12. BÖLÜM
Adil Khan’ın Hindistan’daki tesisi projenin en yaratıcı merkezlerinden biriydi.
Adil yalnızca yatırımcı değildi; derin deniz teknolojilerine tutkuyla bağlı bir mühendisti.
Erdal tesise geldiğinde Adil onu hangarın arkasındaki kapalı bölüme götürdü.
İçeride dört kişilik küçük bir su altı aracı duruyordu.
Klasik denizaltılara benzemiyordu.
Kısa mesafelerde modüller arasında personel ve ekipman taşıyabilecek kadar çevik, derin basınca dayanacak kadar güçlüydü.
Adil gülümseyerek aracı gösterdi.
“Biz kendi aramızda deniz taksi diyoruz.”
Erdal aracın çevresinde yürüdü.
“Savunma?”
“Temel koruma sistemleri var. Ama ben bunun bir savaş aracı olmasını istemiyorum.”
Bu cevap Erdal’ın hoşuna gitti.
Aynı tesiste okyanus tabanındaki tatlı su ceplerini araştırmak için sondaj ekipmanları da geliştiriliyordu.
Arı Kovanı’nın yalnızca depolanmış kaynaklarla değil, mümkün olduğunca kendi çevresiyle yaşayabilmesi hedefleniyordu.
Adil, Erdal’a bir noktada durup sordu:
“Bu kadar teknoloji dünyada kullanılsa kaç milyon insanın hayatı değişirdi?”
Erdal cevap vermedi.
Çünkü aynı soruyu son haftalarda kendisine de soruyordu.