İZMİR, MART, 1950
Mağaranın içi, tavandaki doğal bacadan süzülen ay ışığıyla usulca aydınlanıyordu. Damlalar, görünmeyen bir derinlikten gelip ana kısımdaki taş havuzda ritmik bir nabız gibi tıpırdıyordu. Burası Aysu’nun sürgün edildiği ilk zamanlarda yerleştiği mağarasıydı ve kimse burayı bilmiyordu.
Aysu; kendi yaralarını sarmış, kuru otlarla kapladığı düz kaya bloğunun yanında diz çökmüş, Sergen'in yaralarını temizliyordu. Elleri sabırlıydı, her hareketi yılların tecrübesiyle hesaplanmıştı. Vampirin gövdesi, babasıyla ve vampir idam mangasıyla olan savaşta parçalanmıştı. Bazı kesikler o kadar derindi ki, kurumaya yüz tutmuş kanın altında kemik beyazlığı parlıyordu. Aysu'nun elleri titremiyordu; yılların avcılığı, yılların yalnızlığı ona acıya alışmayı değil, acıyı yönetmeyi öğretmişti.
Aysu, elindeki taş kabı Sergen'in dudaklarına götürürken: “Bunu iç.”dedi. Sesi sertti, emir verir gibiydi. “Baradala. İyileşmek istiyorsan…”.
Sergen'in gözleri yarı kapalıydı. Kan kaybından dolayı teni solgun, dudakları kuruydu. Kabın içindeki ılık sıvıyı içtiğinde, önce zencefilin yakıcı sıcaklığını hissetti. Keskin kök boğazından aşağı inerken vücudundaki yangını avuçlarının içine kadar yaydı. Ardından nane serinliği göğsüne yayıldı, nefes almayı kolaylaştırdı. Biberiyenin keskin, topraksı tadı damağında kaldı, dilinin ucunda uzun süre kaybolmadı. Hayvan kanıyla ve hayvan etiyle beslendiği zamanlardan tanıdık bir tat gelmişti; karalahana salyangozu mukusu da vardı iksirde.
“Bu… Nedir?”Sesi çatallıydı.
Aysu cevap vermedi. Mağaranın arka bölümüne yöneldi, oradaki doğal raflardan bir demet daha kurutulmuş ot aldı. Karalahana salyangozu mukusuyla karıştırdığı lapayı, Sergen'in göğsündeki en derin yaranın üzerine sürdü. Mukus, yaranın çevresinde donuk yeşil bir tabaka oluştururken, otların topraksı kokusu mağaraya yayıldı. Vampirin bedeni gerildi, dişlerini sıktı.
“Biliyorum, acıyor.”. Aysu'nun sesi fısıltıya yakındı. “Ancak iyileşmek istiyorsan acıya katlanacaksın.”.
Sergen başını hafifçe salladı. Gözleri, mağaranın tavanındaki bacaya, oradan süzülen ay ışığına takıldı.
“Neden?”diye sordu. “Neden yaptın bunu? Beni tanımıyorsun bile.”.
Aysu'nun elleri bir an durdu. Taş kabın içinde kalan baradala iksirine baktı, içindeki zencefil parçacıklarının sıvıda dans edişini izledi. “Sekiz vampir bir vampire saldırıyordu.”dedi sonunda. “Güçleri biraz dengelemek istedim. Ayrıca düzenle ve yuvasıyla, sürüsüyle sorunları olan sadece sen değilsin.”.
“Yalan.”. Sergen'in dudaklarında hafif bir gülümseme belirdi. “Sekiz vampir vardı. Bir kurt kadın. Sayılar eşitlenmedi. Kaçanlar oldu.”.
Aysu'nun gözleri kısıldı. Yaramazlık yapmış bir erkek çocuğa bakar gibi baktı Sergen’e.
“İyileş.”. Sesi mağaranın nemli duvarlarında yankılanırken, arkasından gelen sözler taşa kazınırcasına ağırdı. “İyileş, sonra git. Yollarımız bir daha kesişmesin.”.
***
Günler, mağaranın içinde akmayan bir su gibi duruyordu.
Aysu her sabah, güneşin ilk ışıkları sızmadan önce mağaradan çıkıyordu. Ormanın derinliklerine dalıyor, kuru yaprakların arasında sessizce ilerliyordu. Baradala iksirinin malzemelerini, taze meyveleri topluyordu.
