Ay, bu gece her zamankinden daha güzel görünüyordu.
Çatının kenarında oturmuş, başımı hafifçe geriye yaslayarak gökyüzünü izliyordum. Ayın solgun ışığı akademinin ışıklarıyla karışıyor, binaların sivri uçlarını ve birbirine bağlanan çatıları gümüş gibi parlatıyordu. Gece olduğunda akademi bambaşka bir yere dönüşüyordu. Gündüz duyduğum seslerin neredeyse tamamı kaybolmuş, geriye yalnızca uzaklardaki rüzgârın uğultusu ve ara sıra duyulan belirsiz şehir sesleri kalmıştı.
Gözlerimi biraz daha kısarak aya baktım.
"Vay..."
Böyle bir manzaraya bakarken insanın ne düşündüğünü bile unutması kolaydı. Ayın etrafındaki bulutlar yavaşça hareket ediyor, ışığın önünden geçtiklerinde birkaç saniyeliğine gökyüzünü karartıp sonra tekrar açılıyorlardı. Keşke böyle geceler hiç bitmese diye düşündüm.
Sonra ağzımı kapatmaya bile çalışmadan kocaman esnedim.
"...Ama biraz da dolaşsam iyi olacak."
Yerimden kalkıp üzerimdeki kıyafetleri düzelttim. Çatının kenarına doğru birkaç adım attıktan sonra aşağıdaki binalara baktım. Aradaki mesafe gözümde büyümek yerine tam tersine beni daha da heyecanlandırdı.
"Tamam."
Bir adım geri çekildim.
Sonra koştum.
Çatının ucundan kendimi boşluğa bıraktım. Karşıdaki çatıya doğru süzülürken gözlerimi kısa bir an kapattım, ardından tek ayağımın üzerine yumuşakça inerek ivmemi kaybetmeden ilerlemeye devam ettim.
Sanırım burası size kendimi tanıttığım yer olmalı.
Benim adım Zofia Wójcik.
Polonya'da ve Japonya'da çoğu zaman kendi başıma büyüdüm. Hayatımın nasıl geçtiğini, neden burada olduğumu ya da geçmişimde neler olduğunu anlatabilirim elbette...
Ama şimdi hepsini anlatırsam tadı kaçar, değil mi?
Bir sonraki çatının kenarına ulaştığımda hızımı biraz daha artırdım. Önümdeki dar boşluğu geçtikten sonra alçak bir duvarın üzerinden atladım, ardından bir çıkıntıya basarak kendimi yukarı çektim. Birkaç adım daha attığımda ise önümdeki mesafeyi görünce istemsizce gülümsedim.
İşte en sevdiğim atlama noktası.
Karşımda uzanan mesafe diğerlerinden çok daha uzundu. Normal bir insanın birkaç kez düşünmeden atlamaya cesaret edemeyeceği kadar genişti.
Ama benim için mesele cesaret değildi.
O anda geriye yalnızca bacağım, dengem ve önümdeki boşluk kalıyordu.
Derin bir nefes aldım.
Birkaç adım geri yürüdüm
Sonra bütün gücümü bacağıma vererek kendimi ileri attım.
Bir süreliğine yer çekiminin bile beni unuttuğunu hissettim.
Rüzgâr saçlarımın arasından geçerken bedenim havada süzülüyor, aşağıdaki sokaklar giderek uzaklaşıyordu. Gözlerimi karşıdaki çatıya kilitledim. Ne fazla düşünmeye ne de tereddüt etmeye yer vardı. Yalnızca nereye ineceğimi biliyordum.
Ve sonra ayaklarım çatının kenarına değdi.
Dizlerimi hafifçe kırarak yere indim.
"İşte bu."
Ayağa kalkıp ilerlemeye devam ederken gecenin sessizliği yeniden etrafımı sardı.
İnsanların çoğu geceyi sevmez.
Onlara göre karanlık, gözün göremediği şeylerin saklandığı bir örtüdür. Güneş çekildiğinde dünya tanıdık yüzünü kaybeder; sokaklar sessizleşir, gölgeler uzar ve insan bilmediği her şeyi biraz daha büyük görmeye başlar. Belki de bu yüzden insanlar geceleri evlerine kapanır, ışıkları açık bırakır ve sabahın gelmesini bekler.
Ama bence gecenin kendisi korkutucu değil.
Korkutucu olan, ona nereden baktığınızdır.
Sağ tarafımda yükselen aya baktım.
Ay, karanlığın içinde öylece duruyor; ne geceyi aydınlatmaya çalışıyor ne de ondan kaçıyordu. Sadece olduğu yerde, sessizce parlıyordu.
Gülümsedim.
"Günün bu zamanı..."
Bir an durup aya bakmaya devam ettim.
"...beni ben yapan yegâne şeydir."
Belki de bu yüzden geceleri kendimi daha özgür hissediyordum. Gündüzleri üzerime yapışan bütün düşünceler, bütün sorular ve bütün bakışlar karanlık çöktüğünde biraz olsun uzaklaşıyordu.
Tam da bu yüzden geceleri dışarı çıkmayı seviyordum.
Gerçi...
Utangaç olduğumdan da bahsetmem gerekirdi sanırım. İnsanlarla konuşurken bazen ne söyleyeceğimi bilemediğim, gözlerimi kaçırdığım ve...
Tam o sırada aşağıdan gelen bir ses duydum.
