İçeriğe geç

Bölüm 11 / 21, 1.886 kelime, tahmini 9 dakika. Klavye: J ve K paragraf gezer, C yorum açar, virgül okuma ayarlarını açar.

11. TUZLU KURABİYE


“Abla?”

“Canım?”

“Annemlere bir şey demedin dimi?”

“Yok. Sen söylersin diye düşündüm. Söylemeyecek misin?”

“Yok. Annem şimdi dön yanımıza gel demeye başlar. Bir yere girince iş değişikliği yaptım diyeceğim.”

“Tamam sen nasıl istersen. Bak şu vişne reçelinden de al. Melek teyzeden aldım onu da.”

“E peki benim yanımda olduğunu da mı söylemeyeceksin?” diye sordum sonra.

“İzne çıktım derim.” Ekmeğine tereyağı ve reçelden iştahla sürüşü benim de canımı çektirmişti. Bir dilim ekmek daha kızartıp bu son diye bilmem kaçıncı ekmeğimi yemeye başladım.

Birlikte uzun bir pazar kahvaltısı yapalım demiştik. İkimiz de geç uyanmayı sevmediğimiz için sekiz gibi kalkıp sofrayı hazırlamıştık.

“Pilatese falan başlamam lazım artık.” dedim isyan eder bir tonda.

“E başla ablişim. Seni tutan ne?”

“Ya da yüzmeye mi gitsem ki diye düşünüyorum...”

“O da olur. Bundan bir kavanoz da bana isteyelim Melek teyzeden.”

“Kışın çok zahmetli ama ya. Bir de çabuk üşütüyorum ya ben.” İstediği reçele de kafamı sallayarak onay vermiştim. Bu mevsimde vişne olmazdı ama ona yollardım ben sonra nasılsa.

“Doğro.” Ağzına domatesi salatalığı ve peyniri aynı anda doldurmuştu. Bir yandan da avokado salatasını kaşıklıyordu.

“Ee n’apalım bugün?” diye sordum.

“Bisiklet kiralayalım mı? Bugün hava da güzel. Yanımıza kahve de alırız.” dedi parmaklarını yalarken.

“Olur. Aa hatta şu kendin topla bahçesine gidelim. Bi’ bakıp randevu alayım. Haftaya varsa gideriz!” Ne zamandır aklıma geliyordu Özgü’yle gitmek çok iyi olurdu.

“Oluur. Sonra da sen bana çilekli pasta yaparsın!”

Güldüm. İştahı yerindeydi maşallah.

“E hadi toplayalım sofrayı, kahvelerimizi alalım çıkalım.” dedim. Sofrayı toplama işini Özgü’ye kilitlersem ben de o sırada hocanın gönderdiği makaleye bakma fırsatı bulurdum, en azından gün içinde içim rahat ederdi.


***


“Mert?”

“Benim evet?”

“Attığım mesajı gördün mü?”

“Yok görmedim. Ne yazdın?”

“Tuzlu kurabiye tarifi.” Telefona bakıyordu herhalde, etraftaki sesler duyuluyordu şimdi uğultu halinde.

“Haa olur yap yeriz.”

“Keşke yapabilsem ben de onun için aradım zaten.”

“Ortak... Ne istiyon anlamadım pek... Şu anda da...” deyip durdu. Arkadan hışırtılı sesler geliyordu. “...Biraz meşgulüm iş yetiştirmeye çalışıyorum.” dedi seslerin arasından.

“Bu akşam yapabilir misin? Lütfen...”

“Niye kız durup dururken nereden çıktı?” Kurabiyeleri ciddi ciddi istememe şaşırmıştı sanırım.

“Yarın bir arkadaşın tez sunumu var. Okula götürmem lazım ama hiç vaktim yok. Tatlı da yapacağım daha. Eve de geç geleceğim bugün.”

“Hııı...” Ne diyeceğini bilemiyormuş gibi geliyordu sesi.

