İçeriğe geç

Bölüm 12 / 22, 1.544 kelime, tahmini 8 dakika. Klavye: J ve K paragraf gezer, C yorum açar, virgül okuma ayarlarını açar.

12. RÖVANŞ

“Çağla hocam!”

Arkamdan koşar adım biri geliyordu. Kerem Hoca mıydı o? Oydu evet.

“Efendim?” dedim merakla. Çok telaşlı duruyordu.

“Hocam bizim odaya silika döküldü. Sizde süpürge varmış onu rica edecektim.”

Cebimdeki anahtara gitti elim. Maalesef anahtar yanımda değildi. O sırada “Merhaba Çağla Hanım.” diye bir ses daha geldi arkamdan. Hocanın biricik öğrencisiydi sesin sahibi.


Hani şu Amerika’dan gelen. Hani benim projemin çalınıp da kendisine verildiği. Hani herkesin içinde projenin üstüne yatıp kendi çalışmış gibi konuşmaktan çekinmeyen yüzsüz.

Hakan işte ya, kısaca.

“Hocam anahtar arabada kalmış. Getireyim beklerseniz.” dedim onu yok sayıp Kerem Hoca’ya cevap verirken. Zaten konuşmanın ortasına izin istemeden dalmıştı.

“Tamamdır ben de geleyim sizinle.” dedi. O da garipsemişti oluşan durumu.

“Ben size anahtarı vereyim, ne lazımsa alabilirsiniz.”

“Tamam çok sağ olun.”

“Ne demek.” İlerledik birlikte. Sesi çıkmamıştı adamın bir daha. Kerem Hoca’ya anahtarı teslim edip binaya girerken tekrar gördüm. Bekliyordu kapının yanında.

“Çağla Hanım. Vaktiniz var mı?”

“Ne için?” derken yürümeye devam etmiştim bilerek. Ama önümü kesip engel oldu.

“Projeyle alakalı yardım edebileceğiniz yerler var. Vakit ayırmanız mümkün mü?”


İstediği yardım bile o kadar üstten üstten geliyordu ki kulağa. Projenin lafını etmesi başlı başlına yüzsüzlükken bir de "Yardımına ihtiyacım var." demek yerine yardım edebileceğiniz yerler var demeyi seçiyordu.

“Yardım edebileceğim yerler derken?..”

Güldü. Sahte bir gülüştü, hani anlama kıtlığım varmış da sinir bozukluğundan dolayı gülüyormuş gibi.

“Bakın biliyorum benden hoşlanmıyorsunuz ama bu iş. Değil mi?” Adamdaki cürete artık şaşıracak raddeyi geçmiştim ama yine de bir hayret baş gösterdi içimde. İsyanımsı bir hayret.

“Ne münasebet? Size karşı iş dışında olumlu ya da olumsuz bir duygu besleyecek kadar vaktim yok.”

“Öyle mi?” Sesindeki şu şaşkın tonu yapmak için evde çalışıyor muydu acaba aynanın karşısında.


“O zaman neden yardımcı olmuyorsunuz? Jülide Hoca bu soruyu size sormamı istedi. Ben de benden istenileni yapıyorum sadece. Yardımcı olmamanızda başka neden göremiyorum şu an.” dedi burnundan kıl aldırmaz bir ifadeyle.

“Sadece Jülide Hoca söyledi diye yapıyorsunuz öyle mi?” Kendisinin hiçbir çıkarı yoktu canım! Adını da yazmayacaklardı hiçbir yere, evet evet.

“Evet tabii ki. Kendisi bu projeyi devam ettirmemi rica etti. Ben de istediklerini yapıyorum. Sizden de biraz adil olmanızı rica edeceğim bu konuda.”


Hâlâ adaletten bahsediyordu bana.

Delirmek işten değildi resmen. Neyse ki böylelerine bağışıklık kazanmıştım artık.

“Projeyle ilgili detayları neden bana sormanız gerektiği hakkında bir fikriniz yok yani?” dedim.

Benden çaldığını inkar ediyorsa ben de onu o hamlesiyle sıkıştırırdım.