Sergen mağarada kalıyordu. Günlerin geçişini tavandaki ışığın açısından takip ediyordu. Her ışık vuruşunda duvarlarda dans eden gölgeler, ona hâlâ yaşadığını hatırlatıyordu.
Bir kaçak ve bir sürgün; bu süre zarfında pek konuşmamışlardı. Canıyla cebelleşmiş iki kişinin oturup hiçbir şey yokmuş gibi sohbet etmesi beklenemezdi zaten.
Üçüncü gün, Sergen ayağa kalkabildi. Vampir kanı; Aysu’nun getirdiği bitkilerle ve hayvan kanlarıyla karışınca Sergen’in iyileşmesini hızlandırmıştı.
Aysu mağaraya döndüğünde, Sergen'i ayakta buldu. Sırtını duvara vermiş, ağır ağır nefes alıyordu. Yüzünde hâlâ morluklar, göğsünde sargılar vardı ancak gözleri artık daha açıktı. Karanlıkta, insan gözünün alamayacağı detayları ayırt edebiliyordu; duvardaki yosunun desenini, tavandaki damlaların düştüğü noktayı, Aysu'nun getirdiği otların türlerini, Aysu’yu…
“Otur.”. Aysu elindeki avı yere bırakırken sesi keskin çıktı. Bir tavşandı, boynu kıvrılmış, gözleri hâlâ parlaktı. “Hareket etmen için henüz erken.”.
Sergen'in sesi düz, ifadesizdi. “Doğduğum günden beri hayvan kanıyla beslendim. Babam buna 'soyuna ihanet' dedi.”.
Aysu bir süre sustu. Tavşanı aldı, mağaranın dışına çıkardı. Taze meyvelerle, bir avuç cevizle, bir testi suyla, bir sepet taze meyveyle ve bir kâse kanla geri döndü. Sergen'in önüne koydu. Meyvelerin arasında yabani keçiboynuzunun kahverengi baklaları, dikenli dallardan özenle ayıklanmış kızılcıklar, ağaçtan yeni düşmüş fıstıkçamı kozalaklarının içinden çıkarılmış çam fıstıkları vardı.
“Ye.”dedi Aysu. “Güçlen.”.
Sergen yere oturdu, meyvelerden birini aldı. Aysu karşısına geçti, kollarını dizlerine doladı. Onu izledi.
“Ben de sürgünüm.”. Aysu'nun sesinde öfke yoktu, acı yoktu. Yalnızca bir gerçeği söyler gibiydi. “Kardeşimle kavga ettim. Babam beni kovdu.”.
Sergen'in eli durdu. “Neden?”.
Aysu omuz silkti. “Sürüde düzen böyle. Liderlik babadan oğula geçer. Ben dişiyim. Sormam bile yasak.”.
“Sordun.”dedi Sergen.
“Sordum.”. Aysu'nun dudaklarında acı bir gülümseme belirdi. “Ve cevabını aldım.”.
Sergen meyveyi bitirdi, suyu içti. Gözleri Aysu'ya takıldı. “Peki ya şimdi? Nereye gideceksin?”.
Aysu, mağaranın girişindeki fundalıklara baktı. “Bilmiyorum. Bilmediğim topraklarda kaybolup gideceğim belki ya da bir gün geri dönüp… Hayır.”. Başını salladı. “Geri dönmek yok. Sürgün edildim.”.
Sergen başını eğdi. “Benim de yok. Yuva yok, aile yok. Babamı öldürdüm. Kardeşim nerede bilmiyorum.”.
“Orlina.”dedi Aysu. “Kardeşinin adı Orlina.”.
Sergen şaşkınlıkla başını kaldırdı. “Nereden biliyorsun?”.
Aysu ayağa kalktı, ateşe birkaç dal daha attı. “O gece, sen kaçarken. Bir vampir daha vardı. Dişi. Kokusu senden farklıydı. Daha… temizdi. İnsan kanı kokmuyordu o da. Yaklaşmıştınız birbirinize. Adını babandan duydum.”.
Sergen'in elleri yumruk oldu. “Yaşıyor mu? Onu gördün mü?”.