Adımlarım durdu.
Başımı hafifçe yana eğdim.
Birisi konuşuyordu.
Ses birkaç bina aşağıdaki dar bir ara sokaktan geliyordu. Çok uzakta değildi ama kelimeler buraya kadar ulaşırken rüzgâra karışıyor, ne söylendiğini anlamamı engelliyordu.
"Kim acaba?"
Merakla çatının kenarına doğru ilerledim.
Biraz daha yaklaşıp aşağı baktım.
Ve onu gördüm.
Beyaz saçları geceleri bile kolayca seçiliyordu.
"Nox!"
İçimde bir anda tuhaf bir heyecan yükseldi. Onu burada, bu saatte, hem de tamamen tesadüfen görmek beklediğim son şeydi. Yüzümde istemsizce bir gülümseme oluştu.
"Nox burada ne yapıyor?"
Biraz daha eğildim.
Nox hâlâ konuşuyordu.
Fakat bulunduğum yer fazla yüksekti. Söyledikleri rüzgârın ve binaların arasındaki yankının içinde kayboluyordu. Yalnızca sesini duyabiliyordum; kelimeleri seçemiyordum.
Başımı yana eğdim.
"Kiminle konuşuyor ki?"
Aşağı baktım.
Nox'un karşısında kimse yoktu.
Bir an duraksadım.
Gözlerimi sokağın karanlık köşelerinde gezdirdim. Belki birisi vardı da benim bulunduğum açıdan görünmüyordu. Ama ne kadar baktıysam da başka birini göremedim.
Nox ise hiçbir şey olmamış gibi konuşmaya devam ediyordu.
"Garip..."
Normalde gidip yanına seslenirdim. Hatta muhtemelen "Nox!" diye bağırırdım. Ama sonra saatin ne kadar geç olduğunu fark ettim. Akademinin neredeyse tamamı uyuyordu. Bu saatte burada olmasının mutlaka bir sebebi vardı.
Ve ben o sebebi merak ediyordum.
Hem de fazlasıyla.
Nox bir süre daha aynı yerde durduktan sonra yürümeye başladı.
Gözlerim onun hareketlerini takip etti.
"Şimdi nereye gidiyor?"
Bir an bile düşünmeden kararımı verdim.
Onu takip edecektim.
Çatının kenarından geri çekilip ellerimi birbirine kenetledim. Yüzümdeki gülümsemeyi bastırmaya çalışsam da başaramadım.
"Acaba gizli gizli ne yapıyor?"
Nox'un haberi bile olmadan arkasından gitmek için yeniden koşmaya başladım. Çatının üzerinden atladım, karşı binaya indim ve onun kaybolduğu sokağın diğer tarafına doğru ilerledim.
Bu gece ne yaptığını öğrenecektim.
Hem de ne pahasına olursa olsun.
Birkaç dakikadır Nox'u çatılardan takip ediyordum. Ne kadar dikkatli ilerlemeye çalışsam da gözlerimi ondan ayırmam mümkün değildi; arada bir duruyor, etrafını kontrol ediyor, ardından hiçbir şey olmamış gibi yoluna devam ediyor, bazen de kendi kendine bir şeyler söylüyordu. Ne dediğini hâlâ duyamıyordum ama artık bundan neredeyse tamamen emindim.
Kendi kendine konuşuyordu.
"Gerçekten garip..."
Başımı hafifçe yana eğerek onu izlemeyi sürdürdüm.
Bunu neden yaptığını anlamaya çalışıyordum. İnsan kendi kendine neden bu kadar uzun süre konuşurdu ki? Üstelik etrafında kimse yokken bunu yapması, ister istemez insanın aklına türlü türlü şeyler getiriyordu.
Tam o sırada Nox aniden durdu.
Ben de olduğum yerde kalıp gözlerimi ona çevirdim.
Nox, sokağın kenarında duran küçük bir kedinin yanına yaklaşmıştı. Kedi onu görünce kaçmak bir yana, olduğu yerde sakin bir şekilde oturmaya devam etti. Sanki Nox'u daha önce görmüş ve ondan korkması için hiçbir sebep olmadığını biliyormuş gibiydi.
Nox cebine elini attı.
Bir şey çıkardı.
İlk başta ne olduğunu anlayamadım, fakat birkaç saniye sonra elindeki şeyin küçük bir mama paketi olduğunu fark ettim. Paketi açıp kedinin önündeki kaba boşalttıktan sonra birkaç saniye boyunca onu sessizce izledi ve hiçbir şey söylemeden yeniden yürümeye başladı.
Ben ise olduğum yerde kalakaldım.
"...Kedileri seviyor."
Dudaklarımda istemsiz bir gülümseme belirdi.
Nedenini tam olarak bilmiyordum ama bunu öğrenmek beni gereğinden fazla mutlu etmişti. Sanki Nox hakkında diğer insanların henüz bilmediği, yalnızca benim görebildiğim küçük bir sırrı keşfetmiştim.
Üstelik bunu, ondan yalnızca üç gün önce hastane odasında gördüğüm ve derslerde daha önce karşılaştığım o kızlardan önce öğrenmiştim.
Bir an kendimi fazlasıyla önemli hissettim.
"Demek gizli bir tarafın da varmış..."
Nox'un arkasından yeniden ilerlemeye başladım. Fakat birkaç adım sonra aklıma Lilith geldi.
Kaşlarımı çattım.
