İZMİR, NİSAN, 1950 - İZMİR, HAZİRAN, 1950
Aysu, ellerindeki toprağı silkeledi, kuruttuğu kekik demetlerini duvardaki oyuğa yerleştirdi. Arkasında, Sergen'in düzenli nefes alışverişini duyuyordu. Artık hırıltı yoktu, kesik kesik solumalar bitmişti. İyileşiyordu.
Parmakları bitkilerin arasında dolaşırken durdu. Bir ayı geçmişti. Bir ay önce bu mağaraya kanlar içinde, yarı ölü getirdiği vampir, şimdi ayağa kalkıp yürüyebiliyordu. Sabahları mağaranın önünde onu bekler buluyordu kendini, elinde getirdiği taze suyla. Akşamları ocağın başında, sessizce oturup onun bitkileri kurutmasını izliyordu.
Göz göze geldiklerinde artık bakışlarını kaçırmıyordu.
Aysu dudaklarını ısırdı. Bu neydi? Kendi türü tarafından sürgün edilmiş, abisinin kanı ellerinde kurumuş bir kurt kadın, bir vampire bakıp da içinde bu sıcaklığı neden hissediyordu? Orman ona her şeyi öğretmişti: yalnızlığı, acıyı, hayatta kalmanın sert kurallarını. Ancak bunu öğretmemişti.
“Aysu.”.
Sesi duyunca irkildi. Sergen mağaranın arka bölümünden çıkmış, ona doğru geliyordu. Üzerinde giydiği, onun bulduğu eski koyun postu omuzlarına düşüyor, yüzüne vuran ocak ışığıyla yanaklarındaki morlukların solduğu görülüyordu. Gözleri artık o ilk günlerdeki gibi ölü bakmıyordu. İçinde bir şey canlanmıştı, tıpkı baharda tomurcuklanan dallar gibi.
“Su getirdim.”dedi Aysu, elindeki testiyi uzatarak. “Pınarın başındaki nane otları büyümüş, onları da topladım. Yaralarına iyi gelir.”.
Sergen testiyi aldı, bir yudum içti. Gözleri onun üzerindeydi. “Her sabah çıkıyorsun. Hava daha aydınlanmadan.”.
“Bitkiler en iyi o saatte toplanır. Çiyleri üzerindeyken...”.
“Seni merak edi…”.
Sergen’in sözü yarım kaldı. Aysu başını kaldırdı, gözlerinin içine baktı. O güne kadar hiç söylememişti bunu. Birbirlerinin yaralarını sarmışlardı, sessizce aynı mağarayı paylaşmışlardı, aynı ateşin etrafında ısınmışlardı. Birbirlerinin peşlerinde olan kişilerden kurtulmuşlardı. Ancak, bu tür bir konuşma yapmamışlardı.
“Ben de.”dedi Aysu, sesi fısıltıdan farksızdı. “Seni merak ediyorum.”.
Sergen testiyi yere bıraktı. Bir adım yaklaştı. “Ne zaman çıkıp da dönmen gecikse, içimde bir şey kopuyor. Ormanda bir şey olmasın diye korkuyorum. Saçma biliyorum. Sen kurt adamsın, orman senin evin ama... Senin sürün, benim yuvam, erşekler, demirkıynaklar…”.
“Ancak yine de korkuyorsun.”.
“Evet.”.
Aysu gülümsedi. İlk kez gülümsüyordu. Sergen'in yüzünde de aynı gülümseme belirdi. İkisi de yaralıydı, biri kaçaktı biri sürgündü, ikisi de kendi türleri tarafından dışlanmıştı. Ancak şimdi, bu mağaranın loş ışığında, birbirlerinde bir parça huzur bulmuşlardı.
Geceleri, mağaranın girişinde oturup yıldızları izlerlerdi. Aysu ormanın seslerini okurdu. Baykuşların ötüşü uzaktaysa hava açık olur, yakındaysa yağmur yağardı. Çakalların uluması hangi yönden geliyorsa, av da oradaydı. Sergen onu dinler, gözlerinin içine bakardı.
