Doksan yaşına merdiven dayamıştı.
Geçen yıllar bedenini yormuş, hareketlerini yavaşlatmıştı. Ancak zihni hâlâ berraktı. Hafızası, bir asra yaklaşan ömrünün hatıralarını bütün canlılığıyla koruyordu.
İspanya'nın Salamanca şehrinde yaşayan Profesör Alejandro Valdés, hayatını tarih bilimine adamış saygın bir akademisyendi.
Henüz çocuk yaşlarda başlayan tarih merakı, zamanla büyük bir tutkuya dönüşmüştü. Öğrenimini bu alanda tamamlamış, yıllarca üniversitelerde ders vermiş ve sayısız eser kaleme almıştı.
Onu meslektaşlarından ayıran en önemli özelliği, tarihe yaklaşımıydı.
Alejandro için tarih, kitaplarda yazılanların öğrenilip gelecek nesillere aktarılmasından ibaret değildi. Her olayın ardındaki nedenlerin araştırılması, bilinenlerin sorgulanması gerektiğine inanıyordu.
Bu anlayışıyla öğrencilerine tarihi sevdirmiş, eserleriyle uluslararası akademik çevrelerde saygın bir yer edinmişti.
Profesör aynı zamanda antik diller, eski yazı sistemleri ve tarihî sembollerin çözümlenmesi konusunda dünyanın sayılı uzmanları arasında gösteriliyordu.
Taşlara kazınmış yazıları, tapınak duvarlarındaki kabartmaları, binlerce yıllık papirüsleri ve eski el yazmalarını okuyup yorumlayabiliyordu.
Özellikle Antik Mısır konusunda eşsiz bir bilgi birikimine sahipti.
Hiyeroglifleri çözümleme, zarar görmüş yazıtları karşılaştırma ve sembolleri ait oldukları dönemin koşulları içinde değerlendirme konusunda büyük bir otorite kabul ediliyordu.
Onun gözünde küçücük bir işaret bile geçmişin bilinmeyen bir yönünü aydınlatabilirdi.
Ömrünün son yirmi yılını ise tarihe iz bırakmış liderlerin hayatlarını araştırmaya adamıştı.
Krallar, firavunlar, padişahlar ve imparatorlar...
Yalnızca kazandıkları savaşları, fethettikleri toprakları veya kurdukları devletleri değil; nasıl iktidara geldiklerini, ülkelerini nasıl yönettiklerini, neleri başardıklarını ve hangi yıkımlara sebep olduklarını da incelemişti.
Ölümleri, mezarları ve arkalarında bıraktıkları miras da araştırmalarının önemli bir parçasıydı.
Haklarında yazılmış ve söylenmiş ne varsa toplamış, bu bilgileri yaşadıkları dönemin siyasi ve toplumsal koşullarıyla karşılaştırmıştı.
Kahraman olarak tanıtılan hükümdarların hatalarını, zalim olarak bilinen yöneticilerin ise göz ardı edilmiş taraflarını ortaya koymaya çalışmıştı.
Hiç kimseyi peşinen yüceltmemiş veya mahkûm etmemişti.
Bir bakıma, tarihin bilinen ezberini bozmuştu.
Bütün bu başarılarına rağmen özel hayatında son derece sade bir insandı.
Salamanca'da, küçük bahçesi bulunan tek katlı, mütevazı bir evde yaşıyordu.
Evinin neredeyse her köşesi kitaplarla, araştırma dosyalarıyla ve tarihî belgelerle doluydu.
Eşini uzun yıllar önce kaybetmişti.
Bu kaybın ardından bir süre tek çocuğu Lucía ile yaşamıştı. Ancak kızı da eğitimini tamamlamış, evlenmiş ve mezun olduğu üniversitede asistan olarak çalışmaya başlamıştı.
Böylece profesör evinde yalnız kalmıştı.
Yalnızlıktan şikâyetçi değildi. Kitapları ve araştırmaları ona yetiyordu.
Ne var ki ilerleyen yaşı, beraberinde sağlık sorunlarını da getirmişti.
Lucía fırsat buldukça babasını ziyaret ediyor, ihtiyaçlarını karşılıyor ve evinin düzeniyle ilgileniyordu.
Babasını kendi yanına almak için defalarca ısrar etmişti. Ancak Alejandro, alıştığı hayatı ve kitaplarını geride bırakmaya yanaşmamıştı.
2016 yılının şubat ayıydı.
Lucía, her zamanki gibi babasını ziyaret etmek üzere eve geldi.
Salona girdiğinde onu kanepede uzanmış hâlde buldu.
İlk bakışta uyuyor gibiydi.
Ancak profesör, bir daha uyanmamak üzere hayata gözlerini kapatmıştı.
Doksan yıla yaklaşan bir ömür sessizce sona ermişti.
Profesör Alejandro Valdés artık hayatta değildi.
Ardında sayısız araştırma, kitaplar, makaleler ve tarih bilimine kazandırdığı farklı bir bakış açısı bırakmıştı.
Onu tanıyanlar için yalnızca başarılı bir akademisyen değil, geçmişe farklı gözlerle bakmayı öğreten bir bilim insanıydı.
Hayatı sona ermişti. Ancak eserleri ve yetiştirdiği öğrenciler sayesinde adı yaşamaya devam edecekti.
Profesör Alejandro Valdés, sevenlerinin ve öğrencilerinin kalbinde sonsuza dek yaşayacaktı.