BİR DAMLA GÖZYAŞI
Tül perdenin ardından sızan güneş ışığı doğrudan göz kapaklarımın üzerine düşüyordu. Yeniden uykuya dalamayacağımı anlayınca rahatsızca kıpırdandım yerimde. Sıkıntılı şekilde verdiğim nefes eşliğinde sırt üstü yatıp tavana diktim bakışlarımı. Henüz etkisini üzerimden atamadığım rüya takılmıştı aklıma. Gerçi ilk defa görmüyordum bunu. Aynı kâbus çocukluğumdan beri belli aralıklarla zihnimin ücralarından sızıp işgal ediyordu uykularımı.
Önceleri bir kaç gün atamazdım etkisini üzerimden. Özellikle yetimhanede kaldığım günlerde günlerce aklımı meşgul eder, tedirgin hissetmeme neden olurdu. Şimdi ise çok takmıyordum kafama. Alışmıştım sanırım. Öyle ya insan her şeye alışıyordu.
Ben Eslem Aktan. 25 yaşındayım. Dünyaya nerede araladığımı bilmediğim gözlerimin ayırdına vararak gördüğü ilk yer yetiştirme yurdu olmuştu. Henüz iki aylıkken karlı bir şubat gecesi bırakılmışım yurdun kapısına. Beni bulduklarında soğuktan ölmek üzereymişim. Doktorların hızlı müdahalesi sayesinde ölmekten kurtulmuş, inatçı kişiliğim sayesinde ise hayata tutunmuşum.
Tüm çocukluğum yetimhanenin soğuk duvarları arasında aile özlemi çekerek geçmişti. İlk kelimelerimi burada söylemiştim. İlk kelimemin ne olacağına heyecanlanan, önce anne ya da baba diyeceğim konusunda tatlı tatlı tartışan birileri olmadan. İlk adımlarımı burada atmıştım. Elimden tutan, düştüğümde kaldıran, kanayan dizlerimi saran, akan gözyaşlarımı silen kimseler olmadan. İlk arkadaşlıklarım, ilk kavgalarım hepsi burada olmuştu. Kısacası burada başlamıştı hayatım.
Hakkını vermek lazım oldukça konforlu bir binaydı yaşadığım yer. Çalışanları da son derece sevecen insanlardı. Ama ben sevememiştim burayı bir türlü. İçimde bir yerlerde özlemini çektiğim birileri ve ait olduğumu hissettiğim başka bir yer vardı. Bu yüzden etrafımdaki herkese mesafeli yaklaşmıştım. Hatta çok uzun süre beni ailemden bu insanların ayırdığını düşünmüştüm. Çocukluğun verdiği benmerkezciliğin yarattığı etkiyle aslında çok da özel olmayan hikâyemi efsaneleştiriştim kendi kafamda. Annemin bir peri olduğunu, bir gün esir tutulduğu şatodan kurtulup, uçarak gelip beni kurtaracağını sanırdım. Saatlerce, yaşanacağına gönülden inandığım bu sahnelerin hayalini kurardım ve cam kenarında olan yatağımda sabahlara kadar annemin gelmesini beklerdim. Ama tabii ki kimse gelmezdi.
Zamanla çekip gitmişti bu hayaller içimden. Terk edildiğimin ve düşmanca baktığım bu insanların bana sahip çıktığının farkına varmıştım.
Şu koca dünyada bana ait olan neredeyse hiçbir şeyim yok diyebilirdim. Adım soyadım bile öylesine yan yana getirilmiş iki kelimeden ibaretti.
