“Abla?”
“Evet?” diye seslendim. Telefonu tezgaha koymuş bir yandan da tencereleri yerleştiriyordum. Özgü’yle görüntülü konuşuyorduk. Daha doğrusu ikimiz de kendi halimizde takılıp arada aklımıza bir şey gelirse söylüyorduk.
“Ben işten çıkarıldım.”
“Ne zaman?!”
Telefonu aldım hemen elime. Sanki yüzümü yaklaştırdıkça cevaplar daha hızlı gelecekti ekrandan bana.
“Bugün.”
Kaşlarım çatık bakıyordum öyle. Moralinin bozuk olduğunu anlamıştım da her zamanki şeyler sanmıştım. Zaten ortamı çok sıkıntılıydı. Çok da üzülemedim aslında. Çıkarılmış olması canımı sıkmıştı.
“Neden peki?..” diye sordum cansız bir sesle. Bulaşık makinesinden çıkardığım tabakları masaya gruplayarak yığmıştım. Sandalyeye çöküverdim. Tabakları inceliyordum şimdi.
“Klasik nedenler.”
“Üzülmüyorsun. Sakın bak! O adamdan kurtulduğun için kutlama yapmamız lazım hatta.”
“Aynen öyle. Üzülmedim zaten. İyi de oldu, üstümden büyük bir yük kalkmış gibi hissediyorum. Biraz insana benzerim bu sürede, dinlenirim, yemek yerim, daha çok video çekerim. İyi olur oh!”
“Tabii canım. Gel buraya ben seni dinlendiririm. Hem havan da değişir.”
“Olur... Ama önce biraz kendi kendime kalmak istiyorum abliş. Hem öbür türlü eve geri gelince boşluğa düşerim. Bu sırada biraz temizlik yaparım. Bayağıdır eve hiç bakamıyorum.”
“Ee ne zaman geleceksin peki?”
“Yani bu hafta bi’ bitsin de haftaya geleyim.”
“E peki madem.” dedim mecburen. Şu geçen gördüğüm ikili fincan takımını alayım bari, Özgü sever süslü püslü bardaklarda Türk kahvesi içmeyi.
“Üzülme ya. Bir hafta sonraya alıyorum bak bileti. Hemen şimdi alıyorum hatta.”
“Sana cheesecake yaparım.” dedim belki erkenden gelmeye karar verir diye.
“Ooo bayılırıımm.”
“Sarma da alırız. Karşı binada Melek teyze var. Müthiş sarıyor.”
“Ay acaba yarın mı gelsem yaa?”
“Eh bilmem artık... Hem de etli yapıyor.”
“Ay dur dur. Aklıma girme. Cidden evi temizlemem lazım artık.” Amaan bunun gelesi yoktu belli. Yalnızları oynayacaktı bir süre. İşten çıktım diye video falan çekerdi. Fena değildi kitlesi, abonesi vardı bayağı. Bir temizlik günlüğü, sonra şehir dışı günlüğü derken... Kesin bunları da hesap etmişti bücür.
“Al biletini ama.” dedim abla tonuyla. Unuturdu şimdi.
“Al...”
“...dım!”
“Oh süper!”
***
Bir hafta cidden hızlı geçmişti. Hafta sonu sınav görevi almıştım, oradan da harçlık çıkmıştı birazcık. Kredi kartının de hesap kesim günü gelmişti. Rahat rahat harcama yapabilirdim Özgü’ye. Zaten bir sürü alışveriş yapmıştım o gelmeden. Sevdiği kahveyi sipariş etmiştim. Cheesecake hazırdı, Melek teyzeye sarmanın malzemesini götürüp vermiştim. Hatta birazını da buzluğa atarım diye fazla sipariş vermiştim. Balık almıştım, sevdiği peynirleri stoklayıp bir de avokado doldurmuştum eve bir sürü. Kendime de bir şey alayım diye badem şekeri almıştım.
Bu sürede Saffet’le görüşmemiştik tabii ki. Mert’le bir gün öğle arasında buluşup yemek yemiştik. İşi bizim okul tarafına düşünce haber vermişti.
