5. BÖLÜM
Çin’de kurulan fabrika resmî kayıtlarda yüksek basınca dayanıklı özel cam üreten yeni bir sanayi tesisi olarak görünüyordu.
Gerçekte ise Arı Kovanı’nın ilk hücreleri burada doğuyordu.
Erdal fabrikaya ilk kez girdiğinde dev hangarın ortasında duran şeffaf modülü gördü. Yıllardır kâğıt üzerinde incelediği çizimler artık karşısındaydı.
Çok katmanlı cam, metal omurga ve yaşam destek bağlantıları tek bir gövdede birleşmişti.
Furkan da oradaydı.
Genç mühendis projenin mimari mantığında başından beri ısrar ettiği altıgen yapıyı savunuyordu.
“Bir şehir kurmayacağız,” dedi. “Bir organizma kuracağız. Bir hücre arızalanırsa diğerleri yaşamaya devam edecek.”
Erdal modülün içinde yürüdü.
Bir gün bu camın arkasında fabrika değil, tonlarca su olacaktı.
Prototip, Prof. Recher’in belirlediği bölgeye taşındı. Test gemisinde herkes sessizdi.
Modül yavaşça denize bırakılırken metreler ekranda akmaya başladı.
Yüz metre.
Beş yüz.
Bin.
Işık azaldı.
Dış dünya karardı.
Hedef derinliğe ulaşıldığında sensörlerden gelen değerler saatler boyunca izlendi.
Kimse kutlama yapmadı.
Erdal, ancak Recher başını kaldırıp:
“Dayandı.”
dediğinde nefes aldığını fark etti.
Furkan’ın gözlerinde çocukça bir sevinç vardı.
“Demek gerçekten yapabiliriz.”
Erdal ona baktı.
“Evet.”
Sonra karanlık ekrana döndü.
“Şimdi asıl problem, bunu zamanında yapabilmek.”