İlkokul ve ortaokulda çokça içe kapanık ve saldırgandım. Bu özelliklerim ve üst düzeyde maruz kaldığım akran zorbalığı yüzünden nur topu gibi yapayalnız bir çocukluğum olmuştu. Sadece yurtta değil okulda da neredeyse hiç konuşmaz, hocalarımın sorduğu sorulara bilsem bile cevap vermezdim. Sessizliğim hocalarım tarafından daha fazla şefkat ve özen görmemi sağlarken sınıf arkadaşlarım tarafından aşağılanmama ve dışlanmama neden olmuştu. Buna karşılık ben de herkesle arama görünmez daha kalın duvarlar örmüş uzunca bir süre de kimsenin bu duvarları yıkmasına izin vermemiştim
Onu dünyaya getiren insanların bile değersiz bir çöp misali sokağa attığı bu kızı kim, neden sevsindi ki?
Aslında sevilmemekten ziyade tekrar terk edilmekten korkuyordum. Ondandı tüm bu öfkem ve uzaklığım. Her şeye dayanırdım da gönülden bağ kurduğum biri tarafından yüz üstü bırakılmak düşüncesi cehennem gibi gelirdi.
İnsanlar ile olan uzaklığım lise üçüncü sınıfa geçene kadar devam etti. Lise üçte hayatıma yeniden yön veren biri ile tanıştım; biricik arkadaşım, en büyük sırdaşım, kan bağım olmasa da can bağım olan, hayatımdaki duvarları benimle birlikte yıkan, yıkılan duvarların yerine rengârenk çiçekler eken, mucizem, hayatın bana sonradan verdiği kardeşim: Sevda. Lise yıllarında başlayan arkadaşlığımız, ikimizin de mimarlık okumak istemesi üzerine aynı üniversiteye girmemizle daha da pekişmişti. Mezun olunca Sevdaların mimarlık şirketinde birlikte çalışmaya başlamıştık. Birbirimizin en yakınıydık. Yaşlanıp birer ton ton nine olunca bile yan yana ve ömrümüzün sonuna kadar birbirimizin en yakını olacağımıza adım kadar emindim.
Sevda, iki çocuklu bir alenin küçük çocuğuydu ve ağzında altın kaşıkla doğmak deyiminin ete kemiğe bürünmüş haliydi diyebilirim. Sahip olduğu imkânlar ve inatçı kişiliği sayesinde şu hayatta isteyip de sahip olamadığı bir şey yok desem abartmış olmazdım sanırım. Sadece maddi olarak değil manevi olarak da çok şanslıydı Sevda. Dünyalar tatlısı anne, babaya ve onu gözünden bile sakınan bir abiye sahipti. Mert.
Sevda'yla olan arkadaşlığımız hayatıma daha önce tatmadığım bir hissi de sokmuştu.
Aşk...
Biz üniversite üçüncü sınıftayken Sevda'nın yurt dışında eğitim gören abisi Türkiye'ye dönmüştü. Daha onu ilk gördüğüm anda bir heyecandır almıştı yüreğimi. Kalbim atmadığı kadar hızlı atmaya, midemde kelebekler uçuşmaya, onu düşündüğümde bile içimi tarifsiz duygular kaplamaya başlamıştı. Ve yabancısı olduğum aşk duygusu Mert ile ete kemiğe bürünüp dikilivermişti karşıma. Günden güne katlanarak artan aşkımın Mert cephesinde herhangi bir karşılığı yoktu elbette. Karşılığı geçtim Mert’in onun için çarpan kalbimden haberi dahi yoktu.
Rüya yüzünden daldığım sonsuz düşünce denizinden sıyrılıp kalktım yataktan. Bugün önemli bir gündü. Haftalardır peşinde koşulan bir firma ile anlaşma için toplantı yapılacaktı ve toplantıda sunumu ben yapacaktım. Bunun benim için iyi bir deneyim olacağını söylemişti Mert. Tâbi bana güvendiğini söylemeyi de ihmal etmemişti.