Aysu başını salladı. “Kaçtı. Seninle aynı yöne değil, ters yöne. Belki izini kaybettirmek için.”. Bir an durdu, ateşe baktı. “Belki seni korumak için.”.
Sergen'in gözleri doldu. Başını eğdi, ellerini yumruk yapmış, avuçlarının içi kanayacak kadar sıkıyordu. Aysu ona bakmadı. Ateşle oynadı, bir dalı çevirdi, alevlerin kıvrılışını izledi. Dalın ucundaki kermes meşesi yaprakları, ateşin sıcağıyla kıvrılıp kül olurken keskin bir duman yaydı.
“İyileş.”dedi sonunda. “İyileş, sonra kardeşini bul. Belki bir gün… Yollarımız tekrar kesişir.”.
***
Altıncı sabah, Aysu yine bitki toplamak için mağaradan çıktı. Güneş henüz doğmamıştı, orman mavimsi bir alacakaranlığa gömülmüştü. Ancak kuşlar ötmüyordu, sabah neşeleri yoktu.
Aysu'nun adımları yavaşladı. Kurt adam duyuları, havadaki en ufak değişimi yakalıyordu. Rüzgâr durmuştu. Yapraklar kıpırdamıyordu. Çalılıkların arasında bir şey vardı, nefes alıyordu, ağır ağır, kontrollü. Mersin ağaçlarının arasından sızan koku tanıdıktı, doğduğu günden beri bildiği bir koku… Kendi kanıydı.
“Hammas.”dedi Aysu, sesini yükseltmeden.
Çalılıkların arasından abisi çıktı. Gözleri kısılmış, dudaklarında o bildik, o zafer sırıtışı vardı. Pençeleri dışarıdaydı, parmaklarının içinden fırlayan kemiksi tırnaklar parlıyor, her hareketinde hafifçe vızıldıyordu.
“Küçük kardeşim.”. Hammas'ın sesi alaycı, soğuktu. “Sürgün edildin ancak hâlâ yaşıyorsun. Bu affedilemez.”.
Aysu geri adım attı. Ellerini yavaşça açtı, tırnaklarını pençeye dönüştürmeye hazırlandı. “Ne istiyorsun, Hammas?”.
Hammas güldü. Sesinde sıcaklık yoktu, insan sesine benzeyen ancak içi boşaltılmış bir yankıydı bu. “Seni öldürmeye geldim, ne olacak? Sürgün edilen kurt, sürünün topraklarında yaşayamaz. Bunu bilmeyen yoktur.”.
“Babama söyledin mi?”. diye sordu Aysu. “O mu gönderdi seni?”.
Hammas başını iki yana salladı. “Babamız bilmez. Onu da sonra hallederiz. Önce sen.”.
Saldırı aniden geldi. Hammas'ın iri cüssesine rağmen hareketleri yıldırım gibiydi. Pençeleri gene Aysu'nun kolunu yardı, kan fışkırdı, daha yeni kapanmıştı Hammas’ın sürgün öncesi açtığı yara. Aysu geri çekildi, acıyla dişlerini sıktı. Kanının kokusu havaya yayıldı, kurtboğan otu yetişen açıklığın ötesindeki çalılıklardan bir çakalın ürküp kaçtığını duydu.
“Savaşamazsın.”dedi Hammas, üzerine yürürken. “Her zaman daha güçlüydüm. Her zaman daha büyüktüm. Sen yalnızca… Dişi bir kurttun. Oyun oynayacak, çocuk doğuracak, hizmet edecektin.”.
Aysu'nun gözlerinde öfke parladı. “Ben yalnızca dişi bir kurt değilim.”.
Saldırdı. Pençeleri Hammas'ın sağ omzunu yardı, kurt adamın kanı havaya sıçradı. Hammas şaşkınlıkla geri çekildi, sonra hırlayarak tekrar saldırdı. İki kardeş açıklıkta boğuşmaya başladı. Toz kalktı, kan yere damladı, küfürler havada uçuştu. Hammas'ın her darbesinde toprak sarsılıyor, Aysu'nun karşı saldırılarında çalılar parçalanıyordu.