“Neden kaçtın?” diye sordu bir gece Aysu. “Yuvandan. Baban seni idam edecekti, biliyorum. Ancak neden? Sadece insan kanı içmeyi reddettiğin için mi?”.
Sergen uzun süre sessiz kaldı. Sonra konuştu: “Bir gün ava çıktım. İnsanlardan uzak dururdum hep, hayvan kanıyla yaşardım. Ancak o gece... bir kadın vardı. Ormanda kaybolmuş, korkmuş, ağlıyordu. Kanını kokladım. İçimde bir şey uyandı, çok eski bir şey. Onu öldürebilirdim. Kimse bilmezdi.”.
Sesi titredi. “Öldürmedim. Onu köyüne kadar takip ettim, güvende olduğunu gördüm. Ancak o gece anladım. İçimdeki o şey, o canavar, her zaman orada. Ben ne kadar hayvan kanıyla beslensem de ne kadar insanlardan uzak dursam da o benim bir parçam. Onu beslemeyi reddediyorum. Bunun bedeli neyse ödemeye hazırım.”.
Aysu elini uzattı, parmakları Sergen'in eline dokundu. Soğuktu, tüm vampirler gibi. Ancak içinde bir sıcaklık vardı, hissediyordu.
“Ben de kaçtım.”dedi. “Abim beni öldürecekti. Babam sürgün etti. Ancak aslında... belki de hep kaçmak istiyordum. O sürünün kuralları, o acımasız düzen... Hammas'ın her gün daha fazla insan avlaması, onların kanını tatmayı bir gurur sayması... Ben oraya ait değildim.”.
Göz göze geldiler. Aysu'nun gözleri dolu, Sergen'inkiler karanlıkta iki ateş gibi parlıyordu.
“Hiçbir yere ait değiliz.”dedi Sergen.
“Belki de birbirimize aitizdir. Sen benim yuvamsın. Ben de senin yuvanım.”dedi Aysu birden ve yanakları al al oldu.
Mağaranın içinde yalnızca su damlıyordu. Damla, damla, damla… Ateşin son kızıllığı Aysu’nun yanaklarında dans ediyor, saçlarının arasından sızan ışıkla birlikte bir an için her şey durmuş gibiydi. Sergen galiba en güçlü büyülerden birine kapıldığını belli edecekti.
Sergen, Aysu’nun gözlerine baktı. Uzun uzun… Öyle bir baktı ki, Aysu nefesini tuttu.
Sonra eğildi. Dudakları, Aysu’nun dudaklarına değdiğinde, mağaranın içindeki ateş son kez çıtırdadı, bir kıvılcım sıçradı, söndü. Öpücük, bir soru gibiydi. Hafif, ürkek, sanki dokunduğu şey kırılacakmış gibi…
Aysu’nun elleri havada kaldı bir an. Sonra Sergen’in omzuna dokundu, parmakları boynuna dolandı, geri çekilmesine izin vermedi.
Öpüşme bitince birbirlerine baktılar. İki evsizin gözleri buğuluydu. Evlerini bulmuşlardı artık. Aysu da Sergen’i etkileyen büyüden etkilenmişti.
Aşk…
İkinci öpücük, ilkinden farklıydı. Daha derin, daha uzun, daha vazgeçmiş, daha vahşi… Sanki ikisi de biliyordu ki bu an, yaşanması gereken ama bedeli ağır olacak bir andı.
Sergen ve Aysu el ele mağaraya girdiler. O gece, bir sürgün ve bir kaçak, birbirinde huzuru buldu.
***
Uzakta, bir tepenin üzerinde, siyah pelerinli bir figür duruyordu. Orlina, gözlerini kısıp baktı. Abisini bulmuştu. Abisini bulmuştu. Yanında bir kurt kadın vardı. Orlina'nın gözleri doldu. "Abim..." diye fısıldadı. Ancak yaklaşmadı. Daha fazla tehlikeye atmak istemiyordu onları. Sadece izledi, bir süre. Sonra sessizce kayboldu.