“Yapamam dersen...”

“Dur bakalım ortak. Ben hamuru hallederim. Saffet de şekillendirmeyi yaparsa kurtarırız. Yarına benim de yetişecek bir işim var çünkü.”

“Tamamdır çook teşekkür ederim. Borcum olsun sana.”

“Dur ki önce Saffet efendi ne diyecek bakalım. Dönerim ben sana.”

“Tamamdır.” deyip kapattım telefonu.

Biraz sonra mesaj geldi.

“Ortak senin kardeşcağızın armut mu toplayacak sorması ayıp?” yazmıştı. Güldüm mesajına. Haklıydı, sormasına şaşırmamıştım. Hatta o demeden benim açıklamam lazımdı ama unutmuştum Özgü’nün gittiğini.

“İş görüşmesi için geri Ankara’ya gitti ☹” yazdım.

“Heea.👌” diye cevap verdi.

On dakika sonra “Tamamdır hallederiz Saffet yardım edecek.” diye mesaj geldi. Gülümsedim. Naz’a haber verdim. Çok istediği tuzlu kurabiye de menüsüne dahil olmuştu.

Yalnız bugün bayağı yoğun geçecekti. Yarınki laboratuvar dersi için öğrencilere göstereceğim cihaz sıkıntı çıkarmıştı. Bu yüzden onlara sonucunu göstermek için önceden hazır etmem gereken örneği en baştan koymak zorundaydım. Analiz de az buz bir şey değildi. Dört saatten fazla sürecekti. Üstelik daha mini bir sınav hazırlamam gerekiyordu yarına.

Derin bir nefes aldım. Hafta sonu güzelce dinleneceğim dedim kendime. Zaten Özgü olmadığı için planlarımız da ertelenmişti.


***


Eve geldiğimde saat ona geliyordu. Hemen bir duş alıp mutfağa geçtim. Hızlıca ıslak kek yapmam lazımdı. Neyse ki evde tüm malzemeler vardı.

Otomatiğe bağlamışım gibi hızlıca duşumu aldım, çamaşırlarımı da yıkadım o arada hatta. Keki ve kurabiyeyi paketleyeceğim kutuları kilerden çıkardım. Hızlıca hamurunu hazırlayıp keki fırına nihayet attım. Bir yandan da üstüne dökeceğim sosu hazırlamıştım o sırada. Saffet’in verdiği kuvertür çikolatadan kullanmıştım. Bir ara da bizimkilere yapsam iyi olurdu bundan.

Sosunu karıştırırken kaşığın oluşturduğu girdaba bakakaldım. Böyle erkenden kalkıp bir sürü işe koşup yorulduğumda iki günü yirmi dört saatte yaşamışım gibi hissediyordum. Yarından sonra rahatlayabilirdim artık neyse ki. Özgü’ye mesaj atmak geldi aklıma o sırada. Gittiği gibi üst üste bir sürü mülakata girmişti. Çevresi geniş olduğu için, bir de işin sosyal medya yanından dolayı kolay bağlantı kuruyordu. Buzdolabında avokadolar onu bekliyordu. Daha meyve toplamaya gidecektik birlikte...

Kapının sesi ödümü kopardı. Tezgaha dayanmış elim çenemde izlemeye dalmıştım karıştırırken. Ocağın altını en kısığa getirip kapıya gittim, delikten baktım. Saffet miydi o? Elinde bir şey tutuyordu. Acaba kurabiyeleri mi getirmişti ki? Açtım hızla.

“İyi geceler. Kurabiyeleri getirdim.”

Yaa...Bak sen şuna. Neden o getirmişti acaba? Hem de bu saatte... Eve gelince zillerine basmıştım ama açan olmamıştı. Acelem olduğu için üstünde durmamıştım. Zaten Mert “Piştiler” yazıp fotoğrafını atmıştı. Rahattım yani.