Onun dışında sakin bir haftaydı. Aslında şu belalı adam bir sıkıntı çıkardı mı diye sormak istemiştim. Mert'e sormak aklıma gelmişti ama belki haberi yoktur diye soramamıştım.
Özgü'yü almaya gidecektim ama ısrarla gelmememi söylemişti. "Taksiye atlar gelirim." demişti. Ben de bari evin önüne kadar çıkayım demiştim. Zaten apartmanda asansör olmadığı için illa ki ihtiyaç duyacaktı yardıma.
Daha iyisi oldu, valizleri sürüye sürüye çıkarırken Saffet’le karşılaştık. O da eve geliyordu.
“Merhaba. Hoş geldin Özgü.” diyerek hemen uzandı valizlerin büyük olanına.
Bir dakika.
Özgü’yü nereden tanıyordu ki?
“Aa merhaba Saffet! Hoşbuldum.”
“Siz tanışıyor musunuz? Nereden?”
“Evet evet. Bayramda tanışmıştık, köyde.” dedi Özgü. Hatırlamaya çalıştım ama ben Saffet’i daha önce hiç görmemiştim buraya taşınana kadar. Mert çocukluğumdan beri köydeki oyun arkadaşımdı ama Saffet'in adı bile geçmezdi doğru dürüst. Mert de çok bahsetmezdi ondan. Yani en azından hatırladığım kadarıyla.
“Ben niye görmedim hiç?”
“Bir sefer gelmiştim. Sen yoktun herhalde.”
“Şu meddahların geldiği gündü hatta.” derken gülüyordu Özgü.
“Evet evet...” Saffet de gülmüştü. Kendi aralarında dönen bir esprileri vardı demek ki.
O yıl Özgü ilk defa köyde o kadar eğlendiğini söylemişti. Ben de şaşırmıştım. Gülümser teyzenin on yıllık bekleyişten sonra doğan çocuğu için kutlama gibi bir şey yapılmıştı. Ha, sünnet düğünü içindi sanırım.
“O yıl ben gelmemiştim doğru.”
“Evet senin seminere katılman gerekiyordu.”
“Bu akşam abim evde değil ama yarın akşam çay içmeye bekleriz bize.” dedi Saffet.
“Olur geliriz.” derken bana bakıyordu Özgü. Ben de valizin üzerindeki bagaj etiketini inceliyordum. Özgü’nün adının harflerinde geziniyordu gözüm. Demek tanışıyorlardı ha...
İkisi yaşıttı. İyi de anlaşmışlardı ne güzel. Üstelik daha önce tanışmışlardı.
Ve onlar gülüp eğlenirken ben çok önemsediğim kariyerim için uğraşıyordum yine. Olması gerektiği gibi.
Konuştuğumuz günden beri Saffet’i ilk defa görüyordum. Sakalları uzamıştı biraz. Başka değişiklik yoktu. Modumun düştüğü belli olmasın diye kendimi zorlayarak konuştum.
“E hadi ellerinden öper o zaman.” diye zaten elinin altında duran valizi almasını bekledim. Biz de ağır olmayan küçük valizi almıştık Özgü’yle. Benden kıyafet alırdı aslında, bu kadar ne koydu bu çantaların içine diye düşünürken gözlerim Saffet’in kulpu tutan elinde takılı kaldı. Çantaları sırf merakımdan gider gitmez açtıracaktım bizim süslüye.
***
Ertesi akşam Mertlerdeydik. Mert’in pek keyfi yoktu ama. Onun morali bozuk olunca ortamın bundan ne çok etkilendiğine şaşırmamıştım aslında. Gri bir hava çökmüştü resmen üstümüze.
Özgü ve Saffet sohbeti koyulaştırmıştı. Özgü ona sosyal medya hesabını gösteriyordu. Saffet de bir arkadaşının hesabından bahsediyordu ona. Yani... Saffet’in ilgileneceğini düşünmediğim bir konuydu. Özgü genelde vlog tarzı şeyler çekiyordu.