“Siz bu konuda benden daha yetkinsiniz.”


Sahte mütevazılık. İğrenç. Derin bir nefes aldım, gülümseyerek konuştum:

“Jülide hocaya aynen böyle iletin o zaman. Sizden daha yetkin olduğumu söyleyin mutlaka. Madem sadece onun isteklerini yapıyorsunuz. Sizden bunları duyması daha adil olur. Ha ama neden bana sorduğunuza dair bir fikriniz varsa

o zaman size yapabileceğim tüm iyiliği zaten yapmak zorunda kaldığımı biliyor olacağınız için kusura bakmayın. Elimden fazlası gelmez. Ama zaten siz herkesin de bildiği gibi o kapasiteye sahipsiniz. Benden daha iyi iş çıkaracağınızdan eminim.”

Vay be bir nefeste konuşmuştum. Bozulan yüzünü izlemek çok eğlenceliydi. Gidip hocaya iletebilirdi. Her şeyi kılıfına uydurarak yapmaya bayılıyorlardı ya. Benim söylediklerim de tastamam doğruydu ve onların ikili oyununa da çok uygundu. O yüzden sorularına çözüm bulurken çaba harcayacak olması artık onun derdiydi.

Vah yazıktı adama. Daha düşünecekti, kafa yoracaktı, kılını kıpırdatıp yorulacaktı. Ne zordu onun için bir bilseniz...

***

Kapıdaydım. Anahtarı bir türlü sokamamıştım. Ters çeviriyordum düz döndürüyordum ama yok! Uymuyordu deliğe. Özgü kilidi mi değiştirdi ki diye düşündüm.

Sonra neden zile basmadığımı düşündüm. Alışkın değildim zile basmaya tabii. Biraz sonra içeriden sesler gelmeye başladı. Özgü’nün sesi. Kahkahası daha doğrusu. Bir de...

Saffet’in sesi miydi o?! Kaşlarım kalktı. Kapı açıldı.

“Hoş geldiin!”

“Hoş bulduk.”

İçeri girdim sessizce. Cidden Saffet’in sesiydi o. Hem de bizim evde? İlginç.

Kilidi niye değiştirmişti ki hem?

Mutfaktaydı Saffet. Az önce neye gülüyorlardı acaba?

“Hoş geldin.” dedim ifadesiz bir şekilde. Ayıptı belki misafire böyle davranmak ama... Onun yaptığı daha ayıptı bence. Umut verip...

“Hoş bulduk. Nasılsın?”

“İyiyim.” Elimdeki anahtar sıkmaktan avcuma iz yapmış olmalıydı. Demirin çıkıntılarını derimde hissediyordum.

“Kilidi niye değiştirdin?” diye sordum Özgü’ye.

“Ne kilidi?”

“Dış kapının.”

“Yoo değiştirmedim ki!”

“E niye-”

Elimdeki anahtara bakakaldım. Benim okuldaki odanın anahtarıydı bu. Yarım saattir elimde bunu mu tutuyormuşum. Bununla mı açmaya çalışmıştım cidden kapıyı? Kendi kendime bozuldum.

Ne yapıyorlardı acaba evde? İkisi baş başa.

“Abla iyi misin?”

Haber de vermemişti bana Özgü.

İlginç.

“Hah. Ortak hoş geldin.”

Oh. Mert’in sesi. O da mı buradaymış?

Mert nereden çıkmıştı ki? Dönüp baktım mutfağa tekrar. Koca adamı nasıl görmemiştim ki?

“N’oldu iyi misin? Yüzün bembeyaz olmuş.”

Balkon kapısı gözüme ilişti sonra. Ha. Tamam. Balkondaydı demek. Ne yapıyorlardı ki burada?

Yüzüm bembeyaz mı? Evin anahtarını nereye koydum ki ben acaba?

Bana bakan üç şaşkın ve endişeli yüz var. Önce şunları bir atlatayım. “İyiyim ben bir elimi yüzümü yıkayayım. Geliyorum.”

“Özgü sen bir baksan mı ablana?” diyen Saffet’in sesi geliyordu arkamdan.