“Teşekkür ederim, ellerinize sağlık.” dedim mutlulukla.

“Ben çalmıştım kapıyı aslında.” dedim sorar gibi. Neredelerdi acaba?

“Öyle mi? Ne zaman?”

“Yanii... Bir saatten fazla olmuştur.” dedim.

“Hmmm. Abim erkenden yattı. Ben de duymamış olmalıyım. Balkondaydım.”

“Hii! Bi’ dakka Saffet sosu unuttum!” Aceleyle tabağı geri tutuşturdum çocuğun eline. Koşa koşa gittim mutfağa.

Oh neyse ki bir şey olmamıştı. Azıcık dibi tutar gibi olmuştu. Hemen cam kaseye aktardım tadı değişmesin diye. Sonra Saffet’i kapıda bıraktığım aklıma gelince “Gelebilirsin içeri!” diye seslendim.

Ne dediğini de duyamıyordum bir şeyler demişti de. O sırada yumuşasın diye sos tenceresine su koyup kapıya koştum tekrar. Duvara yaslanmış bekliyordu elinde tabakla.

“Ne dedin duyamadım ya.”

“Yok demiştim. Sabah birbirimizi yakalayamazsak diye abim akşamdan ver mutlaka dedi. Geç saatte o yüzden geldim.”

Aldım tabağı elinden tekrar. Niye bu kadar açıklama yapmıştı ki şimdi? Şaşırmıştım. Saffet’in kendiliğinden bu kadar uzun konuştuğunu görmemiştim.

“İyi yapmışsın teşekkür ederim. Yordum sizi de.”

Şekillerine bakmak geldi sonra aklıma. Bayağı pastane usulü duruyordu, gayet muntazamdı. Bol bol da susam ve çörek otu koymuşlardı.

“Çok güzel yapmışsınız. Çok zamanınızı aldı mı?”

“Ya abim malzemeyi iki kat koydu. Seninkilere böyle özendim de kalan yarısını biz yiyeceğiz zaten diye yuvarlayıp attım direkt.”

“Hahahahah.”

“Ben de sizinkilerden yerim o zaman bunlara yazık olmasın.” dedim.

“Yok sen takıl ya. Abimle senin yediğin bir mi? Tek oturuşta bi’ sekiz on tane gömdü zaten. Uyudu sonra da.”

Güldüm tekrar.

“İyi geceler. Teşekkür ederim tekrar.” dedim. İçimde bir burukluk vardı ona karşı. Çizdiği sınır biraz ağır gelmişti. Üstelik bu sınırlar sadece bana karşıydı galiba. Ondan hoşlanmayayım diye. Haklıydı gerçi. Yaşıtı değildim sonuçta.

“Afiyet olsun.” dedi. Ve o da uzatmadan indi aşağı.

Günlerimin bu kadar yoğun geçmesi bu aralar hiç şikayet ettiğim bir şey değildi. Zihnimi oyalamanın başka çaresini bilmiyordum çünkü. Fırının başına gittim. Kek pişmek üzereydi. Kurabiyeleri paketledim bir yandan da mutfağı toplamaya koyuldum. Sonra aklım kaldığı için kutusunu açıp bir tane attım ağzıma. Cidden tadı da nefisti. İyi iş çıkarmışlardı abi kardeş.


***


Bizimkilere teşekkür etmek için profiterol almıştım. Bildiğim çok güzel yapan bir yer vardı. Yanına bir de kahve çok iyi giderdi bununla.

Özgü de görüşmeleri biter bitmez bileti alıp doğruca yanıma gelmişti. Eve de bir paket almıştım o yüzden.

Acaba severler miydi ki profiterol? Gerçi bunu sevmeyen bir insan hayal edemedim. Yersiz bir kaygıydı.

Kapıdan verip eve gidecektim ama Mert içeri çağırmıştı. Yeni oyun aldım, beraber oynayalım diyordu. Saffet oyunu sevmemiş mızıkçılık yapıyormuş. Eve çıkıp geri geleceğimi söyledim. Özgü’ye de bi’ bakmam lazımdı kızcağız yoldan gelmişti.