***
Aynı gece, Bornova'nın yukarısındaki eski Rum köşkünde, Sors yeni liderliğini ilan ediyordu.
Büyük salonun yüksek tavanındaki demir şamdanın mumları, toplanan on dokuz vampirin yüzlerinde titrek gölgeler oluşturuyordu. Kimi korkulu, kimi meraklı, kimi umutlu bakıyordu yeni liderlerine.
Sors, salonun sonundaki taş kürsüde duruyordu. Siyah saçları omuzlarına dökülüyor, kehribar gözleri salonu tarıyordu. Mirdark'tan daha uzundu, daha zayıftı ancak hareketlerinde bir yılanın kıvraklığı vardı. Ellerini kaldırdı, salon sessizliğe büründü.
“Kardeşimin kanı yerde kalmayacak ancak dikkatli olmalıyız intikam için her şeyi yakmaya değmez.”.
Sesi soğuktu, salonun taş duvarlarında yankılandı. “Kaçak Sergen'i, hain Orlina'yı ve o ismini bilmediğimiz kurt kadını bulup getirin. Canlı istiyorum. Önce işkence çekecekler, sonra idam edilecekler. İbret olsun diye.”.
Vampirler başlarını eğdi, kimse ses çıkarmadı. Ancak Sors'un içinde başka bir plan vardı. Mirdark zayıftı, oğluna merhamet gösterecek kadar zayıf… Oysa gerçek güç, duygulardan arınmaktı. Sergen'i bulup öldürmek yetmezdi; onun varlığı bile yuvanın düzenine bir meydan okumaydı. O meydan okuma ortadan kalkmalıydı.
Orlina... Onu da bulacaktı. Mirdark'ın kanını taşıyan son iki vampir, birer birer yok olacaktı. Ancak önce, geçici bir ittifak gerekiyordu.
Üç gece sonra, ormanın derinliklerinde, iki bölge arasındaki ölü noktada buluştular. Yarı yanmış karaçam kütüğünün etrafı, ay ışığında gümüşi bir ışıkla yıkanıyordu.
Sors, siyah peleriniyle kütüğün bir yanında duruyordu. Karşısında, kurt adam sürüsünün lideri Yoru vardı. Yaşlı kurt adamın omuzlarına düşen koyu kahverengi saçları rüzgârda hafifçe dalgalanıyor, yeşil gözleri karanlıkta parlıyordu. İkisi de yüzlerinde ifade yoktu.
“Söyleyeceklerin var.”dedi Yoru, sesi ağır ve derindi.
Sors başını eğdi. “Kardeşimin oğlu Sergen, sizin sürgün ettiğiniz kurt kadınla abimi öldürdüler.”.
Yoru’nun gözlerinde hasret belirdi. “Benim de oğlumu öldürdü o iki hain.”.
“Bu birliktelik, iki yuvayı da rezil eder.”dedi Sors ciddi ve ifadesiz bir sesle.
“Biliyorum.”.
“Hagasveri olursa...”.
“Olmayacak.”diye kesti Yoru. Sesi kesindi. “Kızım aptal değildir. Ne yapıp edip o… Şeyi öldürür.”.
Sors'un dudaklarında ince bir gülümseme belirdi. “Ya öldüremezse? Ya onu korumaya devam ederse?”.
“Ne öneriyorsun?” diye sordu, dişlerini sıkarak.
Sors, kütüğün üzerine eğildi, sesini iyice alçalttı. “Tüm sürgünleri, kaçakları acilen öldürmeliyiz. Sergen'i, Aysu'yu ve Orlina'yı… Onlar yaşadıkça iki yuva da tehlikededir. Birlikte hareket edersek, iş çabuk biter. Sonra herkes kendi yoluna gider.”.