Kendimi yükseldiğini hissettiğim stres seline kapılmaktan kurtarmak adına hızlıca yataktan doğrulup banyoya geçtim. Kişisel işlerimi halledip dünden hazırladığım kıyafetlerimi giyindim. Yatağımın sol alt çaprazındaki pencerenin yanında duran boy aynasının önüne geçerek kendimi baştan aşağı süzdüm. Bedenimi saran ve boyu dizimin üstünde biten siyah bleazer ceket formunda bir elbise giymiştim. Gold takılar takmış, açık bıraktığım dalgalı saçlarım ve koyu kırmızı rujum ile görünümümü tamamlamıştım. Kendime halimden memnun bir gülümseme yollayıp iki odalı evimizin mutfağına gitmek amacıyla çıktım odamdan.
Burayı üniversite okurken Sevda ile beraber tutmuştuk. Sabahlara kadar proje yetiştirmeye çalıştığımız bölümüzün de sayesinde ben yurttan ayrılma isteğimi, Sevda ise ailesinden ayrı eve çıkma isteğini gerçekleştirmişti.
Mutfağa yönelmeden hemen önce salonun dağınıklığı ile karşılaştığım için yüzüm istemsizce buruşmuştu. Büyük bir alışveriş merkezi projesinin ihalesini almaya çalışıyorduk. Yatırımcı olan adam sektörde titizliği ve katı kişiliği ile nam salmış biriydi. Onun zor kişiliğinden yakınsalar da tüm firmalar onunla iş yapmak için birbiriyle yarışıyordu. Biz de bu yarıştaki en güçlü şirkettik. Hata yapmamak için diken üstünde çalışmıştık hepimiz. Haftalardır uğraştığımız projenin evimin salonunda yarattığı hasar verdiğim emeğin bir yansımasıydı. Neyse ki bugün o büyük firma sunumumuzdan sonra bizimle çalışmayı kabul edecek ve emeğimizin her zerresine değecekti. Etrafa serpilmiş ve en az kafamın içi kadar dağınık duran kâğıtlar, kalemler, dergiler ruhumda bir sıkıntıya neden olduğundan bu görüntüyü es geçip güzel kokuların yükseldiği mutfağa adımladım.
Fırından neyli olduğunu bilmediğim poğaçaları çıkaran Sevda’ya bol n’li bir günaydın yolladım.
“Günaydın dünyanın en iş kadını arkadaşı.” diyerek karşılık verdi kocaman bir gülümseme eşliğinde.
Masanın üzerinde duran poğaça deryasından bir parçayı ağzıma atarken sandalyeye oturdum.
“Hayırdır, poğaça kraliçesi?” dedim gözümle masadaki sonsuz poğaça deryasını işaret ederek.
“Ne hayırdır? Arkadaşım için son derece önemli olan bu günde erken uyanıp kahvaltı hazırlayayım dedim. Olamaz mı?”
Bunu söylerken gözlerini kaçırmış ve farkında olmadan pişmiş poğaçalardan aldıklarını yeniden tepsiye yerleştirmeye başlamıştı.
Elbette olabilirdi ama bu kadar fazla poğaçanın tek anlamının bu olmadığına adımın Eslem olduğu kadar emindim. Sevda ne zaman üzgün veya köşeye sıkışmış hissetse kendini mutfağa atar, rahatlayana kadar bir şeyler pişirirdi. Kafasındaki sesleri susturmanın yöntemi buydu. Mutfak onun terapi alanıydı.
“Elbette olur canım da pişirdiğin poğaça miktarı sadece benim için biraz fazla sanki. Önümüzdeki üç yıl poğaça yesem yine de bitiremem sanırım bunları.” dedim abartarak. İşaret parmağımı ortamıza duran tepsiye yönelterek ekledim.
“Bir de pişmişleri yeniden tepsiye diziyorsun.”
Sevda sanki yeni fark ediyormuşçasına masaya göz attıktan sonra beline bağladığı önlüğü hala ortamızda duran ve yarısı pişmiş poğaça dolu tepsinin yanına, kendini de bıkkın bir nefes eşliğinde karşımdaki sandalyeye bıraktı. Nereden başlayacağını bilemiyormuşçasına karasız bir ifade geziniyordu suratında. Dizinde duran ellerini kendi ellerim arasına aldım.
