“İçeri gelmek ister misiniz?”
Lilith, Soo Yeon'a dönerek hafifçe başını eğdi.
“Eğer sizin için de uygunsa...”
Soo Yeon birkaç saniye boyunca grubun tamamına baktı, ardından gülümseyerek kapıyı biraz daha açtı.
“Elbette, gelin.”
Onun izniyle grup birer birer odaya girmeye başladı.
İlk içeri giren Minami oldu.
Nox'un bakışları ona yöneldiği anda şakaklarında keskin bir ağrı patladı.
“SANA GÜVENMİŞTİK.”
“ONLARI ÖLÜME TERK ETTİN.”
Görüntü zihninin derinliklerinden yeniden yükselmeye başladı. Minami'nin yüzü, ardından parçalanmış bedeni, kanın ve karanlığın birbirine karıştığı o sahne zihninde yeniden belirirken Nox görüntünün devam etmesine izin vermeden başını hafifçe iki yana salladı. Dişlerini sıktı ve zihninde yükselen o anıyı zorla bastırdı.
Şimdi zamanı değil.
Nefesini yavaşça verdi.
Bunun anlamını daha sonra düşüneceğim.
Başını kaldırdığında odadaki herkes çoktan yerini almıştı.
Soldan sağa Fujita, onun yanında Minami, karşı tarafta Aiden, biraz daha sağında ise Zofia ve Lilith duruyordu.
Lilith diğerlerinden birkaç adım daha önde, Nox'a daha yakın bir yerdeydi. Eğilip yüzüne baktıktan sonra elini yavaşça yanağına koydu.
“Nasıl hissediyorsun?”
Nox cevap vermek üzereyken bakışları Lilith'in üzerinden kaydı.
Aiden'ın arkasında bir şey vardı.
Bir gölge.
Nox'un dikkati tamamen ona kilitlendi.
Başından beri oradaydı.
Hastane odasına ilk girdikleri andan beri, duvarın ve Aiden'ın arkasında belli belirsiz duran o karanlık siluet şimdi yavaşça çözülüyordu. Önce baş kısmı bulanıklaştı, ardından boynu ve omuzları sanki karanlığın içine çekiliyormuş gibi silinmeye başladı.
Nox gözlerini kırpmadan onu izledi.
Gölge tamamen kaybolduğunda Lilith ona tekrar seslenmek yerine bu kez Nox'un yanağını hafifçe sıktı.
“Aiden'ı benden daha çok mu özledin de ona bakıyorsun?”
Nox başını ona çevirdi.
Aiden, Nox'un aslında kendisine bakmadığını fark etmişti. Fakat bunu söylemek yerine yüzünde kendinden fazlasıyla emin bir ifade belirdi.
“Ne yapalım, sonuçta en iyi arkadaşı benim.”
Nox kaşını hafifçe kaldırdı.
Lilith ise Aiden'a aldırmadan Nox'a baktı ve dudaklarında belli belirsiz, meydan okuyan bir gülümseme oluştu.
“Ben onunla arkadaş olmaya çalışmıyorum zaten.”
Bakışları Nox'un üzerinde sabitlendi.
“Öyle olsaydı karşımda hiç şansın olmazdı.”
Aiden'ın yüzündeki ifade bir anda değişirken Nox'un ne diyeceğini düşünmesine fırsat kalmadan Fujita öne çıktı ve iki elini Nox'un göğsüne yerleştirdi.
“Biraz sessiz olur musunuz?”
Ellerinin temas ettiği anda mana yayıldı.
Fujita'nın gözleri birkaç saniyeliğine odaklandı. Sanki Nox'un bedeninin dışını değil, doğrudan içini görüyormuş gibi, ellerinin temas ettiği her noktadan yayılan mana vücudunun tamamını taramaya başladı. Kemikleri, kasları, iç organları, mana yolları ve yaralanmaların bıraktığı izler onun algısında adeta şeffaf bir görüntüye dönüşmüş, Nox'un bedeninin her ayrıntısı önünde açılmıştı.
Birkaç saniye sonra ifadesi rahatladı.
Tüm yaralar kapanmıştı.
Mana akışı da normale dönmeye başlamış, bedeni savaşın ardından beklenenden çok daha hızlı toparlanmıştı.
Fujita ellerini Nox'un göğsünden çekti.
“Turp gibisin.”
Fujita rahat bir nefes aldı.
“Taburcu olabilirsin.”
Soo Yeon, Fujita'nın arkasından olanları izlerken kaşlarını kaldırdı.
“Merak ettim şimdi. Ona özel doktorluk yapmanı neye bağlamalıyım?”
Fujita ona döndü.
Soo Yeon'un yüzünde hafif bir gülümseme vardı.
