3. BÖLÜM
Erdal kurulun karşısına ikinci kez çıktığında dosyasını masaya bırakmadı. Yanında yalnızca tek sayfalık bir belge vardı.
Kurul üyelerinden biri şaşkınlıkla sordu:
“Bütün şartların bu mu?”
“Tek şartım bu.”
Belgede projede görev alan çalışanların ve çekirdek ekip üyelerinin ailelerinin güvence altına alınması yazıyordu. Erdal, projeyi tamamlayan insanların iş bittiğinde gözden çıkarılmasını kabul etmeyecekti.
Yıllarını, kimliğini ve özgürlüğünü bu çalışmaya veren hiç kimse son aşamada bir yük gibi kenara atılmayacaktı.
Kurul için bu talep rahatsız ediciydi. İnsan güvencesi daha fazla kapasite, daha fazla kaynak ve daha uzun takvim demekti. Onların gözünde proje öncelikle kendi ailelerinin geleceğiydi.
“Bu şart süreyi uzatır,” dedi üyelerden biri.
“Uzatsa bile gerekli.”
“Biz zamanı satın alamayız.”
Erdal sakinliğini bozmadı.
“Ben de insanların hayatını satın alınabilir bir kalem olarak görmem.”
Odadaki hava sertleşti.
Uzun pazarlıkların sonunda kurul karşı teklif sundu. Proje belirlenen tarihte tamamlanırsa Erdal’ın şartı kabul edilecekti. Gecikme olursa güvence iptal edilecekti.
Bu, Erdal’ın hoşuna gitmedi. İnsan hayatının takvimle pazarlık konusu yapılması ona kendi geçmişini hatırlattı.
Fakat masadan kalkmadı.
Teklifi kabul etti.
O gece odasına döndüğünde aynaya uzun süre baktı.
İlk kez zamanın yalnızca proje takvimi olmadığını hissetti. Her gün gecikme, kendi ekibinden birilerinin geleceğini tehlikeye atacaktı.
Ertesi sabah bütün yöneticileri topladı.
“Takvim değişti,” dedi. “Artık bir gün bile kaybetme lüksümüz yok.”
Kimse gerçek nedeni bilmiyordu. Sadece Erdal’ın sesindeki kararlılığı duyuyorlardı.
O günden sonra saatler, haftalar ve aylar başka türlü akmaya başladı.
Çünkü proje yalnızca okyanusun altında kurulacak bir şehir değildi artık.
Erdal için, verdiği sözün sınavıydı.