“Aklına gelen ilk yerden başlayabilirsin.”
“Sedat…” dedi bıkkın bir nefes daha bırakırken.
Sedat, Sevda’nın erkek arkadaşıydı. Üniversite son sınıftayken okulun düzenlediği bir etkinlikte arkadaş ortamında tanışmışlardı. Yaklaşık iki yıldır beraberlerdi. Sürekli kavga etmelerine rağmen bir türlü kopamıyorlardı da. Sedat, Sevda’nın ona olan zaafını son raddesine kadar kullanıyor ve manipülatif kişiliğiyle her sorundan Sevda’nın kendini sorumlu hissetmesini bir şekilde sağlıyordu. Dolayısıyla genel tabirle “toksik” ilişkileri sonsuz bir döngüde devam ediyordu.
“Evet?” dedim içimde yükselen öfkeyi bastırmaya çalışarak
“Biliyorsun. Bugün Sedat’ın doğum günü. Dün tüm öğleden sonra telefonu kapalıydı. Ben de hem merak ettiğimden hem de doğum gününü ilk kutlayan kişi olmak için dün gece pasta aldım ve evine gittim. Kapıyı çaldım çünkü biliyorsun her seferinde bir bahane bulup evinin anahtarının bir yedeğini vermedi bana.”
Sıkıntılı bir nefesi daha aramızdaki boşluğa gönderdikten sonra devam etti:
“Karşımda yarı çıplak bir kadın, elimde mumları yanan pasta… Kalakaldım tabi. ‘Hayatım kim o?’ diyerek geldi Sedat. Belinde havlu, saçları ıslak-”
Sevda avuçlarımdan ayırdığı elleriyle yüzünü kapattı. Oturduğu yerden kalktım ve arkadaşımın boynuna doladım ellerimi. Sarılışım hıçkırıklarının artmasına neden olurken kesik kesik konuştu:
“Eslem çok canım yanıyor. Ben bunu hak etmedim!”
“Biliyorum canım.” demekle yetindim arkadaşımın sırtını sıvazlarken. İçimden geçenleri söylemek için Sevda’nın biraz olsun sakinleşmesini beklemek zorundaydım. Elini yüzünü yıkaması için onu banyoya götürdüm.
“Daha iyi misin?”
“Evet. Ağlayınca açıldım.”
“Bence ağlaması gereken o. Senin gibi güzeeel, zekiii, alımlı birini zor bulur.”
“Değil mi ya!”
“Tabi kızım. Kurtuldun narsist pislikten.”
“Eslem, keşke seni dinleseydim. Kaç kere uyardın beni. Ama-”
“Şşş, şimdi bunları düşünme. Biraz toparlan bizzat ben başının etini yiyeceğim bu cümlelerle.” dedim göz kırparken.
“İyi ki varsın canım Eslemim!” dedi Sevda kollarını sıkıca boynuma dolarken.
“Sen de iyi ki varsın.” dedim sarılışına karşılık vererek.
“Ama biraz daha böyle kalırsak ilk sunumum son sunumum olacak.”
“Ah, evet. Özür dilerim Eslem. Ben hemen hazırlanayım, çıkalım.”
“İyi hissetmiyorsan kendini zorlama bence.”
“Asla olmaz. Seni bu gününde yalnız bırakamam.” dedi Sevda kesin bir tonda.
“Ayrıca şirket babamın olsa da unutma ki ben de orada bir çalışanım. Abime durumu anlatamam o da beni keyfi tatil yapıyorum sanıp tefe koyar. Yok yok, asla abimin diline düşemem.”
Sevda’nın söylediklerine kıkırdarken kolumdaki saatin sekize geldiğini görmem ile mutfağa koşup masadan telefonumu alıp dış kapıya doğru ışınlandım.
