14. BÖLÜM
Aylar geçtikçe okyanus tabanındaki yapı büyüdü.
İlk altıgenin çevresine yenileri eklendi.
Tüneller birleşti, enerji hatları çalıştı, seralarda ilk bitkiler yetiştirildi.
Canlı görüntülerde yapı derinliğin karanlığında bir uzay istasyonu gibi görünüyordu.
Kurul üyeleri her rapor toplantısında daha özgüvenli hâle geliyordu.
Başlangıçtaki korku yerini gurura bırakmıştı.
Erdal’ın adı artık toplantılarda “koordinatör” olarak değil, projenin mimarı gibi anılıyordu.
Bu övgüler onu rahatsız ediyordu.
Bir toplantının ardından Jonathan’a şöyle dedi:
“İnsanların seni alkışlaması bazen senden şüphelenmelerinden daha tehlikeli.”
Jonathan güldü.
“Sen gerçekten rahat etmeyi bilmiyorsun.”
“Rahat insanlar hata yapar.”
O sırada dünyadaki krizler ağırlaşıyordu.
Kuraklık, yangınlar, seller ve ekonomik kırılmalar giderek daha fazla insanı etkiliyordu.
Haberleri izleyen Furkan bir gece Erdal’a sordu:
“Biz burada mucize yapıyoruz. Peki neden yukarıdaki insanlar bu mucizeden yararlanamıyor?”
Erdal cevap vermekte zorlandı.
“Çünkü bu projenin sahibi biz değiliz.”
Furkan başını çevirdi.
“Belki bir gün oluruz.”
Bu cümle Erdal’ın zihninde uzun süre kaldı.