4. BÖLÜM
Prof. Recher denizleri haritalardan değil, yılların hafızasından tanıyordu. Okyanus akıntıları, sismik hatlar ve taban hareketleri üzerine hazırladığı raporlar pek çok devletin deniz politikalarında kullanılmıştı.
Erdal ona projenin tamamını anlatmadı. Yalnızca ihtiyaç duyduğu şeyi söyledi:
On yıllarca stabil kalabilecek, büyük bir yapının kurulabileceği derin bir alan.
Recher ilk teklif edilen koordinatların yarısını daha dosyayı kapatmadan eledi.
“Derinlik tek başına güvenlik değildir,” dedi. “Okyanus hiçbir zaman tamamen hareketsiz değildir.”
Özel araştırma gemisiyle haftalarca denizde kaldı. Akıntıları, tortu hareketlerini ve eski fay izlerini inceledi.
Bir sabah kontrol odasında Erdal’ı yanına çağırdı. Ekranda geniş, koyu renkli bir alan vardı.
“Burada büyük fay yok. Akıntılar yönetilebilir. Taban yeterince sağlam.”
Erdal rahatlayacakken Recher parmağını ekrandaki ince çizgilere götürdü.
“Fakat bunlar var.”
Eski mikro fayların izleriydi.
Şimdilik sessizdiler.
“Risk?”
“Düşük. Ama sıfır değil. Büyük bir yapı doğanın dengesini değiştirir.”
Erdal, kurulun takvimini düşündü.
“Başka yer?”
“Daha güvenlisi var. Ama lojistik olarak yıllar kaybettirir.”
İki adam uzun süre konuşmadı.
Sonunda Recher raporunun son cümlesini yüksek sesle okudu:
“Teknik olarak mümkün. Bilimsel olarak savunulabilir. Ama insan eli değdiği anda artık doğal bir sistem olmayacak.”
Bu uyarı Erdal’ın zihninde kaldı.
Koordinatlar onaylandı.
Okyanusun haritalarda sıradan görünen o karanlık parçası, birkaç yıl sonra insanlığın en büyük sırrına dönüşecekti.