"O kadın..."
Adını hatırlamak için birkaç saniye düşündüm.
"Şu siyah saçlı ve mor gözlü olan işte."
Sonra hatırladım.
"Lilith."
Nox'a fazlasıyla yakın davranıyordu. Hatta bazen öyle bir tavır takınıyordu ki, sanki Nox'un yanında bulunmak yalnızca onun hakkıymış gibi görünüyordu. Bunu düşündükçe içimde açıklayamadığım bir huzursuzluk oluşuyordu.
"Gerçekten sinir bozucu."
Adımlarımı biraz daha hızlandırdım.
Gerçi ben Nox'u kendime almak gibi bir düşüncede değildim.
Çünkü ne de olsa...
Bir an sustum.
"...Neyse işte."
Başımı başka tarafa çevirdim.
"Sonuçta onu alamam."
Bunu söyledikten sonra birkaç saniye sessiz kaldım.
Sonra istemeden ekledim:
"Ama o kızın da almasını istemiyorum."
Cümle ağzımdan çıkar çıkmaz yüzümü buruşturdum.
"Ben ne diyorum ya?"
Kendime kızarak başımı iki yana salladım ve Nox'un peşinden gitmeye devam ettim.
En azından hâlâ onun orada olduğunu düşünüyordum.
Bir süre daha ilerledikten sonra etrafın sessizleştiğini fark ettim. Önümdeki çatıya, ardından sokağa baktım; fakat Nox hiçbir yerde görünmüyordu.
"Ha?"
Durup etrafıma bakındım.
Nox yoktu.
Gözlerimi çatılar boyunca gezdirdim, ardından aşağıdaki sokaklara baktım. Az önce burada olması gerekiyordu. Nasıl olup da bir anda ortadan kaybolduğunu anlayamıyordum.
"Kayboldu mu?"
Derin bir nefes alıp başımı ellerimin arasına aldım.
"Sizin yüzünüzden oldu. Beni çok konuşturdunuz."
Bunu söylerken karşımda gerçekten biri varmış gibi sitem ettim. Birkaç saniye sonra kendi hâlime gülmek üzere olsam da Nox'u kaybetmiş olmam hâlâ canımı sıkıyordu.
"Neyse..."
Başımı kaldırıp gözlerimi kapattım.
"Ruh manamla nerede olduğunu bulabilirim."
Ruh manam diğer insanların kullandığı mana türlerinden biraz farklıydı. Onu kullanarak insanların bedenlerinden çok ruhlarını hissedebiliyor, böylece nerede olduklarını bulabiliyordum. Üstelik ruhlar yalnızca birinin yerini değil, o anki niyetini de belli edebiliyordu; her zaman kusursuz olmasa da insanların söylemedikleri şeyleri anlamamı çoğu zaman sağlıyordu.
Gözlerimi kapattığım anda çevremdeki mana akışını hissetmeye başladım.
Birkaç saniye sonra...
"Yakaladım."
Nox'un ruhunu uzakta hissetmiştim.
Hemen çatının kenarına koştum.
"Bu sefer kaçamazsın."
Çatılar arasında ilerleyerek onu takip etmeye başladım. Birkaç dakika sonra yeniden görüş alanıma girdi ve akademinin manzaralı bahçelerinin yakınındaki spor salonunun kapısında durduğunu gördüm.
"Söylemeyi unuttum sanırım..."
Çatının kenarında durup aşağıya baktım.
"Akademinin spor salonları ve antrenman salonları yirmi dört saat açık."
Bu, akademinin güzel yanlarından biriydi. Öğrenciler istedikleri zaman antrenman yapabiliyor, salonları gece boyunca kullanabiliyordu.
"Yani buraya gelmesinin mutlaka bir anlamı var."
Tam o sırada Nox başını kaldırdı.
Gözleri doğrudan bulunduğum çatıya yöneldi.
"!!!"
Kalbim bir anda göğsümün içinde sertçe çarptı.
Beni gördü mü?
Düşünmeye bile fırsat bulamadan kendimi çatının arkasına attım ve sessizce çömeldim. Birkaç saniye boyunca kıpırdamadan bekledikten sonra başımı çok az kaldırarak yeniden baktım.
Nox hâlâ çatıya bakıyordu.
"...İçgüdülerin gerçekten iyiymiş."
Bir süre daha bekledim. Nox sonunda bakışlarını çevirdi, spor salonunun kapısını açarak içeri girdi.
Ben de onun ardından gitmek için yavaşça çatıdan aşağı indim.
Kapıya yaklaştığımda içeriyi görebileceğim uygun bir yer bulup sessizce baktım.
Ve...
Gördüğüm şey karşısında gözlerim büyüdü.
Nox oradaydı.
Ve yanında...
"Şu mor şeytani gözlere sahip sapık kadın!"
Lilith.
Kaşlarım istemsizce çatıldı.
Bu saatte ne yapıyorlardı?
Neden birlikteydiler?
Üstelik neden bu kadar yakınlardı?
Bunun başka bir açıklaması olması gerektiğini düşünüyordum. En azından ben öyle düşünmek istiyordum.
Kapının yakınındaki karanlıkta saklanıp ikisini izlemeye başladım.
Bir dakika geçti.
Sonra beş dakika.
On dakika.
Hâlâ hiçbir şey olmuyordu.
