalıyordu belki ama asla onun gibi olamıyordu. Onun sıcaklığını çalamıyordu. Güneşi özle yapan şeyde bu değil miydi?

İnsanlar aya çıkıp ayak izi bırakıyor hatta bayraklarını dikiyorlardı. Ama bunu güneşe yapamıyorlardı.

Ayın ışığında ağladım. Sessizce ağladım. Kimi sevsem, terk ediyordu beni. Lanetlenmiştim sanki. Benim sevgim kimseye yetmiyordu. Kimi sevsem ellerimden kayıp gidiyordu.

Ama bu sefer olmayacaktı. Onur’un gitmesini öylece izlemeyecektim. Ellerimin tersiyle gözyaşlarımı sildim ve tam ayaklanacaktım ki birisi omzuma dokundu. Refleksle yerimden sıçradım ve arkama baktığımda birisi, oturduğum bankın diğer ucuna oturmuş bana bakıyordu.

Titrek bir nefes verdim ve boş bakışlarımla, bana bakan uzun saçlı kadına baktım.

“Sende kimsin?” Gülümseyerek bana baktı. Dudakları gülüyordu fakat gözleri irice açılmıştı. Bir an ürktüm kadının bu bakışından. Kadını biraz daha inceleyince, üzerinde hemşire üniforması vardı. Saçları da beyazlamış gibiydi.

Kadın bir anda şuh bir kahkaha attı. Gerçekten de biraz ürkünç görünüyordu.

Elini yanına koydu ve iki kere hafifçe vurdu. Yanıma gel demekti bu. Her ne kadar istemesem de gittim fakat bankın diğer ucuna oturdum. Olabildiğince uzakta durmaya çalışıyordum.

Kadın ise asla yüzündeki ifadeyi bozmamış, yavaş bir şekilde başını döndürerek bana bakmaya başlamıştı.

Yutkundum ve doğruca kadına bakmaya başladım. Ama ona baktıkça çok garip hissetmiştim kendimi. Kalbim sıkışıyordu sanki. Hemen başımı önüme çevirdim. Ayın ışığı gitmişti. Bir anda etrafı karanlık esir almıştı. Ay yerli yerindeydi fakat ışığı yoktu.

Belki de güneş, aya verdiği ışıklarını geri almıştı ondan.

“Beni hatırlamadın mı?” Sesi çok kısık geliyordu. Ona bakmak istemiyordum. Ona baktığımda sanki kalbim sıkışıyordu. İlk defa birisine bakmaktan çekiniyordum.

Doğrudan karşıdaki ağaca odaklandım. “Hayır sizi hatırlamıyorum. Hatta sizi tanımıyorum bile.” Sesim çok donuktu. Ve öyle kısık sesle söylemiştim ki, ben bile zor duymuştum.

“Zamanı gelince elbette hatırlarsın. Bu yıllar sonra ilk karşılaşmamız ve asla son olmayacak.” Dedikleri beni sebepsiz yere germişti. Yaşlı bir kadından neden bu kadar ürkmüştüm ki?

“Babanın yanına git.” Bunu dediği an sağ tarafıma döndüm ama onu göremedim. Gitmişti. Onu göremeyince hızla o banktan kalktım ve etrafıma bakındım.

Nefes alışlarım hızlanmıştı ve her an her yerden gelebilirmiş gibi kendi etrafımda dönüp duruyordum.

Son dediği şey ise zihnimde yankılanıyordu. “Babanın yanına git.” Gidebileceğim bir babam olsaydı koşarak giderdim ama gidebileceğim sadece bir toprak ve beyaz bir mermer üstünde adı yazılı mezar vardı.

Kaç gece o mezara sarılıp ağlamıştım hatırlamıyorum bile. Genellikle böyle anlarda, o kişinin yakınları gelir ve teselli vermeye çalışırlardı. Sarılıp, sırtlarını okşarlardı.

Ben sadece o mezarın başına gider, ağlar, sohbet eder, sonra da yanına kıvrılıp uyurdum. Göz yaşlarım sulardı kuru toprağı.

Her uyumadan önce, rüyamda babamı görmek için dua eder öyle uyurdum. Bir kez bile rüyama gelmemişti.

Bu kadın kimdi bilmiyorum ama içimden bir ses babama gitmem gerektiğini söylüyordu.

Saat kaçtı bilmiyordum. Telefonumun da şarjı bitmişti. Saat şuan umrumda bile değildi. Sadece babama gitmek istiyordum.

Hızla ayaklandım ve hastanenin otoparkına gittim. Arabamı hızla bulup sürücü koltuğuna yerleştim.

Ellerim direksiyonu kavradı ama kendimi hiç iyi hissetmiyordum. Ellerim titriyordu. Sakinleşmem gerekiyordu.

Arabanın radyosunda melodiler çalmazdı hiçbir zaman. Melodilere sığınmak ve babama gitmek istiyordum. Ama ne sığınacak melodilerim vardı, ne de gidecek bir babam. Bir avuç toprak ve beyaz bir mermer görmeye gidiyordum. Buna da babam diyordum.

Ruh bedenden ayrılınca geriye hiçbirşey kalmıyordu.

Yüzümü avuçladım ve bir süre öylece bekledim. Kendimi iyi hissedince ellerimİ yüzümden çektim. Camlarımı açtım ve aynalarımı düzelttim. Farlarımı açtım ve arabayı çalıştırarak otoparktan çıktım.

Ezbere bildiğim yoldan ilerledim ve mezarlığa ulaşınca yavaşladım. Ne zaman, mezarlığa gelsem babamın mezarına gitmeden önce beyaz büyük bir çeşme karşılardı beni. Üzerinde ise hep siyah bir karga görürdüm.

Çeşmenin tam önünde durdum ve karga olup olmadığına baktım. Görünürde karga yoktu. Halbuki her gelişimde vardı. Neden bugün yoktu ki?

O an içime bir kurt düştü sanki. Arabayı çeşmenin yanına parkettim ve indim. Bu yoldan sonrasını yürümek daha iyi olacaktı.

Ağır adımlarla ilerledim. Sağ tarafım da mezarlar vardı. Sol tarafımda ise bir uçurum.

Asfalt yolda sakin adımlarla ilerledim. Karşıma küçük siyah mermerden yapılmış çeşmeyi görünce duraksadım. Babamın mezarı hemen bu çeşmenin arkasında yer alıyordu.

Titrek bir nefes aldım ve mezara doğru ilerledim. Etrafı yine bulanık görüyordum.

Mezarın başına gelince duraksadım.

“Baba…”

Bacaklarımdaki güç, bir anda gitti ve mezarın yanına oturdum. Önce beyaz mermeri okşadım. Sonra ise toprağa baktım. Gözlerimde ki yaşlara yine engel olamamıştım. Bugün ikinci kez oluyordu bu.

“Baba ben çok yoruldum. Ne yapacağım bilmiyorum.”

Mezarın yanına uzandım ve bir kolumu başımın altına koyarken diğerini de toprağa sardım.

“Benim sevgim, herkesi benden alıyor baba. Önce sen gittin. Sonra annem ve kardeşim. Şimdi de…”

Sesli bir şekilde ağlamaya başladım. “Ben onu gerekirse sevmem baba. Yeterki o da gitmesin. Bir toprak ve bir beyaz mermer başında durmak istemiyorum.”

Daha çok ağladım ve daha sıkı sarıldım kuru toprağa. Gözlerime daha fazla direnemedim ve kapandı.