“Akademinin şifacılarına güvenmiyor musun?”
Fujita birkaç saniye ne diyeceğini düşündü, sonra başını iki yana salladı.
“Hayır, öyle değil.”
Arkasını dönüp ellerine baktı.
“Ben sadece acemi bir şifacıyım. Karşıma canlı bir manken çıkmışken biraz deneyim kazanmak istedim.”
Sözleri mantıklıydı, fakat Fujita bunun gerçek sebebini kendisi biliyordu. Labirentte ve ardından dersler dışında, Nox'la bu kadar kısa sürede kurduğu arkadaşlık bağını seviyordu. Nox'un başına bir şey gelmiş olmasından gerçekten endişelenmişti ve bunu kontrol etmek için bir bahaneye ihtiyacı olduğunu da inkâr edemezdi.
Nox ise odadaki konuşmaları dinlerken bir anda aklına takılan şeyi sordu.
“Bu arada... ben uyuyorken ne oldu?”
Bir anlık sessizlikten sonra Zofia başını hafifçe yana eğdi.
“Karşındaki çocuk... neydi ismi?”
“Ramon.”
Minami cevap verdi.
Zofia'nın yüzü bir anda aydınlandı. Parmağını havaya kaldırdı.
“Evet, o!”
Sonra Nox'a döndü.
“Onun kesinlikle öldüğü doğrulandı.”
Nox'un yüzündeki ifade değişmedi.
“Pek iç açıcı bir haber değilmiş.”
Zofia omuzlarını hafifçe kaldırdı.
“Ama canavara dönüşmek onun sorunuydu.”
“Kim kaybettiği için canavara dönüşür ki?”
Canavar kelimesi zihninde yankılandığı anda Nox'un başına yeniden keskin bir ağrı saplandı ve rüyasında gördüğü görüntüler, Minami'nin yüzü, kanla kaplı o karanlık sahne ve ardından duyduğu o ses zihninde birbirine karışarak yeniden beliriverdi.
“Riftlerden çıkan canavarlardan daha kötüsün.”
Nox gözlerini kapattı.
Minami hemen ona doğru yaklaştı.
“İyi misin? Bir yerin mi acıyor?”
Fujita da istemsizce araya girdi.
“Ama her yerinin iyi olduğundan emindim.”
Bakışları yeniden Nox'un üzerine kaydı.
“Neren ağrıyor?”
Nox birkaç saniye gözlerini kapalı tuttu.
“Hayır.”
Elini şakağına götürdü.
“Sadece başım biraz ağrıyor. Sorun yok.”
Tam o sırada Lilith bir adım öne çıktı.
Nox'un başından tuttu ve onu kendisine doğru çekti.
Nox ne olduğunu anlamadan yüzü Lilith'in göğsüne bastırılmış, kolları da onun tarafından sarılmıştı.
Minami'nin gözleri büyüdü.
“H-hhey! Ne yapıyorsun?”
Lilith, Nox'u biraz daha kendisine bastırdı.
“Belki de tek ihtiyacı olan şey, birinin ona sarılmasıdır.”
Sonra başını Minami'ye doğru çevirdi.
Gözlerini onun üzerine dikti.
Ve dilini çıkardı.
O an odadaki hava değişti.
Soo Yeon ile Aiden aynı anda ellerini yumruk haline getirip ağızlarının önüne götürdü. İkisinin de yüzündeki şaşkınlık aynı şeyi söylüyordu.
Fujita ile Zofia ise Lilith'in yaptığı hareketin anlamını çözmeye çalışırken oldukları yerde donup kaldılar.
Lilith sadece Minami'yle dalga geçmemişti.
Açıkça savaş ilan etmişti.
Bunun farkında olmayan tek kişi ise Nox'tu.
Nox, Lilith'in omzuna elini koymaya çalıştı.
“Lilith...”
“Hmm?”
“Boğulacağım.”
Lilith'in kolları birkaç saniye daha gevşemedi.
Nox'un başını yasladığı yer gerçekten yumuşacıktı, fakat nefes alamadığı da bir gerçekti.
Günün kalanında karşılama töreni, odanın içinde yaşananlardan habersizmiş gibi, hiçbir şey olmamışçasına devam etti.
Ancak bir yerlerde, kimsenin görmediği bir kazanın ateşi hâlâ yanıyordu.
Cadının kazanı ağır ağır kaynıyor, içindeki karanlık sıvı kenarlara doğru yükseliyor ve taşmasına yalnızca birkaç an kalıyordu.
Ve soru artık bunun olup olmayacağı değildi.
Asıl soru şuydu:
Bu kazanın hedefi kim olacaktı?
1. SEZON SONU