13. BÖLÜM
Furkan’ın masasının üzerinde yüzlerce altıgen vardı.
Kimisi enerji merkezi, kimisi yaşam alanı, kimisi sera, laboratuvar ya da hastane olarak işaretlenmişti.
“Düz bir şehir değil,” dedi. “Yatayda büyüyen bir ağ.”
Erdal çizimlere baktı.
“Bir bölüm çökerse?”
“Bağlantılar kapanır. Diğer hücreler bağımsız devam eder.”
Furkan’ın tasarımı zaman içinde projenin kimliğine dönüştü.
Çalışanlar isimsiz projeye kendi aralarında “Kovan” demeye başladı.
Sonra bir gün, okyanus tabanından gelen üstten görüntüde yapı gerçekten bir arı peteğine benziyordu.
Adil ekrana bakıp gülümsedi.
“Adını bulduk.”
Furkan cevap verdi:
“Arı Kovanı.”
Erdal isme karşı çıkmadı.
Kovan, hem güvenli bir yaşam alanını hem de birlikte hayatta kalma zorunluluğunu anlatıyordu.
Bir arı tek başına varlığını sürdüremezdi.
Sistem ancak bütün hücreler birbirini desteklediğinde yaşayabilirdi.
Furkan bu benzetmeyi sevdi.
Kurul ise başka bir nedenle sevdi.
Onlar için Kovan, dış dünyanın kaosundan ayrılmış seçkin bir koloni demekti.
Aynı kelime iki farklı hayali taşıyordu.
Erdal giderek bunun farkına varıyordu.