Yoru uzun süre sessiz kaldı. Çamların arasından süzülen ay ışığı, yüzünü aydınlatıyor, kırışıklıklarını derinleştiriyordu. Gözlerinde bir acı vardı, yılların getirdiği, kayıpların çizdiği bir acı…
“Anlaştık.”dedi sonunda. “Ancak bir şartla. Kızımı... Aysu'yu bana teslim edeceksin. Onu sürü kurallarına göre ben yargılayacağım.”.
Sors başını salladı. “Kabul. Ben de kendi yeğenlerimi kendim infaz edeceğim.”.
Ellerini uzattılar, kütüğün üzerinde buluştular. Vampirin soğuk, kurt adamın sıcak elleri… İki lider, karanlık bir anlaşmaya imza attı.
***
Bulantı… Korkunç bir bulantı…
Aysu gözlerini açtı. Sabah olmuştu. Midesi kazınıyordu, ağzına acı bir su geldi. Yerinden fırladı, mağaranın dışına koştu.
Sergen arkasından gelmişti. “Aysu? Ne oldu?”.
Cevap veremedi. Eğildi, kustu. Midesi boşalana kadar öyle kaldı, sonra başını kaldırdı, derin nefesler aldı. Sergen'in eli sırtındaydı, titriyordu.
“Hastasın.”dedi. “Bir şey mi yedin? Bitkilerden...”.
“Hayır.”Aysu başını salladı. Yavaşça doğruldu, elini karnına götürdü. Gözleri kocaman açılmıştı. “Hayır, bu...”.
Anlamıştı. Sergen de anladı. İkisi de aynı anda sustu, birbirlerine baktılar. Aysu'nun elleri titriyordu, yüzü bembeyaz kesilmişti.
“Olamaz.”dedi Aysu fısıltıyla. “Bu imkânsız. Hagasveri... Ölüm demek…”.
Sergen'in eli onun omzundaydı, parmakları kasılmıştı. “Belki değildir. Başka bir şeydir, hasta olabilirsin...”.
“Hasta değilim.”Aysu'nun sesi keskin çıktı. “Kurt adamım ben, Sergen. Bedenimi tanırım. Bu...”. Karnına dokundu, gözleri doldu. “Bir şey büyüyor içimde.”.
O günden sonra bulantılar hiç kesilmedi. Her sabah aynı, her öğleden sonra aynı. Aysu zayıfladı, yüzü soldu ancak karnı hafifçe büyümeye başladı.
Beşinci gün, Sergen dışarı çıktı. “Bitki toplamaya gidiyorum.”dedi. “Taze nane, kekik... Belki iyi gelir.”.
Aysu başını salladı, gözlerini kapadı. Yattığı yerde, eli karnında, nefes alışını dinliyordu. İçindeki o küçük şey, her geçen gün büyüyordu. Onu öldürecekti. Biliyordu. Ancak yine de garip bir şekilde, korkmuyordu.
Sergen ormanda ilerlerken, içindeki korkuyu bastırmaya çalışıyordu. Ancak Aysu'nun gözleri yalan söylemiyordu. Bir kurt adamın gözleri, içindeki hayatı görürdü. O gözlerde gördüğü şey, korkunç bir gerçekti.
Dalların arasında ilerlerken, birden durdu. Bir gölge düştü üzerine. Öylesine büyüktü ki, güneşi kapamıştı. Sergen başını kaldırdı, karşısında dev bir kadın duruyordu. En az iki metre boyunda, kızıl kürkle kaplı vücudu, kehribar gözleri. Ağırlığıyla yeri sarsıyor, etrafa keskin, misk benzeri bir koku yayıyordu. Bir yelesi kara olmalıydı.
Sergen geri çekildi, elleri otomatik olarak pençeye dönüştü. Ancak kızıl kürklü kadın saldırmadı. Yalnızca durdu, onu süzdü. Gözlerinde bir bilgelik vardı, yüzyılların getirdiği derin bir sakinlik.
