Hale ve Vesper, iniş podu için son kontrolleri yapıyorlardı. Artık varacakları gezegenin yörüngesindeydiler. Protokole göre önce birinin gezegene inmesi, ardından gemide kalan kişinin yapay rahim odasının ayarlamalarını tamamlayarak iniş gerçekleştirmesi gerekiyordu. Vesper, podun koltuğundan başını çıkarıp Hale'ye seslendi.
"Ben gerisini hallederim, sen kontrol odasına geç."
"Tamam." dedi Hale ve dar koridorlardan kontrol odasına doğru ilerledi.
Tüm kontroller tamamlandıktan sonra astronot kıyafetini giyen Vesper, iniş podunun koltuğuna oturdu ve kapıyı sıkıca kapattı.
Podun gövdesi atmosfere girerken titremeye başladı.
Vesper, önündeki dar pencereden gezegenin yüzeyine baktı. Bulutların arasından yabancı bir arazi yavaş yavaş ortaya çıkıyordu.
Ana gemide Hale, önündeki ekranlardan podun hızını ve irtifasını takip ediyordu.
"Atmosferik giriş tamamlandı. Isı kalkanı stabil."
Vesper'in kulaklığından Hale'in sesi geldi.
"Paraşüt açılmasına on saniye."
Vesper koltuğuna yaslandı.
"Hazırım."
Ekrandaki geri sayım sıfıra ulaştı.
Podun arkasındaki paraşüt açıldı. Ani bir sarsıntıyla hızı düşmeye başladı.
"Paraşüt açık." dedi Hale.
"İrtifa iki bin metre."
Vesper aşağı baktı. Bulutlar artık geride kalmıştı.
"Beş yüz metre. Paraşüt ayrılıyor."
Paraşüt poddan koparak uzaklaştı.
Bir anlığına sessizlik oldu.
Ardından podun altındaki iniş motorları ateşlendi. Vesper'ın koltuğu titreşti. Pod, yüzeye doğru düşmek yerine kontrollü bir şekilde alçalmaya başladı.
Hale'in ekranındaki rakamlar hızla düşüyordu.
"Yüz metre... Elli... Yirmi..."
Vesper gözlerini pencereden ayırmadı.
Pod, yüzeye hafif bir sarsıntıyla oturdu.
Hale'in ekranındaki uyarı kayboldu.
"İniş tamamlandı."
Vesper birkaç saniye sessiz kaldı. Sonra kemerini çözüp pencereden dışarı baktı.
Gördüğü manzara inanılacak gibi değildi. Sanki Dünya'ya geri dönmüşlerdi. Ağaçlar, bitkiler, uzaktaki dağlar ve göl... Her şey Dünya'dakilerle aynıydı.
Hale, Vesper'den bir süre ses çıkmayınca ona seslendi.
"Vesper, güvenli iniş gerçekleştirdin mi?"
Vesper kısa bir süre cevap vermedi. Ardından tekleyerek konuşmaya başladı.
"Şey... Burası... Yani Dünya gibi."
"Benzer bitki türleri falan mı var? Kask kameranı çalıştır ve bana görüntü yolla."
Vesper cevap vermeden kamerasını çalıştırdı.
Hale, karşısına gelen görüntüyle afalladı. Gidecekleri gezegenin benzer özelliklere sahip olacağını daha önce söylemişlerdi ancak böylesine aynı görüneceğini ikisi de bilmiyordu.
Hale'in gemiyi güvenli bir şekilde gezegene indirmesinin üzerinden iki gün geçmişti. Hale laboratuvarda yeni bir şey deniyor, Vesper ise çevreyi araştırmak için araçla dolaşıyordu.
Eğlence odasında yaptıkları konuşma sırasında Hale bir şeyi fark etmişti. Hayatı boyunca farklı ülkelerde yaşamıştı ve bugün sahip olduğu kişiliğin oluşmasında hepsinin payı vardı. O kısa süreli parçalar, aslında bir bütünü tamamlıyordu.
Birkaç farklı maymun türünün DNA'sını insan DNA'sıyla birlikte eşleme makinesine yerleştirdi. Ayarlamaları yaptıktan sonra terminal ekranını dikkatle izlemeye başladı. Sağ eliyle ekranın kenarını tutuyor, sabırsızca işaret parmağını tıklatıyordu. Bir yandan da dudağını hafifçe ısırıyordu.
Sonunda makine işlemleri tamamladı.
Terminal ekranında bir yazı belirdi.
Eşleşme olumlu.
Hale yerinden sıçrayarak iki kolunu havaya kaldırdı.
"Başardım!"
Hemen Vesper'le iletişime geçti.
"Vesper, başardım."
"Eşlemeyi mi?"
"Evet, başardım. Artık son insanlar olmayacağız."
Vesper kısa bir süre cevap vermedi. Ardından monoton bir sesle konuştu.
"Tebrik ederim. Bu büyük bir gelişme."
"Heyecanlı değil misin?"
"Heyecanlıyım. Sadece burada biraz meşgulüm ve açım."