Onları baş başa bırakıp ben de mutfağa Mert’in peşinden gittim. Camdan dışarı bakıyordu.
“Pşşt!” dönüp baktı omzunun üstünden.
“N’aber?” diye sordum bile bile.
“Keyfim yok be ortak.”
“Onu anlamayan kalmadı zaten.”
“Kusura bakma ya, belli etmek istemezdim aslında.”
“Saçmalama, nasıl haberim olacaktı yoksa? Senin enerjin komple evin havasını etkiliyor. Ondan dedim ben.”
Güldü böyle isteksiz isteksiz. Buna bile şımarmamıştı. Durum ciddiydi galiba.
“Anlat bakayım, belki rahatlarsın.”
Derin bir nefes verdi. Konuşmaz sanmıştım ama Mert Saffet gibi değildi tabi. Anlatmaya başladı.
“Bi arkadaş var. Bana güvenmişti. Ortak bir proje yapalım demiştik. O gün yemekte anlatmıştım ya sana.” Kafamı salladım. Öğlen yemeğinde heyecanla anlatmıştı doğru.
“İşte ben sonra her şeyi elime yüzüme bulaştırdım. Sunduk bunu bir de. Onu da rezil ettim kendimi de.”
“Arkadaşın ne dedi peki buna?”
“Sıkma canını dedi... Başka ne diyecek ki? Olan oldu zaten.”
“O sana güvenirken sen de ona güvenmiştin. İkiniz de bu risklerin farkındaydınız. O da batırmış olabilirdi. İnsanız sonuçta.”
“Öyle tabii...”
“Yine de can sıkıcı ama doğru.”
Başını öne eğerek aşağı bakmaya başladı. Ben de baktım onunla birlikte. Çalıların arasından bir kedi geçiyordu, sokaktan biri bisikletle geçiyordu ve bir genç de kulaklık takmış yürüyordu.
“Bu arkadaş... Kadın mıydı acaba?”
O an Mert öyle bi’ baktı ki yüzüme. O kadar masum ve acılı duruyordu ki, kundaklayasım gelmişti koca adamı. Başını kollarının üstüne koydu. Oh be ben anlatmadan anladın, diyordu sanki.
“Bence her insan karşısındakini şeffaf haliyle sever. Kusurlarını da göreyim ister. Çünkü vardır illa ki, eminiz bundan. O yüzden onları görmek rahatlatıcıdır aslında.”
Bekledim biraz. Mert kafasını kaldırmış dikkatle dinliyordu beni.
“Senin kusurun karakterinle ilgili değildi. İnsan olarak insanca bir hata yaptın. Sorumluluğu üstüne alman bu tür durumlarda nasıl bir tepki verdiğini yani karakterini gösterir. O arkadaşın bu sayede senin karakterinle ilgili bir şey öğrendi. Önemli olan da bu.”
“Ne güzel konuştun be ortak.” dedi. Gözleri parlamıştı biraz nihayet.
“O zaman biz seninle bi pasta yapalım. Sonra ben onu özür mahiyetinde götürüp vereyim.”
“Olur! Harika olur bence.”
“O da belki “Ulan ne adammış bu Mert!” der.”
“Hahahaha.”
“Demezse başka bi’ şey daha yaparız.”
“Der der merak etme. İlla ki dedirtiriz. Hatta bi’ de Melek teyzeden sarma al götür.”
“Heh bak iyi akıl ettin onu. Söyleyeyim de şöyle ince ince sarsın aha bu kadarcık.” derken serçe parmağını gösteriyordu. “Yoo, hatta bu kadarcık.” deyip benim serçe parmağımı işaret etti.
Güldüm keyifle.
“Ulan Mert ne adamsın!”
O da gevrek gevrek güldü her zamanki ukala haliyle. Oh be! Şu gri hava dağılmıştı sonunda. Zaten benim düşük modum bana yetmişti bir haftadır. Yine de içimde buruk bir his kalmıştı. Saffet ve Özgü hâlâ içeride sohbet ediyordu.