“Korkma.”dedi kadın. Sesi kalın ve alçaktı, rüzgârın kayaları yalaması gibi. “Sana zarar vermeye gelmedim genç vampir.”.
“Kimsin sen?”.
“Femadaku. Yelesi Kara ırkındanım. Çoramanım.”. Başını eğdi, Sergen'in kokusunu aldı. “Kan içmeyen bir vampirsin. İlginç.”.
Sergen çözülmedi. “Ne istiyorsun?”.
Femadaku'nun gözleri yumuşadı. “Yardıma ihtiyacın var. Sana eşlik eden kurt kadın... Hamile. Değil mi?”.
Sergen'in elleri çözüldü, pençeleri geri çekildi. “Bilmiyorum. Belki...”.
“Biliyorsun.”. Femadaku bir adım attı, dev gölgesiyle onu kapladı. “Kokusunu aldım günler önce. O bitkileri toplarken. Hagasveri bir bebek taşıyor. Normal şartlarda mümkün değil.”.
“Biliyorum.”.
“Ancak belki bir yolu vardır.”. Femadaku'nun gözlerinde bir ışık vardı, umut mu, yoksa yalnızca bir ihtimal mi, anlayamadı.
“Beni ona götür.”dedi Femadaku. “Önce görmeliyim.”.
Mağaraya vardıklarında Aysu uyanıktı. Femadaku'yu görünce ayağa kalktı, elleri yumruk oldu. Ancak kadının bakışları sert değildi. Yavaşça yaklaştı, eğildi, Aysu'nun gözlerine baktı.
“Sakin ol, küçük kurt.”dedi. “Sana yardım etmeye geldim.”.
Aysu, Sergen'e baktı. Sergen başını salladı. Femadaku, Aysu'nun elini tuttu, nabzını dinledi, sonra karnına dokundu. Gözlerini kapadı, derin bir nefes aldı. Uzun bir süre öyle kaldı, hiç kıpırdamadan. Mağaranın içinde yalnızca ocağın çıtırtısı ve dışarıdan gelen rüzgâr sesi vardı.
Sonra gözlerini açtı.
“Bu bebek.”dedi, sesi ağır ve derindi. “İki türün birleşimi. Normal şartlarda mümkün değil, evet. Ancak...”. Duraksadı, kaşlarını çattı. “Belki…”.
“Belki ne?”diye sordu Aysu, sesi titriyordu.
“Belki kurtarabilirim ikinizi de. Ancak zor olacak. Nadir malzemeler gerek. Bazılarını bulmak günler sürebilir.”.
Sergen öne atıldı. “Ne gerekiyorsa söyle. Bulurum.”.
Femadaku ona baktı, gözlerinde garip bir ifade vardı. “Cesaretin takdire değer, vampir. Ancak bu iş yalnızca cesaretle bitmez.”. Çantasından bir parşömen çıkardı, üzerine yazmaya başladı. “Koryon özü. Yavrusu olan dişi bir kurttan ve dişi bir yarasadan alınan plasenta. Mineçiçeği. Kasıkotu. Kurt sütü tozu. Yarasa kırlangıç otu tohumu. Akbaba arısı balı. Stevia. Ve...”. Kalemi havada kaldı. “Vampir yarasa salyası.”
“Bunların hepsini bulacağız.”dedi Aysu'ya dönerek. “Ancak sen burada kalacaksın. Hareket etmeyeceksin. Bebeğin gelişimi hızlanmış durumda. Normal bir hamilelikten çok daha hızlı ilerliyor. Birkaç haftaya kalmaz... Doğum vakti gelir.”.
Aysu'nun eli karnına gitti. “Birkaç hafta mı?”.
Femadaku başını salladı. “İksir hazır olana kadar hayatta kalmalısın. İksir hazır olduğunda... O zaman şansımız var.”. dedi Femadaku ve Sergen ile mağaradan çıkarken ekledi: “Bir oğlan, hayırlı olsun.”.