“Hemen çıkmazsam geç kalacağım.”
“Daha bir saat var toplantının başlamasına. Bekle beni birlikte geçeriz.”
“Bekleyemem. Mert biraz erken gelmemi söyledi. Toplantıdan önce üzerinden geçmemiz gereken birkaç şey varmış.” dedim kapıya yaslanmış beni izleyen arkadaşıma.
“Abimle bozuşacağız bu gidişle. Evlenince zaten hep onunla olacaksın. Bari evlenene kadar bana bıraksa seni.”
“Sevda!” dedim uyarır tonda koluna çimdik atarken.
“Tamam ya, sen de hiç şakadan anlamıyorsun!”
“Nasıl görünüyorum?” dedim siyah stiletto ayakkabılarımın üzerinde tam tur dönerken.
“Mükemmeeelll!” derken kulağından tutup kapıya tıklatarak geleneksel nazardan korunma önlemimizi almıştı Sevda.
“Benim arabayı al istersen.”
“Gerek yok, taksiye atlarım ileriden. Çantam, telefonum, bilgisayarım. Hepsi tamam. Ben kaçtım. Çok geç kalma sen de.”
“Tamam. Dikkat et.”
Üçüncü katında yaşadığımız binadan koşar adım çıktım. Yaz aylarının son gününe özgü hafif serin olan havanın berraklığıyla derin bir nefes aldım. Ve bir kaç dakikalık mesafede olan ana caddeye doğru yürümeye başladım. Ben varır varmaz geçen boş taksiyi durdurdum ve bindim. Yaklaşık yirmi dakikalık bir yolculuktan sonra çalıştığım şirkete gelmiştim.
Hızlı adımlarla bizim ofisin olduğu kata çıktım ve direkt toplantı salonuna geçtim. Odada aynı ekipten olduğumuz Caner ve Buse vardı. Onlara günaydın dedikten sonra Mert’in odasına gitmek üzere çantamı masaya bıraktım.
Ben daha kapıya ulaşamadan Mert girdi içeri. Oldukça telaşlı görünüyordu.
"Arkadaşlar firma toplantıyı yarım saat öne çekti. Ben karşılamaya iniyorum siz de hazırlıkları tamamlayın. Hemen başlayacağız.”
O çıkar çıkmaz biz de hazırlıklarımızı yapmaya başladık.
"Eslem, bilgisayarı aç da sunumu yansıtalım." dedi Caner.
"Hemen açıyorum.” dedim ve çantamdaki kişisel bilgisayarımı masanın üzerine bırakıp şifresini girdim. Ana ekrana kısayol olarak eklediğim sunumu göremeyince anlık bir şaşkınlıkla donakaldım. Ardından çaresizce dosyalar kısmına girdim. Ne yazık ki aradığım sunum burada da yoktu.
"Arkadaşlar, sunum yok!" demem ile odadaki gözler üzerime çevrildi.
"Nasıl yok?” dedi Buse.
"Dün buradaydı. Hatta kısayol olarak ekranda ekliydi ama şu an yok!"
“Dosyalar kısmından baktın mı?” diyen Caner’i kafamı hızla aşağı yukarı sallayarak onayladım.
“Ya çöp kutusu?” diyen Buse’nin sorusuyla ışık hızında çöp kutusuna bakmam sadece hayal kırıklığına uğramama neden olmuştu. Çünkü sunum burada da yoktu.
Caner’in tekrar umutla sorduğu “Sunumu belleğe yedeklememiş miydik?” sorusuyla hemen az önce masaya bıraktığım çantama koştum. İçindekileri alt üst etmeme rağmen belleği bulamayınca çantayı masanın üzerine boşalttım. Ne yazık ki bellek yine yoktu.
“Bu mümkün değil. Burada olduğuna eminim.” diye kendi kendime söyleniyordum.
