Merih
Hayatım, durmadan akan bir nehir gibiydi. Bazen önüne çıkan engelleri aşarak yoluna devam eder, bazen de hiç beklemediği bir yerde yönünü değiştirirdi. İnsan, nereye varacağını bilmeden sürüklenirken geride bıraktığı şeylerin bir gün karşısına yeniden çıkabileceğini düşünmüyordu. Oysa bazı anılar vardı ki zamanın gerisinde kalmayı reddeder, en olmadık zamanda insanın karşısına dikilirdi.
Ben de uzun zamandır geçmişimle aramdaki mesafeyi korumaya çalışıyordum. Unutmak istediğim şeyler vardı. Hatırladıkça içimde bir şeylerin yerinden oynadığı, adını koyamadığım bir ağırlığa dönüştüğü anılar... Fakat ne kadar uzaklaşmaya çalışırsam çalışayım, bazı insanlar zihnimin en kuytu köşelerinde yaşamaya devam ediyordu.
Ayça gibi...
Onu bulabilmek için çıktığımız yolun bizi nereye götüreceğini bilmiyordum. Tek bildiğim, artık elimizdeki ipuçlarının bir sonuca ulaşmasını istediğimdi. Günlerdir peşinden koştuğumuz soruların cevabını bulmaya çalışıyor, her yeni bilgiyle biraz daha karmaşıklaşan bu hikâyenin içinden çıkmaya uğraşıyorduk.
Ancak son hatırladığım şey, kulübenin içinde duyduğum sesler ve başımın arkasına aldığım darbeydi.
Şimdi ise başımın içinde giderek şiddetlenen bir zonklamayla kendime gelmeye çalışıyordum.
Önce nerede olduğumu anlamlandıramadım. Gözlerim kapalıydı ama çevremdeki sesleri duyabiliyordum. Birkaç adamın konuşmaları, arada duyulan ayak sesleri ve uzaklardan gelen boğuk bir kahkaha... Hepsi birbirine karışıyordu. Kulaklarımın içinde ince bir çınlama vardı. Sanki bulunduğum yerin bütün sesleri kalın bir perdenin arkasından geliyordu.
"Ne zaman uyanacaklar?"
"Birazdan. Patron özellikle ikisinin de burada olmasını istedi."
"Diğer hazırlıklar tamam mı?"
"Tamam."
Konuşmaları duydukça kaşlarım istemsizce çatıldı. Başımı hafifçe hareket ettirmek istedim ancak enseme yayılan ağrı buna izin vermedi. Birkaç saniye daha olduğum yerde kaldım. Ardından gözlerimi aralamaya çalıştım.
İlk gördüğüm şey, tavandan sızan solgun bir ışık huzmesiydi.
Gözlerime dolan ışık yüzünden yeniden gözlerimi kapatmak zorunda kaldım. Birkaç kez kırpıştırdıktan sonra bulunduğum yeri seçebildim. Geniş, karanlık bir depodaydım. Duvarların büyük bölümü eski ve kirliydi. Yüksek tavandan sarkan birkaç lamba, etrafı aydınlatmaya yetmiyordu. Bir köşede üst üste yığılmış tahta kasalar, diğer tarafta üzerleri örtülmüş birkaç eşya vardı. İçeride ağır bir rutubet kokusu hissediliyordu.
Başımı biraz daha kaldırdım.
Bir sandalyeye oturtulmuş bileklerim sandalyenin kollarına, ayaklarım ise sandalyenin ayaklarına bağlanmıştı. Hareket etmeye çalıştığımda iplerin sıkılığını hissettim.
Kısa bir nefes verdim.
Sonra aklıma gelen ilk isimle başımı çevirdim.
"Tuğra..."
Yanımda, benimkiyle aynı şekilde bağlanmış başka bir sandalye vardı. Tuğra'nın başı öne düşmüş, gözleri kapalıydı. Yüzündeki ifadesizlik, hâlâ kendine gelemediğini gösteriyordu.
"Tuğra."
Bu kez sesimi biraz yükselttim.
"Lan, kalk."
Cevap alamayınca omzumu hafifçe ona doğru çevirdim. Sandalyeyi hareket ettirmeye çalıştım ancak bağlı olduğumuz ipler buna pek izin vermiyordu.
"Tuğra!"
Birkaç saniye sonra kaşları hafifçe hareket etti. Başını güçlükle kaldırdı. Gözlerini açmaya çalışırken yüzünü buruşturdu.
"Ne...?"
"Hoş geldin."
Bana doğru baktı. Önce birkaç saniye yüzümü inceledi, ardından bulunduğumuz yeri fark etti.
"Ne oluyor lan?"
"Ben de onu çözmeye çalışıyorum."