Nox ve Lilith ciddi ciddi antrenman yapıyorlardı. Önce koşuyor, ardından esneme hareketleri yapıyor, daha sonra çeşitli teknikleri çalışıyorlardı. Arada birbirlerine bir şeyler söylüyor, sonra da sanki konuşmaları hiç önemli değilmiş gibi yeniden egzersizlerine dönüyorlardı.
Beklediğim hiçbir şey gerçekleşmiyordu.
Ne gizli bir konuşma vardı...
Ne romantik bir yakınlaşma...
Ne de benim kafamda kurduğum başka bir şey.
Sadece antrenman yapıyorlardı.
Üstelik bunu gerçekten uzun süre yapıyorlardı.
Yarım saat geçti.
Hâlâ antrenman yapıyorlardı.
Kırk dakika geçti.
Yine hiçbir şey olmadı.
Bir saat geçtiğinde artık şaşkınlıktan çok yorgunluk hissetmeye başlamıştım.
"Gerçekten mi?"
Bir süre daha izledikten sonra ikisi de nihayet spor salonundan ayrıldı.
Ben ise karanlıkta olduğum yerde kalmaya devam ettim.
Nedense içimde garip bir rahatlama vardı.
"...İyi."
Neden böyle düşündüğümü bilmiyordum.
Ama mutluydum.
Belki de bütün gece burada beklememin boşuna olmadığını düşünmek istiyordum. Sonuçta en azından beklediğim şey gerçekleşmemişti.
Tam o sırada ağzımı kapatmadan yeniden esnedim.
"Uykum geldi..."
Telefonumu cebimden çıkarıp saate baktım.
Ekrandaki rakamları gördüğüm anda gözlerim bir anda açıldı.
"Altı mı?!"
Telefonu yüzüme biraz daha yaklaştırdım.
Yanılmıyordum.
Saat gerçekten de altıydı.
İki saat sonra ders vardı.
Başımı kaldırıp sessizce gökyüzüne baktım.
"...Ben büyük bir hata yaptım."
Bunu söylerken ne kadar saçma bir şey yaptığımı ancak şimdi fark ediyordum. Gece boyunca birini takip etmiş, saatlerce gizlice beklemiş ve sonunda elde ettiğim tek şeyin onun Lilith'le antrenman yaptığını öğrenmek olduğunu görmüştüm.
Ama artık geri dönüş de yoktu.
Hemen sınıfa gitmeye karar verdim.
Herkesten önce sınıfa girip sırama oturdum. Kollarımı masanın üzerine yerleştirip başımı onların arasına gömdüm.
"En azından ders başlayana kadar uyuyabilirim..."
Gözlerimi kapattım.
Fakat bütün gece boyunca peşinden koştuğum o soru hâlâ aklımın bir köşesinde dönüp duruyordu.
Nox neden gecenin bir yarısı Lilith'le antrenman yapmaya gitmişti?
Ve daha da önemlisi...
Neden bunun cevabını öğrenmek benim için bu kadar önemliydi?
Düşünmemeye çalıştım.
Olmadı.
Bir süre sonra düşüncelerim birbirine karışmaya, sesler uzaklaşmaya başladı.
Ve ben, ne kadar zamandır gözlerimi kapattığımı bile fark etmeden...
İki saat sonra ilk dersin başlamasıyla yeniden uyandım.
Uyandığımda hâlâ uykuluydum ama yapacak daha iyi bir şeyim olmadığı için önümdeki defteri açıp not almaya başladım. Aslında dersleri dinlemeye çalışıyordum fakat ilk geldiğimiz günden beri öğretmenlerin anlattıkları şeyler bana biraz garip geliyordu. Normalde temellerden başlamalarını beklerdim; mananın ne olduğu, nasıl kullanıldığı veya kişinin kendi manasını nasıl kontrol edebileceği gibi konuların üzerinde duracaklarını düşünmüştüm.
Ama öyle olmadı.
Öğretmenler, sanki bunların hepsini zaten biliyormuşuz gibi doğrudan daha karmaşık konulara geçiyorlardı. Örneğin manayı nasıl kullanacağımızı anlatmak yerine, onu nasıl daha tasarruflu ve aynı zamanda daha güçlü kullanabileceğimizi öğretiyorlardı. Bu yalnızca basit bir örnekti ama genel olarak derslerin tamamı böyle ilerliyordu.
Bugünkü dersin konusu ise kaligrafiydi.
Daha doğrusu, mana kaligrafisi.
Öğretmen bunun herkes için farklı bir sonuç vereceğini ve kişinin kendi mana türüne uygun semboller kullanarak basit bir oluşum meydana getirmesi gerektiğini anlatmıştı.
Sınıftaki öğrencilerin çoğu çoktan çalışmaya başlamıştı.
Ben de elimi önümdeki boşluğa doğru kaldırdım.
Mana kaligrafisinin normal yazıdan farkı, herhangi bir kâğıda ya da yüzeye ihtiyaç duymamasıydı. Parmak uçlarından çıkan mana, havada ince ve soluk çizgiler bırakıyor; çizilen semboller, görünmez bir yüzeyin üzerine işlenmiş gibi birkaç saniye boyunca havada asılı kalıyordu.
Parmak uçlarımı birbirine yaklaştırıp manamı toplamaya başladım.
Ne yapacağımı düşündüğümde aklıma gelen ilk şey küçük ve sevimli bir ruh oldu.
Nedense bunu yapabileceğimi düşünmüştüm.
