11. BÖLÜM
İlk çatlak kapandıktan sonra kurul rahatladı.
Erdal rahatlamadı.
Toplantılarda kullanılan dil değişmeye başlamıştı.
İnsanların kurtarılmasından değil, “seçilmesinden” söz ediliyordu.
Yaş, meslek, genetik uygunluk, üretkenlik ve sadakat gibi başlıklar listelere girmişti.
Bir gece Erdal operasyon merkezinde tek başına otururken bir tahliye tablosunu açtı.
Binlerce insan birkaç sütuna indirgenmişti.
Yanlarında puanlar vardı.
Kendi kendine sordu:
“Biz kimi kurtarıyoruz?”
Cevap onu rahatsız etti.
Kurul, insanlığın bir örneğini kurtarmak istemiyordu.
Kendi düzenini sürdürmek istiyordu.
Erdal o gece başlıksız yeni bir dosya açtı.
Resmî plana dokunmadan bazı alanları acil durum kapasitesi olarak genişletecek, kritik sistemleri tek kişinin kontrol edemeyeceği biçimde dağıtacak ve ileride ihtiyaç duyulursa kurul dışındaki insanlara da yaşam alanı sağlayacaktı.
Bu bir sabotaj değildi.
Bir vicdan sigortasıydı.
Jonathan’la yüz yüze geldiğinde yalnızca şunu söyledi:
“Bir gün emirle vicdan çakışırsa, önce insanı koru.”
Jonathan onun yüzüne baktı.
“Bu cümleyi duymamış olayım mı?”
“Evet.”
“Peki.”
İki adam gülümsedi.
Ama ikisi de o günün gelebileceğini biliyordu.