Aysu ve Sergen gülerek ve koşarak birbirlerine sarıldılar, birkaç kez hızlı hızlı öpüştüler ve birbirlerini tebrik ettiler. Femadaku genzini temizledi: “Sergen, gitmeliyiz.” dedi.
***
Sergen, Femadaku’dan önce gelmişti mağaraya ve yarasa kırlangıç otu tohumu, akbaba arısı balı ve bir şişede vampir yarasa salyası getirip tezgâha koymuştu, Aysu’yu dizine yatırmış, saçlarını okşuyordu.
Üç gün boyunca Femadaku ormanda kayboldu, nadir bitkiler topladı. Mağaraya döndüğünde, getirdiği malzemeleri tezgâha dizdi: kurutulmuş plasenta parçaları, mineçiçeği, kasıkotu, kurt sütü tozu, stevia.
Femadaku gelince ırklarına göre oldukça genç anne ve baba adayı çift toparlandı. Femadaku: “Aşk…”dedi gülümseyerek ve hemen iksir hazırlamaya başladı.
Tüm malzemeleri özenle karıştırdı, taş bir havanda dövdü, bakır kazanda kaynattı. Mağara, ağır ve keskin bir kokuyla doldu. Femadaku saatlerce karıştırdı, süzdü, yeniden kaynattı. Sonunda, koyu kıvamlı, karamel renginde bir iksir elde etti.
“Her gün bu iksirden içeceksin.”dedi Aysu'ya uzatırken. “Adı Morekalam. Bu iksir hagasveri çocuğunuzun senin üzerindeki etkilerini ortadan kaldıracak. Bebeğin yaşaması için... Senin yaşaman için…”.
Aysu şişeyi aldı, ellerinde titriyordu. “İşe yarayacak mı?”.
Femadaku'nun gözlerinde bir an tereddüt geçti. “Deniz kadar eski bir bilgi, zaman kadar denenmemiş. Ancak şansımız var.”.
***
Günler hızla geçti. İksir işe yarıyor gibiydi. Aysu'nun bulantıları azaldı, gücü geri geldi. Ancak karnı hızla büyüyordu, her geçen gün daha da belirginleşiyordu. Birkaç hafta içinde, aylardır hamile bir kadının görüntüsüne ulaşmıştı.
Bir akşam, mağaranın girişinde oturmuş, karnını okşarken uzak bir köy evinden radyo sesi geldi. Rüzgâr sesi getiriyordu, cızırtılı ve uzak:
“25 Haziran 1950. Uzak Doğu'dan gelen haberlere göre Kore'de çatışmalar şiddetlenmiştir. Hükümetimiz, Birleşmiş Milletler kararına uyarak Kore'ye askeri birlik gönderme hazırlığındadır.”.
Aysu başını kaldırdı, gökyüzüne baktı. Yıldızlar sessizdi, ay ince bir hilal halinde ufukta asılıydı. İçinden geçirdi: “İnsanlar birbirini öldürürken, biz bebeğimizin yaşaması için savaşıyoruz.”.
Sergen yanına geldi, omzuna dokundu. “Nasılsın?”.
“İyi. Biraz yorgun ancak iyi.”.
“Korkuyor musun?”.
Aysu başını çevirdi, gözlerinin içine baktı. “Korkmuyorum. Çünkü artık yalnız değilim.”.
Sergen'in elleri titredi. Yavaşça eğildi, alnını Aysu'nun karnına dayadı. Uzun süre öyle kaldı, nefesini dinledi. Aysu'nun parmakları saçlarında gezindi.
“Bir şey duyuyor musun?” diye sordu Aysu, sesi fısıltıdan farksızdı.
Sergen başını kaldırmadı. “Kalp atışı. Çok hızlı. İki tane.”.
Aysu panikle: “İKİ Mİ?”diye bağırdı.
“Evet, iki…”.
“BEN DÂHİL Mİ HARİÇ Mİ AŞKIM?”.
