İçeriğe geç

Bölüm 20 / 21, 477 kelime, tahmini 2 dakika. Klavye: J ve K paragraf gezer, C yorum açar, virgül okuma ayarlarını açar.

8.KISIM - ESKİ GÖLGELER

Barıştıkları ilk günlerde evin sesleri değişmişti. Sabahları mutfakta tabakların birbirine değmesi, akşamları televizyonun açılması, Emir’in bir şeyler anlatmak için odadan odaya koşması... Ali bu sıradan seslere tutunuyordu. Çamlıca’daki salonda misafir gibi yatıp kalktıkları günler geride kalmıştı. Yine de babasının kapıyı açışını duyunca kulak kesilmekten vazgeçemiyordu. İnsan evine dönebilirdi; korkusu bazen daha geç dönerdi, bazen de hiç gitmezdi.

Bir süre sonra annesinin yüzünde tanıdık bir dalgınlık belirdi. Babasının Yenimahalle’deki çay bahçesinde geçirdiği saatler artık yalnızca işiyle ilgili konuşulmuyordu. Ali o bahçeyi başka türlü hatırlıyordu: sacda pişen gözlemenin kokusu, çay bardaklarının şıngırtısı, babasının bitmeyen işi, kendi başına bindiği çarpışan otomobiller... Şimdi aynı yer, evde konuşulurken herkesin sesini alçalttığı bir yer olmuştu. Annesi babasını takip etmiş, çay bahçesinde gözleme yapan kadınla ilişkisi olduğunu öğrenmişti. Kadına ev tutulduğu da söyleniyordu. Babası iki gün eve gelmedi. Döndüğünde anlatılanları kabul etmedi.

 

 

Ali, büyüklerin konuşmalarından bazı kelimeleri seçiyordu: “kadın”, “ev”, “Sincan”. Her biri ayrı bir şey anlatıyor, yan yana geldiklerinde daha da ağırlaşıyordu. Annesi duyduklarının ne kadarının doğru olduğunu öğrenmek istiyordu. Babasına sorduğunda karşılaştığı şey inkârdı. Sonunda babasının akrabaları eve geleceği gün, onların bildiklerini öğrenmek için bir yol düşündü.

Misafirlerin geldiği gün ev her zamanki gibi hazırlanmıştı. Çaylar kondu. Tabakların içinde ikramlıklar vardı. Ali, büyüklerin önce gündelik şeylerden konuşmasını dinledi. Hava, yol, tanıdıklar... Annesi konuşmaya katılıyor ama gözleri ara sıra karşısındakilerin yüzünde duruyordu. Sonunda sakin görünmeye çalışarak, “Biz ayrıldık,” dedi. “Bir hafta oldu. Onu başka bir kadınla yakaladım.” Söylediği ayrılık doğru değildi. Ali bunu biliyordu. Annesi ona bakınca, “Evet, ayrıldılar,” dedi. Sözü ağzından çıkar çıkmaz boğazı kurudu. Şimdi ne söyleyecekler? diye düşündü.

Odada kısa bir duraksama oldu. Birinin bardağı tabağa koyarken çıkardığı ince ses duyuldu. Sonra konuşmalar değişti. Akrabalar kadını tanıdıklarını, babasının onları onunla tanıştırdığını söylediler. Kadının kızının eğitim için Mersin’deki akrabalarının yanına gönderildiğinden, Sincan’da tutulan bir evden söz ettiler. Ali hangi sözün hangisinden önce söylendiğini sonradan hatırlamayacaktı.

Ama annesinin her yeni cümlede biraz daha sessizleştiğini unutmadı. Odaya baktığında herkes aynı koltuklarda oturuyordu; buna rağmen sanki evin içindeki eşyalardan biri yerinden oynatılmış, bir daha yerine konamayacak gibiydi.

Demek biliyorlarmış. Ali’nin zihninde beliren düşünce buydu. Annem öğrenebilmek için ayrıldık demek zorunda kaldı. Annesi bir soru daha sordu. Sonra bir tane daha. Ali bütün ayrıntıları anlayamıyordu; yine de konuşmanın ağırlığını hissediyordu. Masadaki bardaklardan birine baktı. İçindeki çay soğuyordu. O ise akşam babası eve geldiğinde ne olacağını düşünüyordu.

Misafirler gittikten sonra kapı kapandı. Salondaki çay bardakları olduğu gibi duruyordu. Annesi önce masayı toplamaya yöneldi, sonra durdu. Ağlamaya başladığında Ali ne yapacağını bilemedi. Çamlıca’da geçirdikleri iki ay boyunca annesini onun yanında ağlarken görmemişti. Şimdi kendi evlerinde, her şeyin düzelmesini umduğu yerde, annesinin gözyaşları sessizce akıyordu. Ali yanına oturdu. Elini uzatıp uzatmamak arasında kaldı. Yıllar önce annesi hastaneden döndüğünde sorduğu soru geldi aklına: ‘Anne, iyi misin?’ Bu kez aynı soruyu soramadı. Çünkü cevaptan korkuyordu.

Ali annesinin yanına yaklaştı ama ne söyleyeceğini bilemedi.

 Misafirlerin ardından odada kalan bardaklar, az önce duyulan sözleri hatırlatıyordu. Annesinin ağlamasıyla birlikte evin yeniden değiştiğini hissetti.

Sıradaki bölüm

9.KISIM - BIÇAĞIN UCUNDA

2 saat önce yayınlandı