Aysu iyi savaşıyordu. Yılların yalnızlığı, yılların ormanda geçen geceleri ona güç vermişti. Ancak Hammas daha iriydi, daha güçlüydü, daha uzun süre dayanacak şekildeydi. Bir anlık dikkatsizlikte Hammas, Aysu'nun boğazını yakaladı, onu yere çaktı. Aysu’nun sırtının altındaki pırnal meşesi kökleri, bedeninin ağırlığıyla gıcırdadı.
“Öl.”diye hırladı Hammas, pençelerini sıkarken. “Öl, küçük kardeşim. Belki sonra babam da peşinden gelir. Sonra sürü tamamen benim olur.”.
Aysu'nun yüzü morarıyordu. Elleriyle Hammas'ın bileklerini kavradı ancak boğazındaki baskı giderek artıyordu. Görüşü kararıyordu, kulakları uğulduyordu.
“Sen öldükten sonra.”diye hırladı Hammas, “Babamın sırası gelecek. Yaşlı kurt, artık sürüyü yönetemez. Ben lider olacağım.”.
Aysu'nun elleri Hammas'ın bileklerini kavradı. Nefesi kesiliyordu ancak içinde bir şey kırılıyordu. Korku değildi bu. Kararlılıktı.
***
Sergen, mağaranın ağzından fırladığında bacakları hâlâ titriyordu. Yaraları henüz kapanmamıştı, göğsündeki en derin kesik hâlâ sızdırıyordu. Ancak duyduğu sesler onu durduramazdı. O kadın, hayatını kurtaran kadın, ormanda yalnız başına bir kurt adama karşı savaşıyordu. Yetişmeliydi.
Açıklığa vardığında, Aysu'nun yerde, Hammas'ın pençeleri altında can çekiştiğini gördü.
Sergen'in ağzı değişti. Damaklarından fazladan dişler fırladı, keskin, vahşi, ölümcül… Elleri pençeye dönüştü, tırnakları parmaklarının içinden çıkarak uzadı. Son gücüyle Hammas'a arkadan saldırdı, onu Aysu'nun üzerinden çekip yere yuvarladı. Kan kokusu, toprak kokusu, korku kokusu birbirine karıştı.
“Sen de kimsin?” diye hırladı Hammas, Sergen'in boğazını kavrarken.
Sergen cevap vermedi. Pençelerini Hammas'ın göğsüne sapladı, kurt adamın kanı ellerini ıslattı. İkisi yerde yuvarlanıyor, birbirlerini paralıyor, kan ve toz içinde boğuşuyordu. Hammas'ın her hamlesinde Sergen'in yaraları yeniden kanıyor, vampirin teni giderek daha da soluyordu.
Aysu ayağa kalktı. Nefes almakta zorlanıyordu, boynunda mor parmak izleri vardı. Ancak gözleri artık net görüyordu. Sergen'i, abisiyle boğuşan vampiri gördü. Sonra elindeki hançeri hissetti. Her zaman yanında taşıdığı, sürgün edildiği gün aldığı hançeri. Kabzasındaki deri, avucunun şeklini almıştı artık.
Hammas, Sergen'i üzerinden attı, ayağa fırladı. “İkiniz de öleceksiniz!” diye haykırdı. “Bir vampirle iş birliği yapan kurt, sürüye ihanet eden kurt… İkiniz de…”.
Aysu hançeri fırlattı.
Hammas'ın omzuna saplandı, kurt adamın kolu düştü. Sergen hemen ayağa kalktı, son bir hamleyle Hammas'ın dengesini bozdu. Aysu koşarak geldi, ikisi birlikte Hammas'ı yere devirdi. Hammas'ın başı taşa çarptı, bayıldı. Orman bir anda sessizliğe büründü, sanki nefesini tutmuş bekliyordu.
***
Hammas uyandığında, oturur şekildeydi ve kollarıyla bacakları sarmaşıklarla bağlanmıştı. Aysu onun başında duruyor, elindeki hançeri sıkıca tutuyordu. Sergen biraz arkada, bir andız ağacının gövdesine yaslanmış, nefes nefeseydi.
Aysu'nun aklına çocuklukları geldi. Hammas'ın ona oyun oynamayı öğrettiği günler. Onu koruduğu anlar. Ancak sonra… Sonra baba sözü değiştirmişti her şeyi. Hammas, varis olmuştu. Aysu ise yalnızca dişi kurt…
“Git.”dedi Aysu. “Geri dön. Babama söyle. Beni bulamadığını, sürgünde öldüğümü söyle. Yeter.”.