Sergen gülerek karşılık verdi: “Sakin ol aşkım. Biri senin, biri onun… Hangi kalp atışı kime ait ayırt edemiyorum.”.
“Ben de edemiyorum artık.”.
Aysu'nun eli karnına gitti, Sergen'in elini buldu, parmaklarını kilitledi. “İçimde bir şey büyüyor, Sergen. Biliyorum bu imkânsız, biliyorum herkes ölecek derdi. Ancak...”. Sesi titredi. “Ancak ben onu düşünüyorum da. Minik parmakları, burnu… Senin gözlerin var mı, benim inatçılığım mı? Bilemiyorum.”.
Sergen başını kaldırdı, gözleri doluydu. “Senin inatçılığın olsun. Kesinlikle senin…”.
Aysu güldü. İlk kez bu kadar yüksek sesle gülüyordu. Sesini duyunca kendisi de şaşırdı, elini ağzına götürdü. Sergen onun elini tuttu, indirdi.
“Gül.”dedi. “Ne kadar güzel gülüyorsun.”.
Aysu'nun gözleri parladı. “Ben güler miyim hiç? Kurt kadınlar gülmez. Sürüde dişi kurtların gülmesi ayıptır.”.
“Öyleyse sürüye inat gül.”.
Aysu güldü yine. Sonra sustu, elini karnına koydu. “Ya korktuğumuz gibi olursa? Ya Femadaku'nun iksiri yetmezse? Ya ben...”.
“Yetmezse.”diye kesti Sergen, sesi sert çıktı, sonra yumuşadı. “Yetmezse, ben de seninle gelirim. Ancak yetecek. Çünkü sen yaşamalısın. İkimiz de yaşamalıyız. Bu bebek...”. Elini Aysu'nun karnına koydu, avucunun içinde bir kıpırtı hissetti. İkisi de sustu. Minik bir tekme, sanki içeriden cevap veriyordu.
“Gördün mü?”dedi Aysu fısıltıyla. “Yaşamak istiyor.”.
Sergen'in sesi boğuk çıktı. “Ben de yaşamak istiyorum. Seninle… Onunla… Bir aile gibi…”.
Aysu başını Sergen'in omzuna yasladı. “Aile... Benim hiç ailem olmadı ki. Sürü vardı, kurallar vardı, babanın emirleri vardı. Ancak aile... Bu ne demek bilmiyorum.”.
“Ben de bilmiyorum.”dedi Sergen. “Birlikte öğreniriz biz de.”dedi Sergen ve Aysu’nun alnından öptü.
İkisi de sustu. Ocaktaki ateş çıtırdadı, dışarıdaki rüzgâr çam dallarını okşadı. Aysu'nun eli karnında, Sergen'in eli onun elinin üzerinde. İçeriden bir kıpırtı daha. Üçüncü bir kalp, kendi ritmini bulmaya çalışıyor.
“Sergen.”dedi Aysu, gözlerini kapayarak. “Adını ne koyacağız?”.
Sergen düşündü. “Bilmem. Daha hiç düşünmedim.”.
“Ben düşündüm.”Aysu'nun sesi uykulu çıkıyordu, yorgundu. “Eğer kız olursa... Orlina. Senin kardeşinin adı.”.
Sergen'in kalbi sıkıştı. “Orlina... Onu çok özledim.”.
“Biliyorum.”Aysu'nun parmakları saçlarını okşuyordu. “Ya erkek olursa?”.
Sergen bir süre sessiz kaldı. “Alpkan.”.
Aysu gözlerini açtı. “Alpkan mı? Ne demek?”.
“Kahraman…”dedi Sergen. “Eski bir dilden. İlk kez duyduğumda çok hoşuma gitmişti. Kahraman gibi... Güçlü gibi... İkimiz de olamadık. Belki o olur.”.
Aysu gülümsedi. “Alpkan. Güzel admış”. Elini karnına koydu, son bir kıpırtı hissetti. “Duyuyor musun? Adını sevdi.”.
