Emir’in giysileri ve gerekli eşyalar çantalara yerleştirildi. Ali de kendi kıyafetlerini getirdi. “Hepsini mi alacağız?” diye sordu. “Şimdilik gerekenleri,” dedi annesi. Fermuar sıkışınca annesi çantayı yeniden açıp eşyaları düzeltti. Ali odasına son bir kez baktı. Bırakmak istemediği şeyler vardı; ama hangisini alması gerektiğini de bilmiyordu. Koridordaki çantalar, az önce yaşananların yalnızca bir tartışma olmadığını gösteriyordu.
Dışarı çıktıklarında akşam serinliği yüzlerine vurdu. Ali bavulun sapını tuttu; ağırlığı kolunu çekiyordu. Emir annesine yakın yürüyordu. Çamlıca’daki Cemalettin dayının evine gideceklerini biliyorlardı, ama kaç gün kalacaklarını kimse söylemiyordu. Ali “Ne zaman döneceğiz?” diye sormak istedi. Annesinin yüzüne baktı, vazgeçti. Bavul kaldırımın pürüzlerine takıldıkça çıkan ses, yürüyüşlerine eşlik etti.
Cemalettin dayının kapısına vardıklarında Ali bavulu yere bıraktı. Dayı, Möğ Dede’nin ağabeyinin oğluydu. Annesine bakıp “Ne oldu abla?” diye sordu. Annesi olanları kısaca anlattı. İçeri girdiler. Dayının eşi onları karşıladı; Ali onun yüzünde sevinç görmedi. Askıdaki montlara, koridorun daralığına, kapalı odalara baktı. Kendi evinde hiç düşünmediği bir şeyi düşündü:
Bavulu nereye koymalıydı ki kimseye engel olmasın?
İlk gece salonun ortasına yataklar serildi. Emir annesinin yakınına kıvrıldı. Ali tavana baktı. Başka bir evin sesleri vardı burada: uzaktan gelen bir kapı gıcırtısı, koridorda duyulan ayak sesi. Sabah herkes kalkınca salon yeniden salon olacaktı. Ali bunu anlayınca battaniyesini erkenden katladı. Eşyalarını köşeye çekti. Kendi evlerinde yapmadığı kadar dikkatli hareket ediyordu.
Ali yattığı yerden salonun kapısını görebiliyordu. Sabah olunca kendi evinde uyanmayacağını bilmek tuhaf geliyordu. Emir uykusunda kıpırdandığında başını çevirip ona baktı. Kardeşinin yanında olması bir parça tanıdıktı; fakat tanıdık olan yalnızca buydu. Çamlıca'da geçirecekleri günlerin ne kadar süreceğini bilmiyordu.
Cemalettin dayı ve eşi çoğu gün işten geç dönerdi. Ev boşken Ali koltuğa rahatça oturur, Emir’le televizyon izlerdi. Anahtar kapıda dönünce doğrulur, sesi kısardı. Bazen birlikte yemek yerlerdi, bazen herkes başka saatte sofraya otururdu. Ali ikinci kez bir şey istemeye çekinirdi. Kimse onlara açıkça gitmelerini söylemedi; yine de bakışlar ve yarım kalan cümleler, Ali’ye orada misafir olduğunu hatırlatıyordu.
Annesi ev temizliğine gidiyor, bazı günler yufkacıda çalışıyordu. Sabah erken çıkıp akşam yorgun dönerdi. Bazen ellerinde deterjan kokusu, bazen giysilerinde un izi olurdu. Ali ona oturacak yer açar, annesi önce çocukların hâlini sorardı. Çamlıca’da geçirdikleri yaklaşık iki ay boyunca Ali annesinin ağladığını görmedi. Annesini daha çok aceleyle hazırlanırken, eve gelip yeniden bir işle uğraşırken hatırlıyordu.
Kimi gün annesi Ali’den önce dönerdi; kimi gün Ali Emir’le onu beklerdi. Emir acıkınca ona bir şey hazırlamaya çalışır, küçük kardeşini oyalardı. Pencereden gelen ayak seslerine kulak verirdi. “Annem ne zaman gelecek?” diye sorunca “Az kaldı,” derdi. Oysa kendisi de bilmiyordu. Kapı açılıp annesi göründüğünde ikisi birden rahatlar, Ali bütün gün sormak isteyip de soramadığı şeyleri unuturdu.
Cemalettin dayı zaman zaman annesinden borç para isterdi. “Abla, işlerim var,” dediği olurdu; bazen çocukların ihtiyaçlarından söz ederdi. Annesi verdiği parayı hesabında tutardı. Ali dayının borçlarını geri ödemediğine dair konuşmalar duymuştu. “Geri verecek mi?” diye sorduğunda annesi, “Onların evinde kalıyoruz,” dedi. Ali cevap vermedi. Salondaki yataklarını düşündü. Birinin evinde kalmanın, parayla ölçülmeyen başka bir bedeli olduğunu da anlamaya başlamıştı.