İçeriğe geç

Bölüm 19 / 21, 515 kelime, tahmini 3 dakika. Klavye: J ve K paragraf gezer, C yorum açar, virgül okuma ayarlarını açar.

7.KISIM - İKİ EV ARASINDA

Babası zaman zaman Çamlıca’ya gelirdi. Kapı açıldığında Ali hem sevinir hem gerilirdi. Babası annesiyle konuşmak ister, hasta olduğunu söyler, bazen ölebileceğinden ya da kendisine zarar vereceğinden söz ederdi. Ali korkardı. Babasının öfkesinden korktuğu gibi onu kaybetmekten de korkuyordu. Emir’i yanına alıp konuşmaları uzaktan dinlerdi. Annesiyle babasının barışmasını isterdi; ama yeniden aynı evde yaşadıklarında ne olacağını da biliyordu.

Annesinin kardeşi Tural dayı bazen içkili hâlde gelirdi. Kız kardeşini savunur, babasıyla tartışırdı. Ali annesinin yanında birinin durmasına sevinirdi, ama yüksek sesler onu yine ürkütürdü. Emir’in dikkatini başka bir şeye çekmeye çalışırdı. Yetişkinlerin tartışması bitince yüzlerine bakar, gerçekten sakinleşip sakinleşmediklerini anlamaya çalışırdı.

Babası Ali ile Emir’i yaklaşık haftada bir eski eve götürürdü. Yol boyunca Emir bazen soru sorar, Ali cevap vermeden önce babasına bakardı. Eski evin kapısından içeri girdiklerinde tanıdık eşyaları görmek Ali’ye iyi gelirdi. Fakat annesi orada değildi. Kendi evindeydi, ama kendisini bütünüyle evinde hissedemiyordu. Babasıyla oturup konuşmak istiyor, hangi sözün öfkeye dönüşeceğini bilemediği için temkinli davranıyordu.

Çamlıca’ya dönüş yolunda annesini görmek için sabırsızlanırdı. Eski evdeyken annesini, Çamlıca’dayken eski odasını özlüyordu. Babası bir gün “Size yeni cici anne bulurum,” dedi. Kadın çocuklara kötü davranırsa onu göndereceğini, başkasını bulacağını da söyledi. Ali bu sözlere cevap veremedi. Annesinin yerine bir başkasının geçebileceğini düşünmek istemiyordu. İki ev arasında gidip geldikçe bavullar, kapılar, sofralar birbirine karışıyor; yalnızca Emir’in elini tuttuğunda nerede durduğunu biliyordu.

Ali iki ev arasında gidip gelirken kendini hiçbir yere tam olarak ait hissedemiyordu. Çamlıca'da annesi yanındaydı; eski evdeyse alıştığı odalar ve eşyalar vardı. Bir kapıdan girerken diğer kapıyı düşünmekten yorulmuştu.

Yaklaşık iki ayın ardından anne babası barıştı. Ali ile Emir yeniden kendi evlerine döndüler. Bavullar bu kez tanıdık koridordan içeri taşındı. Ali odasına baktı, eşyalarını yerlerine koydu. Akşam olunca salonda yatak hazırlamaları gerekmeyecekti. İlk günlerde evde sıradan konuşmaların yapılması bile ona iyi geldi. Fakat babasının sesi sertleştiğinde başını eğme alışkanlığı hemen geri dönüyordu.

O dönem Ali’nin okul hayatında da iz bırakmıştı. Altıncı sınıf sona erdiğinde karnesinde altı zayıf vardı.

Babası notları görünce onu sınıf arkadaşlarıyla, akrabalarının ve tanıdıklarının çocuklarıyla kıyasladı. “Aptal,” dedi. “Gerizekâlı.” Ali gözlerini yere dikti. Uzun okul yolunu, Çamlıca’daki salonda geçirdikleri günleri anlatmadı. Ağlamamaya çalıştı; babasının “Ağlama!” diye bağırmasından ve daha çok öfkelenmesinden korkuyordu. O sözler yıllar sonra bile canını acıttı.

İlköğretimin altıncı ya da yedinci sınıfındayken menenjit nedeniyle bir hafta hastanede yatmıştı. Tam olarak hangi sınıfta olduğunu hatırlamıyordu. Hastanenin bütün günlerini de hatırlamıyordu. Aklında en çok diğer çocukların onu korkutması ve iğne yapılacağı sırada yaşadıkları kalmıştı. Beş altı kişi onu tutarken Ali ağlayarak “Anne!” diye bağırmıştı. Annesi yanındaydı; yine de korkusu dinmiyordu.

O sırada hemşirelerden iğnenin kırıldığını duydu. Parçanın çıkarıldığını biliyordu, ama nasıl çıkarıldığını hatırlamıyordu. O anı zihninde tamamlayan şey bir işlem sırası değil, annesini çağıran kendi sesiydi. Yıllar sonra bile iğne yapılırken bayılacak gibi olduğunda o korkunun izi karşısına çıkıyordu.

Hastalık döneminden başka bir anı daha kalmıştı: Annesi, babası ve Emir bir yere giderken babası ona cep telefonu bırakmış, bir şey olursa aramasını söylemişti. Ali bunu unutmadı.

Babasından korktuğu anlar da vardı, ondan gördüğü bu küçük ilgiyi hatırladığı anlar da. Biri ötekini yok etmiyordu.

Hastanede duyduğu korku da babasının eline bıraktığı telefon da belleğindeydi. Ali, birinin ötekini geçersiz kılmasını istemiyordu; yalnızca ikisini de hatırlıyordu.

 

Sıradaki bölüm

8.KISIM - ESKİ GÖLGELER

2 saat önce yayınlandı