Hammas güldü. “Korkak. Beni öldüremiyorsun, değil mi? Çünkü ben senden güçlüyüm. Çöz şu ipleri, göster bana. İkiniz de gösterin.”.
Aysu'nun gözleri doldu. “Ben zayıf değilim.”dedi. “Sen beni zayıf sandın. Hep sandın. Lütfen abi…”.
“Lütfen mi?” Hammas tükürdü. “Dişi kurtlar lütfen der, emir alır. Çöz beni, Aysu. Çöz, sonra ikimizden yalnızca biri çıkacak bu ormandan. Ve o ben olacağım. Şu garip kokulu vampiri de halledeceğim.”.
Aysu'nun gözlerinden birer damla yaş süzüldü. Elleri titremiyordu, hançer sapasağlam duruyordu. Ancak gözlerindeki yaş, onu daha önce hiç göstermediği kadar kırılgan yapıyordu. Damlalar, abisinin bacaklarına düştü, orada bir an parladı, sonra yayıldı.
“Sergen.”. Sesini duyurabildiği kadar güçlü çıkardı. “Geçen gün baban Mirdark'ı sen öldürmeden önce bana dediklerini unutma. Aynı sözler şu an senin için de geçerli. Bunu ben yapmalıyım. Kendi kanımdan ve kendi yuvamdan olanı öldürmeliyim. Yapmazsam peşimi bırakmazlar. Sen yaparsan, senin peşine düşerler.”.
Sergen başını salladı. Aysu'ya baktı, sonra Hammas'a. Kurt adamda hâlâ nefret vardı, hâlâ aşağılama, hâlâ o zafer sırıtışı…
“Yapamazsın.”diye fısıldadı Hammas. “Yapamazsın, küçük kardeş. Çünkü sen zayıfsın. Hep zayıftın. Hep…”.
Aysu hançeri çekti.
Hammas'ın boğazından kan fışkırdı. Gözleri büyüdü, içindeki o kibir bir anda yok oldu, yerini şaşkınlığa bıraktı. Elleri sarmaşıkları kavradı, ağzını açtı ancak ses çıkmadı. Sarmaşıklar, sanki onun çırpınışını hisseder gibi biraz daha sıkıldı.
Aysu hançeri bırakmadı. Hammas'ın gözlerinin içine baktı, ta ki o gözler camlaşıp, içindeki ışık sönene kadar…
Sonra hançeri yere düşürdü. Elleri kan içindeydi. Abisinin kanı… Kendi kanı…
Sergen, Aysu'nun yanına geldi. Söz söylemedi. Yalnızca elini Aysu'nun omzuna koydu. Aysu titredi ancak geri çekilmedi.
“Ben de…” dedi Sergen, sesi kısıktı. “Ben de aynısını yaptım. Hâlâ acıyor. Ancak hayatta kaldık. Buna mecburduk.”
Aysu başını kaldırdı. Gözleri kıpkırmızıydı. “Ya buna değmezse?”.
Sergen başını iki yana salladı. “Değer. Çünkü sen değersin. Onlar değil. Sevmek, birini kendinden çok düşünmek değil; onunla kendini de var edebilmektir.”.
Aysu ayağa kalktı, ormana doğru yürüdü. Birkaç adım attıktan sonra dizlerinin bağı çözüldü, yere çöktü. Hıçkırarak ağlamaya başladı. Sesleri ormanda yankılandı. Bir ağaçkakan vuruşunu yarıda kesti, bir sincap dalında donup kaldı.
Sergen yanına geldi. Söz söylemedi. Oturdu, Aysu'nun yanına, onun ağlamasını dinledi. Uzakta bir baykuş öttü, sonra sustu. Toprak, sessizce dökülen kanı emdi.
***
Hammas'ın cesedini, Aysu'nun görmeyeceği bir mağaraya sürükleyen Sergen oldu. Delil bırakmamak için yaktı, ateşin alevleri yükseldi, kurt adamın bedeni kül olana kadar bekledi. Duman, mağaranın ağzından süzülüp ormanın sisine karıştı. Aysu mağaranın önünde oturmuş, elindeki hançere bakıyordu. Abisinin kanı kurumuştu, tırnaklarının arasında kahverengi lekeler vardı.