“Ben de sizi sevdim.”dedi Sergen. Sözü ağzından dökülüvermişti, tutamadı. Aysu'nun gözleri doldu.
“Ben de seni.”dedi. “Daha ilk gece, seni mağaraya taşıdığımda. Kanlar içindeydin, ölecektin. Ben de dedim ki, bu vampir ölmesin. Çünkü...”.
“Neden?”.
“Çünkü gözlerinde bir şey vardı. Sürgün edilmişlerin gözleri… Benim gözlerim…”.
Sergen eğildi, dudakları Aysu'nun dudaklarına değdi. Hafifçe, usulca… Aysu karşılık verdi. İkisi de aynı anda gülümsedi.
“Aysu… Şu ‘dişi kurt’ durumu yüzünden süründen sürgün edildin ya…”.
“Evet?”.
“Er bozulursa aile bozulur. Hatun bozulursa ulus bozulur.”.
“Aşkım ya…”.
“Doğru ama aşkım.”.
“Biz çok tuhaf bir aileyiz.”dedi Aysu. “Kurt, vampir, hagasveri bebek... Orman bile şaşırır.”.
“Orman şaşırmaz.”dedi Sergen. “Orman her şeye ev sahipliği yapar. Yeter ki birbirlerini incitmesinler.”.
Aysu başını Sergen'in omzuna yasladı, gözlerini kapadı. İçeriden gelen minik kıpırtılar yavaşlamış, bebek uykuya dalmıştı. Ocağın ateşi yavaşça sönüyor, mağaranın içine ay ışığı süzülüyordu.
“Sergen.”dedi Aysu, uykuyla uyanıklık arasında. “Bize ne olacak bilmiyorum. Ancak ne olursa olsun... Bu geceyi unutma.”.
“Unutmayacağım.”.
“Alpkan'a anlatacağız. Bir gün büyüdüğünde. Nasıl korktuğumuzu, nasıl beklediğimizi, nasıl birbirimize tutunduğumuzu.”.
Sergen saçlarını okşadı. “Anlatacağız.”.
Aysu'nun nefesi yavaşladı, uykuya daldı. Sergen öylece oturdu, eli Aysu'nun karnında, içerideki küçük kalbin atışını dinledi. İki kalp. Biri yavaş, biri hızlı. Biri vampir, biri kurt. Ancak şimdi, bu mağaranın loşluğunda, aynı ritimde atıyorlardı.
***
Mağaranın çevresindeki sık çalılıkların arasında, beş ayıhı sessizce konumlanmıştı. Miğferlerinin altından gözlerini mağaraya dikmiş, nefeslerini bile duyurmadan bekliyorlardı. Ilus Metsa, elini toprağa koydu, bitkiler aracılığıyla içerideki konuşmaları hissediyordu. Yüzü ifadesizdi.
“Bir yelesi kara çoraman.”dedi fısıltıyla. “Onlara yardım ediyor.”.
Yumantıra, kollarını bağlamış, düşünceli bir ifadeyle mağarayı izliyordu: “Çoraman mı? Hiç duymadım? Nedir?”diye sordu.
“Çoraman sınıfı; bir tür hekim, doğaüstü varlıkların hekimi ancak diğer sınıflardan farklı olarak ‘öldürememe’ kuralları var çünkü birini bilerek öldüren çoraman her bilerek öldürüşünde biraz daha delirir ve sonunda kendisi de ölür.”.
“Bu iş karışıyor. Hagasveri bir bebek... İki yuva liderinin anlaşması... Şimdi de bir çoraman…”.
Ilus Metsa başını salladı. “Aysu'nun karnı hızla büyüyor. Birkaç güne kalmaz doğum başlar.”.
Yumantıra derin bir nefes aldı. “Bekleyeceğiz. Yuvalar istediğimiz durumdan çok uzaktalar. Aylardır bekliyoruz, gerekirse aylarca daha bekleyeceğiz.”.
Gökyüzünde, hilal incecikti. Kan dökülmek üzereydi.