"Sen de aç mısın? Sanki burada çabuk acıkıyor gibiyiz."
Hale çalışırken ne kadar acıktığını fark etmemişti.
"Evet, ben de çabuk acıkıyor gibiyim. Birkaç meyve topla da gel, bunu kutlayalım."
"Tamam."
Vesper, dönüş yolunda bir elma ağacına rastladı. Ağacın üzerinde kırmızı ve yeşil elmalar bir arada yetişiyordu. Birkaç tane topladı, geri dönerken de birkaçını yedi.
Vesper döndüğünde kutlamaya çoktan başlamışlardı. İkisi de fazlasıyla elma yemişti. Ancak kısa bir süre sonra yeniden acıkmışlardı.
Vesper, yapay rahim makinesinde insan diyemediği dişi ve erkek canlıları incelerken Hale odaya girdi. Elinde bir elma vardı.
"Vesper, sen de aç mısın?"
"Evet."
"Bugün karnını doyurmak için kaç defa elma yedin?"
"Sanırım kutlamayla beraber beş kere."
"Ben de üç kere yedim ve daha günün yarısındayız."
"Buradaki meyvelerin kalorisi mi düşük acaba?"
"Aklıma bir şey geliyor ama umarım öyle değildir." dedi Hale.
Bir neşter alıp elmanın zarını kesti. Ardından mikroskopta incelemeye başladı.
Sonuçları gördüğünde yüzündeki ifade değişti.
Vesper merakla ona baktı.
"Sonuç ne, Hale? Söylesene."
"Burası ayna biyolojiye sahip. Yani bizim dünyamıza göre bir ayna."
"O ne demek?"
"Dünyadayken bu sadece bir teoriydi ama gerçek olabiliyormuş."
"Hale, bana açıkla artık."
"Bak, elini aynaya koymak gibi düşün. Görünüşte her şey aynı ama sağ elin aynada sol elin olarak görünür. Bu elmanın şeker dizilimi de bizim dünyamızdakiyle aynı ama ayna biyolojide olduğu için dizilimleri bizim dünyadakinden farklı. Yani bu elmadan kalori alamıyoruz ya da yok denecek kadar az alıyoruz. Vücudumuz bu dünyadaki yiyecekleri işleyemiyor."
Vesper ne diyeceğini bilemedi.
Onca yolu ölmek için geldiğini düşündü. Ailesiyle son anlarını yaşamak varken boşu boşuna onca zaman yaşamışım, diye düşündü.
Ardından hızla odadan çıktı. Koşarak tabletini aldı ve ailesinin son videosunu açtı. Odasında sessizce ağlayarak videoyu tekrar tekrar izledi.
Hale ise laboratuvarda, sandalyeye çökmüş hâlde ellerini başının arasına alarak kara kara düşünüyordu. Bir süre sonra dönüp yapay rahim makinesine baktı.
Dişi ve erkek yeni tür insanlar sorunsuzca büyümeye devam ediyordu. Her ne kadar insana benzeseler de bir o kadar da insandan farklıydılar.
Kontrol odasına koşarak gitti ve bazı ayarlamalar yaptı. Herhangi bir sorun yaşanması durumunda geminin öncelikli olarak yapay rahim makinesini koruyacağı şekilde sistemi düzenledi.
Sonra dışarı çıktı.
Daha çok şey toplarsam belki bu sorunu da çözerim, diye düşündü. Ancak söylediğine kendisi bile inanmıyordu.
Gezegene gelmelerinin üzerinden tam bir yıl geçmişti.
Vesper, o kara haberden beri odasından hiç çıkmamıştı. Hayatı orada sona ermiş, geriye yalnızca kıyafetlerinin içinde bir iskelet kalmıştı.
Hale ise gemide değildi. Bir çözüm bulabilmek umuduyla araçla sürekli gemiden ayrılıp çevreyi araştırırken bir gölün yakınında hayatını kaybetmişti. Bedeni hâlâ bütünlüğünü koruyordu; ölümünün üzerinden çok zaman geçmemiş olsa gerek. Ancak fazlasıyla zayıflamıştı. Kalan kalori lapaları onu bir yıl daha hayatta tutmaya yetmemişti.
Gemi artık enerjisinin sonuna yaklaşmıştı. Çoğu sistem kapatılmış, yalnızca yapay rahme güç veriliyordu.
Laboratuvarın yanıp sönen, cızırtılı ışıkları altında gelişmeye devam ettiler.
Hatta artık gelişimlerini tamamlamışlardı.
Erkek olanın rahmin içindeki hareketleri başladı. Önce yavaşça kıpırdandı, ardından hareketlerini artırarak rahmi yırtıp dışarı çıktı. Ayağa kalktı.
Dişi olan da kısa bir süre sonra aynı şekilde rahmi yırtarak dışarı çıktı.
İkisi birbirlerine baktılar.
Sanki iletişim kurmuş gibiydiler.
Ancak hiçbir ses çıkmadı.
Sonra yürüyerek kendilerini bekleyen yeni gezegene çıktılar.