Gelmesin diye gittim hızlıca banyoya. Üstüme bir alıklık gelmiş gibiydi. Beynim donmuştu sanki. Hiçbir şey düşünmek istemiyordum. Beceremiyordum ya zaten.

“Abla?”

“Çağla hocam biliyorsunuz, akademide kıskançlıklar insanı ileri götürmez. Siz kendi projenize bakın. Bir başkasına yardım etmek sizden azaltmaz. Hatta çok şey katar.”

Bu laf sabahtan beri aklımda kaçıncı kez dönüyordu bilmiyordum. Benimle yaşıt, doktorasını benden önce alan bir arkadaş, asansörde durup dururken bana nasihat verme gereği duymuştu.

Kıskanmak ha?

“Ablaa?” Özgü’nün sesiyle sabunlukla bakışıp durduğumu fark ettim.

“Efendiim?”

“Ses versene korkutuyorsun insanı! İyi misin?”

“Evet evet... Geliyorum şimdi.”

“Tamam...”

Beni hocasına şikayet edemeyince arkamdan kıskanıyorum diye dedikodu çıkarmıştı sinsi.

Elimi yüzümü yıkayıp çıktım banyodan.

Hala mutfakta duruyorlardı.

“Kusura bakmayın kafam biraz dolu bugün.”

Saffet’in bakışlarını üstümde hissediyordum. Mert lavabonun altına grimiş tamirat yapıyordu sanırım. Dolabın içindeki deterjanları ve diğer ıvır zıvırları dışarı çıkarmışlardı. Kocaman bir alet çantası masanın üstünde duruyordu. Saffet de sandalyede oturmuş elinde gider hortumu tutuyordu.

Özgü bizimkilere soda açıp kurabiye ikram etmişti anlaşılan. Kendisi de Mert’in yanında dikiliyordu ama gözleri bendeydi.

Mert lavabonun altından çıkıp baktı yüzüme. Yüzü kızarmıştı.

“N’oldu kız anlat bakayım.”

“Bi’ şey olmadı ya. İşle ilgili kafam dolu sadece.”

“Aç mısın canım?” diye sordu Özgü.

“Yok değilim.” dedim gülümsemeye çalışarak.

“Saffet contayı uzatıver.”

Masadaki siyah küçük simite benzeyen şeyi uzattı Saffet Mert’e.

“N’oldu boru mu patladı?”

“Yok damlatıp duruyordu. Sen yokken Mert abiye tanıdık tamirci varsa sorup yaptırayım demiştim. O da ben bi’ bakayım dedi.”

“Sonra baktık sifon da bayağı eskimiş. Saffet’i gönderdik yenisini getirsin diye.” diye devam ettirdi Özgü’nün lafını Mert.

“Elinize sağlık teşekkür ederim, zahmet ettiniz bir sürü.”

“Bir şey yapmadık bak bitti bile.”

Saffet’in hiç sesi çıkmıyordu. Ondan tarafa bakmak istemiyordum. Neyse ki telefonum çaldı o sırada.

Naz arıyordu. Müsaade isteyip mutfak balkonuna çıktım, cevapladım aramayı.

“Yüzsüzlükte master yapmış bence bu. Amerika’da böyle bir alan açmış olabilirler kanka.”

Bugün okula gelmemişti, Kerem söylemiş olabilirdi ona da. Kerem ve Naz ta liseden arkadaşlardı. Asansördeki diyaloğa Kerem de şahit olmuştu. O da şaşkın şaşkın bana bakmış, “Sıkmayın hocam canınızı.” diyebilmişti.

“Kerem mi anlattı?”

“Evet. Yani artık daha ne kadar çirkinleşebilir diyorum her seferinde daha ileri gidiyor.”

“Boşver Naz. Arkasından konuşma hiç. Herkes kimin ne yaptığının farkında zaten.”

“Öyle tabii de...”

Derin bir nefes verdim.

“Nasılsın geldin mi eve?” diye sordu.