Bu sırada kapı açıldı. Mert beraberinde biri kadın diğeri erkek iki kişi ile beraber odaya girdi. Mert’in açtığı kapıdan önce uzun boylu, esmer bir adam ve birkaç adım gerisinde benden biraz kısa olduğunu tahmin ettiğim sarışın bir kadın girdi. Mert açtığı kapıyı kapatıp gelenleri masadaki yerlerine oturturken hepimiz sus pus bir şekilde birbirimize bakmakla yetiniyorduk.
"Buyurun Kaan Bey." diyerek masada yer gösterdi Mert adama. Masadaki eşyalarımı toplamak için ışık hızında hareket ettim ve her şeyi çantama tıkıştırıp az önceki yerime döndüm.
Mert, şaşkınca bekleyen bize döndü.
"Evet, arkadaşlar. Başlayalım. Kaan Bey'in pek zamanı yokmuş."
Herkesin bakışları beni bulurken ben hareket kabiliyetimi ve düşünme yetimi kaybetmiştim. Ne yapacağımı bilmiyordum. Ama bir şekilde kulaklarımızı delen ağır sessizliği bozup durumu açıklamalıydım. Derin bir nefes aldım ve konuşmaya başladım.
" Maalesef toplantı olamayacak."
Tepkisini ölçmek için Mert'e çevirdiğim harelerimi bir çift anlamaz bakış ve teki havaya kalkan bir çift kaş karşıladı.
"Neden?" dedi Mert bir masadaki adama bir de bana bakarak.
"Çünkü... Çünkü ben sunumu kaybettim." dedim ve suçlu bir çocuk edasıyla ayakuçlarıma çevirdim bakışlarımı.
"Anlamadım? Ne demek oluyor bu Eslem?" dedi Mert.
Yerdeki bakışlarımı kaldırıp Mert'in gözlerine odakladım.
"Çok özür dilerim. Gerçekten böyle olsun istemezdim. Sunum bilgisayarımdaydı ama şimdi yok. Nasıl olduğunu bilmiyorum ama bir şekilde silinmiş. Yedeklediğim bellek de çantamdaydı ama şimdi yok. Sunumu bilgisayarıma kaydettiğime emi-"
Adeta nefes almadan kurduğum cümleleri bitirmeme engel olan, masaya inen güçlü bir yumruktu. Adının Kaan olduğunu anımsadığım adamın bu hareketi titrememe neden olmuştu.
"Siz ne yaptığınızı sanıyorsunuz! " dedi buram buram öfke kokan yüksek bir tonda. Ateş saçan gözleri beni bulduğunda zaten çatık olan kaşlarını daha da çatmıştı. Seğiren çenesi ve gözlerindeki kahvenin koyuluğu ile beni olduğum yere mıhlamıştı.
"Kusura bakmayın Kaan Bey. Yapılan yanlışlığın sorumluluğunu ben üstleniyorum. Sizden çalışanım ve kendim adına çok özür dilerim."
Mert'in kurduğu cümle bir anlık da olsa beni bu delici bakışların hedefinden kurtarmıştı. Mert'e bakarak histerik bir kahkaha atan adam alaycı bir ifadeyle "Demek özür diliyorsunuz?" dedi.
"Evet. Eğer sizin için de uygunsa ileri bir tarihte tekrar bir toplantı yapabiliriz.'
Duyduğu cümle ile sinirleri daha da tepesine çıkan adam, sesini birkaç desibel yükselterek yanıtladı Mert’in sözlerini.
"Siz benimle alay mı ediyorsunuz! Kendinizi ne sanıyorsunuz da beni buraya kadar getirip sonra toplantı olmayacak diyorsunuz! Sizin işinize verdiğiniz önem bu mu?"