Belki de dün gece gördüğüm o kediden sonra kafama takılmıştı.
Parmağımı havada yavaşça hareket ettirdim. Parmak ucumdan çıkan mana, hareketimi takip ederek ince bir çizgi bırakıyordu. Önce kıvrılan bir çizgi, ardından küçük bir nokta oluşturdum.
Bir soru işareti.
Çizgiyi tamamladığımda önümde soluk bir mana sembolü asılı kaldı.
Bir süre ona baktım.
"Tamam..."
Belki şimdi olması gerekiyordu.
Parmak ucumu sembole doğru uzatıp hafifçe dokundurdum.
Hiçbir şey olmadı.
Mana çizgileri bir anlığına titredi ve ardından dağılarak havada kayboldu.
Biraz şaşırmıştım.
Tekrar denedim.
Bu kez daha fazla mana kullanarak soru işaretini biraz daha belirgin çizdim. Ardından yeniden dokundum.
Yine hiçbir şey olmadı.
Etrafıma baktığımda bazı öğrencilerin çoktan çeşitli oluşumlar meydana getirdiğini gördüm. Kimisi havada küçük ışık kümeleri oluşturuyor, kimisi birkaç sembolü birbirine bağlayarak daha karmaşık şekiller ortaya çıkarıyor, kimisi de çizdiği mana oluşumlarını hareket ettirmeyi bile başarmıştı.
Ben ise hâlâ önümde kaybolup giden soru işaretlerine bakıyordum.
"Ben de bunu denemeliyim."
Artık amacım bir ruh oluşturmak bile değildi.
Sadece bir şey ortaya çıkarmak istiyordum.
Parmak ucumu yeniden kaldırdım.
Bu kez soru işaretini çizdikten sonra içine tamamen dolu bir yuvarlak ekledim. Ne anlama geldiğini bilmiyordum ama diğer öğrencilerin birkaç sembolü bir arada kullandığını görmüştüm.
Belki benim de farklı sembolleri birleştirmem gerekiyordu.
Çizimi tamamladığımda önümde soru işaretine benzeyen, içinde dolu bir daire bulunan mana sembolü asılı kaldı.
Bir an tereddüt ettim.
Sonra parmak ucumu sembole dokundurdum.
O anda başımın içinde keskin bir ağrı hissettim.
"Ahh..."
Elimi hemen geri çektim.
Gözlerimi birkaç saniye kapalı tuttum. Ağrı hâlâ devam ediyordu ama kısa süre sonra yavaş yavaş hafiflemeye başladı.
Fazla mana kullanmıştım. Kullanmam gerekirdi çünkü...
Sonuçta uzun süredir doğru düzgün uyumamıştım ve bütün gece birini takip ettikten sonra derse gelmiştim.
"Evet... böyle demek daha güvenli."
Elimi şakağıma götürdüm.
"Fazla zorladım galiba."
Tam başımı kaldıracakken önümde bir gölge belirdi.
"Az önce yaptığını tekrar yapar mısın?"
Başımı kaldırdığımda Shin Rhea'nın yanımda durduğunu gördüm.
Mana Teorisi dersimizin öğretmeniydi.
İlk düşündüğüm şey, kendisiyle aynı mana türünü kullanan bir öğrencinin bu kadar beceriksiz olmasına sinirlenmiş olabileceğiydi. Muhtemelen azarlanacaktım.
En azından kendimi buna hazırlamıştım.
Elimi yeniden kaldırdım.
Parmak uçlarımda manayı topladım ellerim titriyordu ama az önce çizdiğim sembolü tekrar oluşturmaya başladım.
Önce soru işareti.
Ardından içindeki dolu yuvarlak.
Şekil tamamlandığında birkaç saniye boyunca havada asılı kaldı.
Parmağımı üzerine dokundurdum.
Aynı ağrı yeniden başıma saplandı.
"Ah..."
Gözlerimi kapatıp birkaç saniye bekledim.
Shin Rhea ise havada asılı duran sembole baktıktan sonra sakin bir ses tonuyla konuştu.
"İstersen az önce nerede hata yaptığını gösterebilirim."
Başımı yavaşça kaldırdım.
Açıkçası bu kadar sakin konuşmasını beklemiyordum.
En azından yüzünde kızgın bir ifade görmeyi beklemiştim.
Fakat karşımda duran kişi oldukça yumuşak bakışlı ve sempatik bir kadındı.
"...Lütfen."
Söyleyebildiğim tek şey buydu.
Shin Rhea elini kaldırdı.
Parmak uçlarında toplanan mana, onun hareketiyle birlikte havada ince bir çizgi bıraktı.
Benim çizdiğim soru işaretinin yanına aynı şeklin tersini çizdi. Ardından altına dolu bir baloncuk ekledi.
"Şimdi dikkatlice izle."
Parmağını çizimin üzerine dokundurdu.
Mana bir anda parladı.
Bir sonraki anda çizimin içinden küçük, yuvarlak ve oldukça tatlı görünen bir ruh çıktı.
Gözlerim büyüdü.
Ruh birkaç saniye boyunca havada asılı kaldıktan sonra yavaşça aşağı süzülerek masanın üzerine kondu ve başını bana doğru çevirdi.
"..."
O anda nerede hata yaptığımı anlamıştım.
Shin Rhea bunu fark etmiş olacak ki hafifçe gülümsedi.
"Anladın mı?"