“Evet evet şimdi geldim. İyiyim. Kafamı yararlı şeylerle meşgul etmeye çalışacağım. En azından planım böyle.”

“En iyisini yapıyorsun canım. Yarın da tatil zaten kafanı dinle.”

“Lokma Günü yarın değil miydi?” diye sordum şaşkınca. Ben mi karıştırıyordum ki acaba?

“Aaa evet unutmuşum onu... Gelecek misin?”

“Gelirim. Mecbur...” dedim sıkıntıyla. Hiç gidesim yoktu. Ben lokma sevmezdim bile zaten.

“Ben seni alayım mı birlikte gideriz? Çıkışta da otururuz bi’ yerde ne dersin?”

“Olur. Ama motorla gelirim hiç gelme buraya.”

“Kız olsun n’olcak sanki. Yolda da laflarız sana anlatacağım şeyler var. Yüz yüze.”

“Tamam o zaman.”

Teşekkür edip kapattım telefonu. Arkamı döndüğümde Saffet ellerini cebine koymuş başını aşağı eğmiş bekliyordu kapının ağzında.

“Konuşmak ister misin?” diye sordu ben hareketlenince.

“Hayır.”

Sonra cevabımın çok sert kaçtığını fark ettim. Sinirli olduğum asıl kişi Saffet değildi sonuçta.

“Teşekkür ederim.” diye ekledim sesimi yumuşatmaya çalışarak.

Bir şey demedi. “Neredeler?” diye sordum.

“Salona geçtiler. Özgü çay demlemiş. İçmeden bırakmıyor.”

“İyi yapmış.”

Ellerim arkamdaki balkon demirlerine tutunuyordu. Saffet içeri girince hareket etmeyi planlıyordum. Nedense ona doğru ilerlemek cesaret isteyen bir şey gibi hissettirmişti. Sanki çok yüksekten aşağı bakarkenki o iç gıcıklayıcı his midemden boğazıma doğru yükselecek gibiydi. Sanki beni yutuverecekmiş gibi.

Böyle hissetmeyi reddetmek istiyordum ama... İşte Saffet orada dikiliyor ve işte o his de midemde koşuya hazır bir atlet gibi pozisyon almış bekliyor.

“Dikilecek misin daha orada?” diye çıkışmayı beklemiyordum yine de. Sinirlerim yıpranmıştı herhalde. Habire pik yapıp duruyordu.

Şaşırdı o da. “Korkmasam yanına gelmeyi planlıyordum aslında.” dedi sakince.

“Konuşmak istemiyorum dedim?”

“Tamam konuşma. Ben de konuşmayacağım. Gelemez miyim yanına?”

Ben olsam o bana çok iyi koruduğu sınırlarını net çizerdi. Ama işte... Benim elim zayıftı ona karşı. Şimdi gelip bana iyi hissettirecek sonra ben yaklaşınca sınır çizecekti. Bu durumda buna engel olması gereken kişi de bendim.

“Bana sınır çizmekten bahsediyorsun. Sonra kırılgan olduğumu bildiğin anda da yanıma gelmeye çalışıyorsun.” dedim ben de sakince.

“Yalnız bırakır mısın?” diye sordum yüzüne direkt bakarak.

Gülümsedi yarım yamalak. Ama içtendi. “Tabii. Nasıl istersen.” dedi. Gitti sonra.

Keşke yanıma gelseydi. İzin verseydim. Şaşırdım kendime. Şu midemdeki şey... Yine de depar atmıştı işte. Saffet gitse de kalsa da birdi. Ne yaparsa yapsın her yaptığını alkışlayan bir yer mevcutmuş demek ki içimde. Çocuk burada amuda kalksa “Ooo vaoov!” diyecek bir tarafım da çıkardı emindim artık bundan.

Nefesim düzene girene kadar kalıp derin nefes alma egzersizi yaptım. İyi geldi. İçeri geçtim.

Biraz oturup çayımı içer sonra da bilgisayarın başına geçerdim. Kafamı dağıtmanın başka yolunu bilmiyordum zira.




Sıradaki bölüm

13. LOKMA

10 Eki 2026 yayınlandı