Mert'in mahcubiyeti, çöken omuzlarından okunurken onun bu halinin içimde başlattığı cehennem tüm benliğimi esir almıştı. Karşısındaki adamla aşağı yukarı aynı yaştalardı ve nezaketinden sesini çıkarmadığı kaba adam tüm çalışanlarının önünde onu azarlıyordu. Kaan denilen adamın öfkeli bakışları tekrar beni buldu.
"Yeni bir toplantı olmayacak. Ortaklık da olmayacak. Daha sunumunu bile yapmayı beceremediğiniz bir işi nasıl yapmayı planlıyorsunuz?"
Sesi oldukça küçümser tonda çıkmıştı. Altındaki sandalyeyi geriye itti ve kapıya gitmek üzere ayaklandı.
Verdiği büyük tepki beni şaşırtmıştı. Her insan hata yapabilirdi. Ama karşılığı kesinlikle bu olmamalıydı.
Büyük adımlarıyla kısa sürede kapıya ulaşan adamı durdurmak adına koştum ve tam kapıyı açacakken kapı ile onun arasına geçip buna engel oldum. Yaptığım hareket karşısında tek kaşını kaldıran adamın koyu kahveleri, üzerimdeki hâkimiyetine yeniden başlamıştı.
"Kaan Bey, ben çok özür dilerim. Ne deseniz haklısınız. Ama lütfen bize bir şans daha verin. Bu iş için gecemizi gündüzümüze katıp haftalarca çalıştık."
"Eslem!" dedi Mert uyarır tonda.
Onu duymazdan gelerek konuşmaya devam ettim.
"Sorumluluk tamamen bana ait. Benim yüzümden bu kadar insanın emeğini çöpe atamazsınız. Çalışacağınız ekipte ben olmam. Hatta isterseniz istifa ederim. Beni tekrar görmek zorunda kalmazsınız."
"Ne yapıyorsun sen? Saçmalama. Buraya gel!" dedi Mert bileğimi tutup beni kapının önünden kenara çekerken. Ardından Kaan’a eliyle kapıyı göstererek konuştu.
“Çalışanlarıma karşı haddini aşan kimseyle şahsi prensiplerim gereği iş yapmıyorum. Buyurun.”
Önünde hiçbir engel kalmayan Kaan çıkmak için bir adım attı. Tam yanımızdan geçerken bir anda durdu. Kocaman cüssesinin yanında küçücük kalmıştım. Gözlerini gözlerime sabitledi. Ve karşıdakini öldürecek kadar iğneleyici bir tonda çıkan sesi ile konuştu:
"Böyle beceriksiz insanlarla iş yapmam ben de! Hayatta hiçbir sorumluluğu üstlenmek zorunda kalmamış, iş hayatını oyun parkı sanan birini çalışacağım herhangi bir ekipte görmek istemem?" dedi ve geçip gitti yanımdan.
Öylece kalakaldım yerimde. Duyduğum cümlelerin hiçbiri beni tanımlamıyordu. Bu kaba adam ne hakla benimle böyle konuşabilmişti?
Bir uğultu yükseldi salonda. Herkes kendi arasında bir şeyler söylüyordu. Elbette suçlu olduğumu haykıran bakışlarını bana göndermeyi ihmal etmiyorlardı. Boşluğa bakan gözlerimi konuşan Mert'e çevirdim.
"Herkes işinin başına gitsin!"
Mert'in sözleri üzerine herkes çıktı odadan.
Bir Mert bir de ben kalmıştık. Mert hala avucunda olan bileğimi bırakıp odadan çıkmak için harekete geçti. Onu durdurmak için koluna dokundum ve az önce yaşananlar için özür dilemek istedim.
"Mert…"
Tam ağzımı açmıştım ki eliyle susmamı işret etti ve geçip gitti yanımdan. Sanırım günün en büyük darbesi buydu benim için.
Suçluluğun yarattığı ağırlık ile kalakaldım odada. Üstelik paramparça olmuş bir kalp vardı içimde. Bir de yanağımdan aşağı bağımsızlığını ilan etmiş süzülen tek damla yaş…