"Evet."
Utandığım için gözlerimi tekrar önümdeki boşluğa çevirdim.
"Soru işaretini ters çevirmem gerektiği aklıma gelmemişti."
"Doğru."
Shin Rhea başını salladı.
"Senin çizdiğin şekil mana akışını doğru şekilde yönlendirmiyordu. Bu yüzden sembolü etkinleştirmeye çalıştığında oluşum tamamlanmadan dağılıyordu."
Başımı hafifçe salladım.
Demek sorun buydu.
Bir süre havada hâlâ silinmemiş olan sembole baktım. Sonra içimde yeniden küçük bir merak oluştu.
"Öyleyse..."
Shin Rhea'ya baktım.
"Nasıl daha işe yarar bir ruh çağırabilirim?"
Shin Rhea'nın yüzündeki gülümseme biraz değişti.
"Kaligrafiyle mi?"
"Evet."
Bir an düşündü.
"Bunun doğrudan bir yolu yok."
Şaşırarak ona baktım.
"Yok mu?"
"Yok."
Shin Rhea elini indirirken parmak uçlarındaki mana da yavaşça dağıldı.
"Ruh manası kullanıcıları kaligrafiyle geçici ruh oluşumları meydana getirebilir ama bu, gerçek anlamda bir ruh çağırmak değildir. Daha güçlü ve daha bağımsız bir ruh istiyorsan bir ruhla sözleşme yapman gerekir."
"Ruh Sözleşmesi..."
"Evet."
Shin Rhea başını salladı.
"Aslında bu eğitim, ruh manası kullanıcıları için temel yetenekleri geliştirmekten başka pek bir işe yaramaz. Mana kontrolünü, sembollerin nasıl çalıştığını ve kendi mananla nasıl daha uyumlu hareket edeceğini öğreniyorsunuz. Gerçek bir ruhla sözleşme yapmak ise tamamen farklı bir şey."
Başımı hafifçe eğdim.
"Anladım."
"Üstelik şu an bir ruhla sözleşme yapmaya çalışmanı da önermem."
Nedenini sormak istedim ama Shin Rhea'nın konuşmaya devam etmesini bekledim.
"Önce kendi mananı kontrol etmeyi öğrenmelisin. Sözleşme yapmak için henüz yeterince hazırlıklı değilsin."
Bunu söyledikten sonra başka bir öğrencinin yanına doğru yürümeye başladı.
Söylediklerinde beni küçümseyen hiçbir şey yoktu.
Bana beceriksiz olduğumu söylememişti.
Dalga geçmemişti.
Hatta mümkün olduğunca yardımcı olmaya çalışmıştı.
Ama...
Buna katlanamıyordum.
Dudaklarımı sıktım.
"Ben de bir Ryon'um."
Elimi yeniden kaldırdım.
"Nasıl olur da manamı kullanmakta bu kadar beceriksiz olurum?"
Başımı kaldırıp etrafıma baktım.
Diğer öğrenciler kendi sembollerini havaya çizmeye devam ediyor, bazıları birkaç saniye içinde oluşumlarını tamamlayıp küçük ruhlar ortaya çıkarıyordu.
Ben ise hâlâ tek bir küçük ruh bile oluşturmakta zorlanıyordum.
"Hayır."
Kendime bakıp aynı şeyi düşünmekten yorulmuştum.
"Bir daha deneyeceğim."
Parmak uçlarımda manayı topladım.
Bu kez soru işaretini Shin Rhea'nın gösterdiği gibi ters çevirdim. Fakat küçük ve yuvarlak bir ruh yerine başka bir şey denemek istiyordum.
Ne çizeceğimi tam olarak düşünmeden parmağımı havada hareket ettirmeye başladım. Önce iki küçük kulak, ardından yuvarlak bir kafa ve onun altına uzanan gövdeyi oluşturdum. Dört kısa bacak ekledikten sonra çizgiyi arkaya doğru kıvırarak kuyruğunu da tamamladım.
Ortaya çıkan şey...
Oldukça kötü çizilmiş bir tilkiydi.
Hatta tilkiye benzediğini söylemek için biraz fazla iyi niyetli olmak gerekiyordu.
Ama artık umurumda değildi.
"Olacak."
Parmak ucumu çizimin üzerine doğru yaklaştırdım ve hafifçe dokundurdum.
İlk başta hiçbir şey olmadı.
Bir saniye...
İki saniye...
Sonra havada bıraktığım mana çizgilerinden biri belli belirsiz parladı.
Gözlerimi kırpmadan ona baktım.
Işık, çizginin üzerinde yavaşça ilerleyerek önce baş kısmına, ardından gövdesine doğru yayıldı. Birbirinden kopuk gibi duran mana çizgileri sanki görünmez bir şey tarafından çekiliyormuş gibi yavaşça birbirlerine yaklaşmaya başladı.
"Oldu mu...?"
Çizdiğim şeklin hareket ettiğini gördüm.
Mana, havada duran çizgilerin arasından süzülüyor, her birini olması gereken yere doğru taşıyordu. Önce kulaklar birbirine bağlandı, ardından başın çevresindeki çizgiler yavaşça birleşerek küçük bir siluet oluşturmaya başladı. Gövde belirginleşti, dört kısa bacak şekillendi ve en son arkada kıvrılmış olan kuyruk da yerine oturdu.