Sergen döndüğünde, Aysu başını kaldırmadı.
“Gideceğim.”dedi Sergen.
Aysu sustu.
“Kardeşimi bulacağım. Orlina'yı. Ona anlatacağım. Babamın öldüğünü, neler olduğunu, seni…”. Bir an durdu. “Belki bir gün yollarımız tekrar kesişir.”.
Aysu başını salladı. “Belki.”.
Sergen bir adım attı, sonra durdu. “Aysu, sen güçlüsün. Zayıf değilsin. Sakın unutma.”.
Aysu'nun gözleri doldu. Başını kaldırdı, Sergen'e baktı. “Sen de.”dedi. “Kan içmeyen vampir. Belki bir gün… İkimiz de ait olduğumuz yerleri buluruz.”.
Sergen gülümsedi. Dudaklarında acı vardı ancak içinde bir umut kıpırtısı da. “Belki… Belki yeni yuvalar kurarız. Eski kan bağlarımızın olmadığı…”
Aysu başını iki yana salladı. “Benim yuvam yok artık. Sürgün edildim. Kardeşimi öldürdüm. Babam…”.
Sergen diz çöktü, Aysu'nun gözlerinin içine baktı. “Ben de babamı öldürdüm. Kardeşim kayıp. Ancak bu, yeni bir başlangıç yapamayacağımız anlamına gelmez.”.
Aysu uzun süre sustu. Mağaranın içindeki ateş çıtırdadı, dışarıdaki rüzgâr bir dalı kırdı. Sonra başını hafifçe salladı. “Git. Kardeşini bul. Ben… Ben de yolumu bulurum.”.
Sergen ayağa kalktı. Ormana doğru yürüdü, birkaç adım attıktan sonra döndü, bir kez daha baktı. Aysu hâlâ mağaranın önünde oturuyor, elindeki hançere bakıyordu. Gidemedi. Aysu’ya doğru yavaşça yürüdü ve sarıldı. Sergen, en son kardeşi Orlina’ya böyle sarılmıştı ancak bir fark vardı. Sergen, daha kendine bile itiraf edememişti ancak Aysu’yu kardeşi olarak görmüyordu.
***
Mağaranın karşısındaki sık çalılıkların arasında, yedi siluet hareketsiz duruyordu. Beş ayıhı, Ilus Metsa, Yumantıra…
“En azından.”dedi Yumantıra, sesi fısıltıdan farksızdı. “Kendi iç meseleleri yüzünden insanları bir süre rahat bıraktılar. Ancak bu, onları avlamayacağımız anlamına gelmez.”.
Ilus Metsa başını salladı. Elini topraktan çekti, bitkilerin arasında sessizce doğruldu. Tenindeki ağaç kabuğu desenleri, onu neredeyse ortamın bir parçası yapıyordu. “Orlina, Aysu, Sergen… Bize bilerek ya da bilmeyerek yardımcı olabilirler.”.
Yumantıra kaşlarını çattı. “Onlarla konuşmak için henüz erken.”.
“Erken.”diye onayladı Ilus Metsa. “Gözlemlemeye devam edelim.”.
Yumantıra başıyla onayladı. Sonra arkasındaki beş ayıhıya kısa bir işaret verdi. Ayıhılar, hiç ses çıkarmadan, çalılıkların arasında yeniden konumlandılar. Ilus Metsa'nın ayaklarının altındaki bitkiler onun varlığını gizledi, kökler aracılığıyla olanları hissetmesini sağladı.
Yedi gözlemci, beklemeye devam ettiler.
***
Femadaku isminde bir yelesi kara, o sabah erkenden ormanda arayışa koyulmuştu. Birkaç haftadır iz sürüyordu. İzini sürdüğü iki gençti. Biri kurt, biri yarasa… Kokuları birbirine karışmış, toprağa, yapraklara, gece nemine sinmişti. Saatlerce yürüdü. Çalıları araladı, dere yataklarını takip etti, rüzgârın yönünü dinledi. Derken, bir kayanın ardında, bir mağaranın girişinde durdu. İçeriden gelen kuru ot ve taze meyve kokuları; bu mağaranın bir ev gibi kullanıldığını gösteriyordu. Bir süre bekledi. Sonra sessizce ayrıldı. Onları bulmuştu. Ancak henüz değildi.