2. BÖLÜM
Erdal teklifi aldığında hemen cevap vermedi. İlk toplantıda karşısındaki insanların servetlerinden çok bakışlarına dikkat etmişti. Hepsi alışılmış biçimde konuşuyor, rakamları telaffuz ederken hiçbir tereddüt göstermiyordu. Fakat söz insan hayatına geldiğinde cümleler değişiyordu. İnsanlar sayı, kapasite ve öncelik başlıklarına dönüşüyordu.
Kurul ona sınırsız bütçe, geniş yetki ve mutlak operasyon özgürlüğü teklif etti. Bunun karşılığında bekledikleri şey basitti: Proje planlanan tarihte bitecek, dışarıya tek kelime sızmayacak ve gerektiğinde kurulun talimatları sorgulanmadan uygulanacaktı.
Erdal birkaç gün istedi. Sonra herkesten uzaklaştı. Yıllar önce satın aldığı, ormanın derinliklerindeki küçük kulübeye kapandı. Üç ay boyunca yalnız çalıştı. Dünyanın en iyi mühendislerini, deniz bilimcilerini, tıp uzmanlarını, mimarları ve güvenlik profesyonellerini tek tek araştırdı.
Her isim için başka bir dosya açtı. Yeteneğin yanında karaktere de baktı. Çünkü bu projede tek bir zayıf halka, milyarlarca doları ve yüzlerce hayatı aynı anda tehlikeye atabilirdi.
Üç ay sonra önünde bir plan vardı. Ancak bu, kurulun istediği plandan biraz farklıydı. Erdal projenin yalnızca teknik olarak değil, insanî olarak da sürdürülebilir olması gerektiğini düşünüyordu.
Derinlikte yaşayan insanlar makineler değildi. Korkacak, yorulacak, çatışacak, yalnızlaşacaklardı. Bu yüzden psikoloji, eğitim, sosyal yaşam ve aile düzeni de mühendislik kadar önemliydi.
Çekirdek ekibini kurdu. Herkes yalnızca kendi görevini bilecekti. Bilgi bilinçli biçimde parçalanacaktı. Bir kişi enerji sistemini, diğeri modül üretimini, bir başkası lojistiği bilecek; ama bütün resmi yalnızca Erdal görecekti.
İlk toplantıda masanın etrafındaki insanlara uzun süre baktı.
“Burada kariyer yapmaya gelmediniz,” dedi. “Buraya geldiğiniz andan itibaren hayatınız değişecek. Bazılarınız yıllarca evine dönemeyecek. Bazılarınızın ailesi nerede çalıştığınızı bile bilmeyecek.”
Kimse itiraz etmedi.
Erdal devam etti:
“Bir şey daha var. Bu projede gizlilik prosedür değildir. Hayatta kalma şartıdır.”
Toplantı bittiğinde herkes görevini biliyordu.
Erdal ise başka bir şeyi biliyordu:
Bu kadar büyük bir yapıyı inşa etmek zor olacaktı. Ama asıl zor olan, o yapının içine hangi insanların gireceğine karar verenlerle çalışmaktı.