Salonda yatırıyordum onu. Benim yatağımı vermek istemiştim ama kabul etmemişti. Odamdaki devasa battaniyeyi alıp uyumuş. Mutfaktaki ipuçlarına bakılırsa karnını da doyurmuş. Fırın camındaki kaplumbağa baskılı yeşil yapışkan not dikkatimi çekti tam çıkarken. “Fırında sufle var, azıcık ısıt da ye MÜTHİŞ oldu!” yazmıştı. Güldüm. Deli kız. Gelir gelmez yine boğazına çalışmıştı demek ki. Üstüne de mis gibi bir uyku çekiyordu. Ben de bir not bıraktım ona. “Dolapta profiterol var. Kahvaltı yapmadan yeme! MÜTHİŞ bi şeyy!”

Ses çıkarmamaya özen göstererek hızlıca bir duş alıp aşağı indim.

“Heh oyun arkadaşım gelmiş, hoş gelmiiş!” diye karşıladı Mert beni.

“Hoş bulduum şefim.”

Pek hoşuna gitmişti Mert’in bu lakap. Gülüşünden belliydi. “Çok iyi olmamışlar mı ama kurabiyelerim?” diye sordu. “O kadar iyi oldular ki hocalar kızın sunumuna odaklanamadılar bile kesin.” dedi sonra. “DİMİ?” diye tekrar sordu. Heyecanına güldüm.

“Valla tarifini isteyen çok oldu da. Klasik tarif işte arkadaşlar dedim. Şefin eli lezzetliymiş n’aparsınız dedim. Herkes kıskandı tabii. O kadar diyim sana yani ortak.” dedim ben de biraz abartarak.

“Estağfurullah estağfurullah...” dese de sırıtıyordu. Bunun sahte bir mütevazılık olduğunu ikimiz de biliyorduk.

Kahvelerimizi almak için mutfağa gitmiştik. Mert tabakları hazırlamış kahveyi de demlemiş, gelmemi bekliyordu.

Saffet neredeydi acaba?

Salondaymış.

Cam kenarındaki koltuğa yayılarak oturmuş önündeki dizüstü bilgisayara bakıyordu.

“Hoş geldin.” dedi geldiğimi görünce.

“Hoş bulduk.” Bana mı öyle geliyordu yoksa aramızda garip bir hava mı oluşmuştu? O da mı öyle hissediyordu acaba? Çekingenlik gibi bir şey gelmişti sanki.

Küçükken misafirliğe gidince garip bir çekingenlik olurdu da önceki sefer deli gibi eğlendiğimiz arkadaşımızla bir türlü kaynaşamazdık ya hani. Kalkmaya yakın buzlar çözülür yine eğlenceli oyunlar kurardık ama bir sonraki sefer o garip çekingenlik yine gelirdi. Ona benziyordu şimdi hissettiğim. Konuşsak gerisi gelecekti ama...

Mert elinde patlamış mısırla gelmişti içeri. “Hadi otur otur.” dedi yere oturup yanındaki mindere pat pat vururken.

“NE KADAR DA EĞLENCELİ BİR OYUN OLDUĞUNU GÖRECEKSİN ŞİMDİ ORTAK!” diye bağırdı bir anda Mert. Galiba Saffet oynamıyor diye birazcık kızmıştı. Kıkırdadım haline.

Saffet’e baktım çaktırmamaya çalışarak. Gerçi o bizim arkamızda kalıyordu nasıl çaktırmadım bilmiyorum ama umrunda değildi pek zaten.

Mert oyunu sabırla anlattı bana. Oyunun mantığı değil de oyun kolunu kullanmak zordu. Pek alışık değildim. Bunun için en az yarım saat harcamıştık. Sabırlıydı gerçekten.