Bir an için çizdiğim şey hâlâ sadece havada asılı duran kötü bir çizimden ibaretti.
Sonra çizgilerin arasındaki boşluk karardı.
Mana bir kez daha parladı.
Ve önümde küçük bir ruh oluştu.
Tilkiye benzeyen, çizgileri hâlâ düzensiz ve yer yer yamuk olan küçücük bir ruh...
Birkaç saniye boyunca havada öylece durdu.
Sanki kendisinin de ne olduğunu anlamaya çalışıyordu.
Sonra minik ayaklarını hareket ettirerek yavaşça aşağı süzüldü ve masanın üzerine kondu.
Bir adım attı.
Sonra bir tane daha.
Küçük kuyruğu arkasında hafifçe sallanırken masanın üzerinde dolaşmaya başladı.
Ben ise nefesimi tuttuğumu ancak o anda fark ettim.
Gerçekti.
Gerçekten olmuştu.
"Ben..."
Elimi yavaşça ona doğru uzattım.
Küçük ruh da hareket etmeyi bırakıp başını kaldırdı. Birkaç saniye boyunca birbirimize baktık.
Dudaklarımda istemsiz bir gülümseme oluştu.
"Başardım."
Ona dokunmak için elimi biraz daha yaklaştırdığım sırada ağzımın içinde garip bir tat hissettim.
Metal gibi.
Kaşlarımı çattım.
Elimi ağzıma götürdüğümde parmaklarımın ucunda kırmızı bir iz gördüm.
Birkaç saniye boyunca ne olduğunu anlayamadım.
Sonra burnumdan süzülen kanın dudaklarıma kadar ulaştığını fark ettim.
Ben farkına bile varmadan burnum kanamıştı.
Elimi yüzümden çekerken küçük ruh hâlâ masanın üzerinde dolaşıyordu.
Gözlerimi küçük ruhtan ayırmadım.
Dudaklarımda hâlâ küçük bir gülümseme vardı.
"Gerçekten..."
Bir an durdum.
"...başardım."
Kalan tüm derslerde bir yandan öğretmenleri dinlemeye, bir yandan da göz ucuyla Nox'u izlemeye çalıştım.
Aslında derslere gerçekten odaklanmak istiyordum.
En azından öyle görünmesini istiyordum.
Fakat aklımın bir köşesinde sürekli aynı düşünce dönüp duruyordu.
Ona ruh yapabildiğimi göstermek istiyordum.
Daha doğrusu...
Başardığımı bilmesini istiyordum.
Ama bunu nasıl yapacağımı bilmiyorum.
Bir anda yanına gidip, "Bak, ben de ruh yapabiliyorum!" desem...
Biraz garip görünmez miyim?
Sonuçta o kadar yakın değiliz. Sadece birkaç kez konuştuk. Hatta düzgün bir şekilde baş başa konuştuğumuz bile söylenemezdi.
"Ben ne yapıyorum?"
Başımı masaya doğru eğdim.
Neden onu sürekli izliyordum?
Neden onun ne yaptığını bilmek istiyordum?
Neden yanında kim olduğunu merak ediyordum?
Başımı biraz kaldırıp sınıfın diğer tarafına baktım.
Nox, Minami ve Aiden'la konuşuyor, arada onlara gülüyor ve onların anlattığı bir şeye karşılık veriyordu.
Ben ise yine onları izliyordum.
"Ben... sapık gibi mi görünüyorum acaba?"
Bu düşünceyle yüzümü tekrar masaya gömdüm.
"Hayır, hayır... Böyle düşünme."
Ama birkaç saniye sonra başımı yeniden kaldırıp ona baktım.
"...Yine bakıyorum."
Dersler bitip akşam olduğunda bile bu düşünceden kurtulamadım.
Ay tekrar gökyüzünde belirdiğinde kendimi akademinin çatısında buldum.
Çatının kenarında oturmuş, ayaklarımı aşağı doğru sallıyordum. Ay ışığı yüzüme vuruyor, serin gece havası saçlarımı hafifçe hareket ettiriyordu.
Ama benim gökyüzüne bakmam.
Düşüncelerim'de yine Nox'un olduğu gerçeğini değiştirmiyordu.
O anda bile kendime aynı soruyu soruyordum.
Neden?
Neden onu sürekli takip ediyordum?
Cevabını bulmaya çalışırken düşüncelerim istemeden ilk tanıştığımız güne geri döndü.
O zamanlar ben herkesten kaçmıştım.
Nereye gittiğimi bilmiyordum.
Aslında nereye gitmek istediğimi bile bilmiyordum.
Sadece yürüyordum.
Bir yerden başka bir yere gidiyor, sonra yine yön değiştiriyordum.
Param olmadığı için canım istediğinde çikolata bile alamıyordum.
Bu durum beni inanılmaz derecede sinirlendiriyordu.
Sonra onu gördüm.
Benimle aşağı yukarı aynı yaşlarda görünen bir çocuktu.
Elinde su ve çikolata vardı.
Bir anda aklımdan çok basit bir düşünce geçti.
Onları elinden alabilirdim.
Güçlüydüm.
Ryon güçlerimi diğer insanlardan çok daha erken kazanmıştım ve istersem o çocuğun elindekileri kolayca alabilirdim.
Yanına doğru yürümeye başladım.
Fakat...
Ona yaklaştığım anda içimde garip bir şey oldu.
Daha önce onu hiç görmediğimden emindim.
