Yenimahalle’de babasının işinin bitmesini beklediği akşamlardan sonra Ali, evde herkesin birlikte oturabildiği sessiz saatleri severdi. Sarı ve kahverengi örtülerle kaplı koltuklar, tüplü televizyonun altındaki camlı sehpa ve odanın büyük desenli halısı ona tanıdık bir düzen hissi verirdi. Babası gazete kuponlarıyla bir VCD oynatıcı edinmiş, bir de Nokia 5110 almıştı. Ali bazen Jackie Chan filmlerini, bazen Bugs Bunny’yi açardı. Televizyonun ışığı koltuk örtülerine vururken evde kimsenin bağırmadığı bir akşam geçirmek ona yeterdi.
O akşam da yemek vakti yaklaşırken bir film CD’si takmıştı. Fakat görüntü gelmedi. Düğmeye bastı, CD çıkmadı. Bir daha denedi; oynatıcı diski ne okuyordu ne de dışarı veriyordu. Ali camlı sehpanın önüne çömelmiş, küçük düğmelere sırayla basıyordu. Arkasında halının üzerine yer sofrası hazırlanıyordu. Annesi yemekleri getirip yerleştiriyor, tabaklar birbirine hafifçe değiyordu. Babası eve geldiğinde ev her zamanki gibi sakindi. Sofraya oturmaya hazırlanırken Ali’yi cihazın önünde gördü. “Ne oldu VCD’yle, neden uğraşıyorsun?” diye sordu. Ali’nin içi daraldı. “CD çıkmıyor, televizyonda da oynatmıyor,” dedi. Babası “Çekil!” diye bağırdı. Ali hemen kenara geçti. Babası sehpanın önüne eğilip düğmeleri denemeye başladı.
Ali onun omzunun üzerinden cihazı izliyordu. Bozuk olan şeyin yalnızca CD olduğunu söylemek istiyor, ama ağzını açamıyordu.
Annesi son tabağı sofraya bırakırken babasına doğru baktı. “Onunla uğraşma,” dedi. Sonra VCD’yle ilgisi yokmuş gibi görünen, ama belli ki bir süredir içinde duran sözler döküldü ağzından: “Çocukları, beni hiç mi düşünmedin?” Ali başını kaldırdı. Babası bir düğmeye daha bastı. Cihaz yine açılmadı. “Ne diyorsun sen?” diye sordu. Annesi aynı konuyu geçiştirmeyeceğini söyleyince babası doğruldu. Az önce cihazın önünde çömelmiş olan adam şimdi sofranın yanında ayaktaydı. “Yemek yiyeceğiz, şimdi bunun sırası mı?” dedi. Annesi konuşmayı ertelemek istemedi. Sesler henüz çok yükselmemişti; yine de Ali, babasının kelimeleri söyleyişinden tartışmanın bitmeyeceğini anladı. Elini camlı sehpanın kenarından çekti.
Babası sorular sordu, annesi cevap verdi. Bazen aynı anda konuşuyorlar, bazen biri susunca öteki daha sert bir cümle kuruyordu. Ali her kelimeyi hatırlamayacaktı. Hatırladığı, sofranın hazır olduğu hâlde kimsenin yemeğe başlamadığıydı. Halının büyük geometrik desenleri ayaklarının altında uzanıyordu. Sarı ve kahverengi örtülü koltuklar yerli yerindeydi. Tüplü televizyonun ekranı kararmıştı.
Biraz önce yalnızca çıkmayan CD’ye üzülen Ali şimdi babasının ellerini izliyordu. Emir de odadaydı. Ali ona yaklaşmak istedi; fakat bir adım atarsa dikkatleri üzerine çekeceğinden korktu.
Annesi bir şey daha söylediğinde babasının sesi yükseldi. Ali irkildi. Babası bu kez ona döndü. Ali ne diyeceğini bilemeden tokadı yedi. Yüzü yandı. Ardından babası annesine yöneldi. Ali annesinin önüne geçmek istedi, ama hareketleri birbirine karıştı. Yerdeki sofra devrildi. Tabaklar halının üzerine kaydı, yemekler saçıldı. Emir korkuyla kıpırdandı. Ali bir yandan kardeşine bakıyor, bir yandan annesinin sesini duymaya çalışıyordu. Birkaç dakika önce herkesin oturacağı sofra artık kimsenin yaklaşamadığı bir yer olmuştu.
Babası evden çıkınca kapının kapanma sesi odada kaldı. Ali nefesini yavaşça verdiğini o zaman fark etti. Annesi yere dökülen yemeklere bakmadı bile. Dolaba yöneldi. Kapak açıldı, çantalar çıkarıldı. Ali, annesinin ne yapacağını sormadan anladı: Bu gece burada kalmayacaklardı.
Ali gözlerini VCD'den ayırıp anne babasına çevirdi. Annesinin sözleri önce düşük bir sesle başladı; babasının cevabı sertleşince odadaki hava değişti. Biraz önce CD'yi çıkarabilmek için uğraşan Ali, artık oynatıcının ne olduğuyla ilgilenmiyordu.
Yerdeki sofra, ekmek, tabaklar olduğu gibi duruyordu. Sonra babasının eli kalktı. Ali darbeyi hissettiğinde asıl korktuğu şey kendi canının yanması değil, annesine de vurulacağını bilmesiydi. Tartışma şiddete dönüştü; sofra dağıldı. Az önce birlikte yemek yiyecekleri yer, artık kimsenin oturmak istemediği bir yere dönüşmüştü.