15. BÖLÜM
Kurul üyelerinin korkusu yalnızca hayatta kalmak değildi.
Yeni dünyaya güçlerini de taşımak istiyorlardı.
Bir toplantıda tonlarca altın, gümüş ve değerli madenin Arı Kovanı’na indirilmesi kararlaştırıldı.
Kâğıt para ve dijital varlıklar dünya düzeni çökerse anlamsızlaşabilirdi.
Onlara göre metal, yeni düzenin ilk para birimi olacaktı.
Erdal toplantıdan çıktığında Adil’i aradı.
“Basınca ve uzun süreli depolamaya dayanacak konteynerlere ihtiyacımız var.”
Adil kısa bir sessizlikten sonra sordu:
“Ne taşıyacağız?”
“İnsanların binlerce yıldır güvendiği şeyi.”
Adil anladı.
“Altın.”
Konteynerler üretildi.
Kurul üyeleri servetlerinin okyanus tabanına taşındığını gördükçe daha da rahatladı.
Erdal ise rahatsızdı.
Dünyada milyonlarca insan su ve gıda için mücadele ederken, okyanusun dibine tonlarca metal gömülüyordu.
Bir gece Jonathan’a sordu:
“İnsan ne zaman yeter der?”
Jonathan omuz silkti.
“Belki de hiçbir zaman.”
Erdal pencerenin dışındaki karanlığa baktı.
İşte o anda, bu servetin bir gün başka bir amaç için kullanılabileceği fikri ilk kez zihninde belirdi.