Buna rağmen...
Çok tanıdık bir histi.
Nereden geldiğini bilmiyordum.
Nedenini anlayamıyordum.
Ama bir anda bütün bedenimi kaplamıştı.
Sanki tüm hücrelerim aynı anda uyanmış, ruhumun en derin yerinde onunla aramda açıklayamadığım bir yakınlık oluşmuştu.
Hâlâ aynı şeyi hissediyorum.
Nedenini hâlâ bilmiyorum.
Ama onu takip etmemin sebebi bu değil.
Nox...
O parlıyor.
Ay ışığından bile daha fazla.
İnsanlarla konuşmakta ne kadar kötü olduğumu biliyorum. Birinin yanına gidip ne söyleyeceğimi düşünmek bile bazen başlı başına bir sorun.
Ama onunla konuşmak istiyorum.
Sürekli.
Bunun ne kadar zor olduğunu biliyorum.
Çünkü benim ilgi çekici hiçbir yanım yok.
En azından ben öyle düşünüyorum.
Ve zamanım da tükeniyor.
Eğer şimdi onunla yakınlaşırsam...
Bir gün bunun bedelini yine o ödeyecek.
Sonunda üzülecek.
Hem de benim yüzümden.
Bu yüzden uzaktan izlemeyi seviyorum.
Beni bilmese bile...
Ben onu bileceğim.
Nerede olduğunu, ne yaptığını, neye ihtiyacı olduğunu bileceğim.
Ve yardıma ihtiyacı olduğunda yanında olacağım.
Bunu bilmesine gerek yok.
Çünkü...
"Ben de onu koruyabilirim."
Bakışlarımı ellerime çevirdim.
Sonra yavaşça ayağa kalktım.
"İşte bu yüzden daha güçlü olmam gerekiyor."
Çatının kenarından birkaç adım uzaklaştım ve gözlerimi kapattım.
Ruh sözleşmesinin nasıl yapıldığını öğrenmek için akademinin kütüphanesinde saatlerce kitap karıştırmıştım. Sözleşmenin bütün ayrıntılarını anlamamıştım ama başlangıç seviyesinde bir ruhu çağırmak için gereken temel yöntemi öğrenmiştim.
Çok güçlü bir ruh olması gerekmiyordu.
Küçük seviyeli bir ruh bile olsa...
Bir başlangıçtı.
Derin bir nefes aldım.
Sonra iki elimi göğsümün önünde birleştirip parmaklarımı birbirine kenetledim.
Gözlerimi kapattım.
"Gecenin ötesindeki, zamanın gölgesindeki varlık... Sessizliğin tahtından, karanlığın katından sana sesleniyorum."
"Ne korkuyla ne de pişmanlıkla... Kendi irademle kapını çaldım."
Bedenimin çevresindeki mana yavaşça hareketlenmeye başladı.
"Kanım kanın, nefesim nefesin olsun."
Parmaklarımı biraz daha sıktım.
"Ben, Zofia Wójcik olarak bu çemberi seninle mühürlemeye hazırım."
"Sana istediğini vereceğim... Karşılığında bana düşen payı istiyorum."
Mana giderek yoğunlaşırken son sözlerimi söyledim.
"Gözlerini aç, kapıları arala ve bu çağrıma kulak ver."
"Görünen ve görünmeyenler şahidim olsun."
"Seninle sözleşme yapmak istiyorum."
Bedenim bir anda parlamaya başladı.
Gözlerimi açtım.
Karşımda...
Bir şey şekilleniyordu.
İlk önce ayaklarını gördüm.
Sonra bacakları.
Mana, havada ağır ağır yükselerek ruhun bedenini oluşturmaya devam ediyordu.
Gövdesi ortaya çıktı.
Omuzları belirdi.
Kolları şekillendi.
Boyu...
Giderek yükseliyordu.
Bir anda bunun küçük bir ruh olmadığını fark ettim.
Başını oluşturan mana da ortaya çıktığında önümde duran şeyin tamamını görebildim.
Kocamandı.
En az üç metre vardı.
"Bu..."
Bir adım geri çekildim.
Ruhun yüzü oluşmaya başladığı anda gözlerimi ondan ayıramadım.
Ama tam o sırada...
Ruh tamamen ortadan kayboldu.
"...Ne?"
Bir an hiçbir şey anlamadım.
Sonra başımın içinde dayanamayacağım kadar şiddetli bir ağrı patladı.
"Ah—!"
Dizlerimin bağı çözüldü.
Nefes almakta zorlanıyordum.
Görüşüm bulanıklaştı.
Sanki bütün dünya üzerime doğru eğiliyordu.
"Hayır..."
Ayaklarım birbirine dolandı.
Ve bedenim boşluğa doğru savruldu.
"Ah..."
Düşüyordum.
Bu kez gerçekten düşüyordum.
Gözlerimi kapatırken aklımdan tek bir düşünce geçti.
"Ha... bu kadar mıydı?"
Rüzgâr yüzüme çarptı.
"Sonunda ölecek miyim?"
Ama tam o anda...
Biri beni tuttu.
Düşüşüm bir anda durdu.
Gözlerimi açtığımda tanıdık bir yüz gördüm.
Şaşkınlıktan konuşamadım.
Yine mi?
Gerçekten yine mi?
Sanırım söylemeyi unuttum.
Her şeyden önce...
Nox.
Benim biricik kahramanım'dı.