İçeriğe geç

Bölüm 21 / 21, 350 kelime, tahmini 2 dakika. Klavye: J ve K paragraf gezer, C yorum açar, virgül okuma ayarlarını açar.

9.KISIM - BIÇAĞIN UCUNDA

Akşam kapı açıldığında Ali omuzlarının gerildiğini hissetti. Babası içeri girmişti. Annesi salondaydı; Ali de yakındaydı. Emir’in o sırada nerede durduğunu net hatırlamıyordu. Babasının ayak seslerini dinlerken kendi kendine, Belki sakin konuşurlar, dedi. Bu dileği daha önce de kaç kez tuttuğunu bilmiyordu.

Annesi, akrabalardan duyduklarını anlattı. Kadını, Sincan’daki evi, söylenenleri sordu. Babası önce inkâr etti. “Öyle bir şey yok,” dedi. Annesi geri adım atmadı. “Bana bunu söyleyenler var,” diye karşılık verdi. Ali iki yetişkinin birbirine bakışını izliyordu. Sözcüklerin arasındaki sessizlik, söylenenlerden daha ağırdı. Babasının yüzündeki değişimi görünce Ali’nin midesi sıkıştı. Bu bakışı tanıyordu.

“Kim söyledi?” diye sordu babası. Annesi isim vermedi. “Önemli olan kimin söylediği değil,” dedi, “doğru olup olmadığı.” Babasının sesi yükseldi. Yine kimin konuştuğunu sordu. Ardından o kişiyi öldürmekle tehdit etti. Ali kapıya yakın duruyordu. Geri çekilirse annesini yalnız bırakacakmış gibi hissediyor, yerinde kalırsa babasının öfkesinin kendisine döneceğinden korkuyordu. Bir şey söyleme, dedi içinden. Söylersen daha kötü olur. Çocukluğundan beri öğrendiği buydu.

Ama tartışma sözlerle kalmadı.

Babası annesine vurdu. Annesi dengesini korumaya çalışırken Ali bir adım attı, sonra durdu. Babası tekme attığında odanın içindeki her ses birbirine karıştı. Ali, annesinin yüzünü görmeye çalışıyordu. Korktuğunda hep yaptığı gibi başını eğmek istedi. Bakma, diye düşündü bir an. Görmezsem belki biter. Sonra Emir aklına geldi. Kardeşinin böyle bir korkuyu yaşamasını istemiyordu. Başını kaldırdı.

Babası silahını çıkardığında Ali’nin zihnindeki bütün cümleler dağıldı. Silah annesinin başına dayanmıştı. Salondaki koltuklar, masanın kenarı, duvardaki ışık yerli yerindeydi. Dünya aynı görünüyordu; oysa Ali için artık hiçbir şey eskisi gibi değildi. Birkaç saniye boyunca kıpırdayamadı. Babasının ne yapacağını bilmiyordu. Annesinin nefesini duyup duymadığından bile emin değildi. Yalnızca beklerse bir şey olabileceğini düşünüyordu.

Anneme bir şey olmasın. Ali’nin zihninde yalnızca bu vardı. Bir an yerinde kaldı; sonra mutfağa yöneldi. Çekmeceyi açıp büyük ekmek bıçağını aldı. Eli titriyordu. Ne söyleyeceğini bilmiyordu. Babasının elinde silah vardı; Ali bunu görmüştü. Yine de annesinin önünde durmak istiyordu.

 

Salona döndüğünde babasının elindeki silah hâlâ annesine dönüktü. Ali annesinin önüne geçti. Elinde büyük ekmek bıçağı vardı. Dizlerinin titrediğini hissediyordu. Korkuyorum. Bunu inkâr edemezdi. Ama çekilemem. Babasına baktı. Yıllardır o ses yükseldiğinde gözlerini yere indiren çocuk, bu kez bakışını kaçırmadı. Bir sonraki saniyede ne olacağını bilmiyordu.

Bitirdin — 21 bölüm

Başka bir seri bul