Nihayet oynayabildiğimde ben de eğlendiğimi fark ettim. Oyun acayip bir evrende geçiyordu. Rastgele bir alana düşüp geçtiğimiz yerlerin haritasını çiziyorduk. Tuzakları falan kaydetmemiz gerekiyordu. İkimizden birisi tuzağa yakalanınca oyun bizi rastgele başka bir bölgeye atıyordu. Eğer düştüğümüz yer diğerinin daha önce gittiği bir yerse ve orayı tanıyabilirse diğerine haritasını çıkarmada yardımcı oluyordu. Oyunun amacı bu şekilde birbirimizi bulmaktı. Ama ne kadar büyüklükte bir yerde olduğumuza dair en ufak ipucu yoktu. Oynadıkça anlayabiliyorduk bunları.

Saffet bunun neresini sıkıcı bulmuştu bilmiyorum ama ben bayağı iyi vakit geçirmiştim. Hatta bir ara oyuna çok kaptırıp biraz (!) bağırmış olabilirdik.

Mert kalkıp su almaya gittiğinde Saffet’e baktım ne yapıyor diye, hâlâ bilgisayara bakıyordu. Kulaklık takmıştı ve her ne yapıyorsa çok odaklanmış duruyordu. Önüme döndüm. Mert de geldi zaten. Beş dakika sonra yine oyunun içine düşmüştük.


***


“Yine oynarız dimi?” İki saatin sonunda ikimiz de yorulmuştuk.

“Oynarız tabii.”

“Özgü’ye söyle o da gelsin bi’ dahakine. Ona da gösterelim.”

“Oluur.”

Dağıttıklarımızı topluyorduk artık. Saffet de ayaklanmıştı.

“Bu arada pastayla ilgili detayları anlatmadın.” dedim Mert’e merakla. Şu özür dileyeceği arkadaşı ne demişti acaba pasta ve sarmaya? Mert’i aramıştım pastayı arkadaşına verdiği gün ama detaylı konuşamamıştık. Sesi neşeli geldiği ve harika geçtiğini söylediği için unutmuştum ben de.

“Valla pastayı o kadar çok sevdi ki çatalla girişti. İkimiz koca şeyi yedik yuttuk. Ama sarmaya yer kalmadı.” Kızın doğal olmasına ve Mert’i böyle mutlu etmesine çok sevinmiştim. Böyle bir jestten kalp kırıklığı yaşamak çok üzücü olurdu gerçekten.

“Sen o kremaları hazırlayıp vermeseydin çok zor olurdu yalnız. İlk sıvadığımız krema da uzun süre bekledi ya... Ne diyordun sen ona? Ufalama mı bi’ şey diyordun...” dedi Mert.

“Haa. Kırıntı katını mı diyorsun? Evet evet onu uzun beklettiğimiz çok iyi oldu. Bi’ tane de kendimize yapalım. Ertesi gün duramadım pasta aldım öğlen arası ben de. Canım çok çekti valla.” dedim hevesle.

Kırıntı katına ufalama demesi hem komik hem tatlı gelmişti. Gülmedim ama onu bozmamak için. Gerçi Mert’ti bu yani. Bozulacağını pek sanmıyordum ama çok bilmiş gibi gözükürdüm belki.

Bu defa mutfak maceramız krize de dönmemişti. Ben kremaları evde hazırlamıştım, kekini de Mert pişirmişti. Beraber sadece birleştirmiştik. Kavga gürültü olmadan halledip çıkmıştık. Biz bu kadar konuşmayı yaparken Saffet de bir salona gidiyor bir mutfağa geliyor, etrafı topluyordu. Ama hiç sesi çıkmıyordu. Kafası bir şeyle meşguldü demek ki...

Sakın Çağla! Acaba neyle diye sorma kendine. Düşünme nedenini.





Sıradaki bölüm

12. RÖVANŞ

6 Eki 2026 yayınlandı