Başını iki yana çevirdi. Ellerini hareket ettirmek istediğinde bağlı olduğunu fark ederek küfretti.
"Şerefsizler..."
"İyi misin?"
"İyiyim de başım fena hâlde. Sen?"
"Benimki de pek farklı değil."
Tuğra gözlerini kısarak etrafa baktı. Depodaki birkaç adamı fark edince bakışları yeniden bana döndü.
"Neredeyiz?"
"Onu ben de bilmiyorum."
"Nasıl bilmiyorsun?"
"Bir ara bayılmam gerekti de."
"Komik misin sen?"
"Şu an pek sayılmaz."
Tuğra yeniden etrafa bakarken yüzündeki ifade giderek ciddileşti. Birkaç metre ilerimizde duran adamları, karşı duvarda asılı duran beyaz perdeyi ve hemen yanındaki büyük cihazı inceledi.
"Ne yapacaklar bize?"
Cevap vermek üzereydim ki karanlığın içinden yükselen bir kahkaha ikimizin de dikkatini aynı anda o yöne çevirdi.
"Ah, sohbetinizi bölmek istemem ama..."
Ayak sesleri duyuldu. Karanlığın içinden ağır adımlarla bize doğru yaklaşan adamın yüzünü, birkaç adım daha yaklaştığında seçebildim.
Kulübede karşılaştığımız adamlardan biriydi.
"İkiniz de uyandığınıza göre artık filmimizi izleyebiliriz."
Tuğra kaşlarını çattı.
"Ne filmi lan?"
Adam sorusunu cevapsız bırakarak yanımızdan geçti. Ardından elini havaya kaldırıp adamlardan birine işaret etti.
"Başlatın."
Depodaki lambaların bir kısmı kapatıldı. Ortalık biraz daha karanlığa gömülürken karşı duvardaki beyaz perdeye doğru baktım. Birkaç saniye sonra projektörün sesi duyuldu. Önce görüntüler bulanık bir şekilde belirdi. Ardından perdeye yansıyan manzara netleşti.
Ve ben...
O an nefes almayı unuttum.
Karşımda Ayça vardı.
Görüntüde oldukça mutlu görünüyordu. Üzerinde açık renkli bir kazak vardı. Saçları omuzlarının üzerinden dökülmüş, yüzünde uzun zamandır görmediğim o tanıdık gülümseme belirmişti. Bir anlığına başını kameraya doğru çevirdi.
Sanki karşısında ben varmışım gibi baktı.
Ardından güldü.
"Merih, ne yapıyorsun? Çekme artık!"
Sesini duymak...
Uzun zamandır duymadığım sesini yeniden işitmek, içimde tarif edemediğim bir şeyleri harekete geçirmişti.
Gözlerimi görüntüden ayıramadım.
Yanında Beril vardı. Küçük kız, Ayça'nın koluna sarılmış, kameraya doğru bir şeyler anlatıyordu. Ayça onun söylediklerine gülerek başını salladı.
Ardından Beril'in saçlarını düzeltti.
"Biraz da Beril'i çekelim. Bak, nasıl da heyecanlandı."
Görüntü birkaç saniye daha devam etti. Sonra başka bir anıya geçti.
Bu kez mutfaktaydılar.
Annemle Ayça, mutfak tezgâhının başında bir şeyler hazırlıyordu. Annem elindeki malzemeleri karıştırırken Ayça da yanında duran kâseden bir şeyler alıyordu. İkisi de bir yandan şarkı söylüyor, arada birbirlerine bakıp gülüyorlardı.
Annemin sesi...
Yüzündeki o tanıdık ifade...
Ayça'nın ona eşlik ederken başını hafifçe yana yatırması...
Bir zamanlar hayatımın en sıradan anlarıydı bunlar. Şimdi ise karşımdaki duvarda yeniden canlanmış, dokunamayacağım kadar uzak birer hatıraya dönüşmüşlerdi.
"Merih, şunu biraz uzatsana!"
Annemin sesi depoda yankılandığında gözlerimi bir anlığına kapattım.
Sanki gerçekten oradaydım.
Sanki mutfağın kapısından içeri girecek, ikisine de ne yaptıklarını soracaktım.
Fakat gözlerimi yeniden açtığımda karşımda yalnızca soğuk bir duvar ve o duvara yansıtılmış görüntüler vardı.
Başımın içindeki ağrı yeniden kendini hissettirdi.
"Merih..."
Önce sesin nereden geldiğini anlayamadım.
"Merih..."
Bu kez daha belirgindi.
Annemin sesine benzeyen bir fısıltı zihnimin içinde yankılanıyordu. Ardından Ayça'nın sesi, onun ardından başka sesler...
"Merih, baksana!"
Görüntü değişti.
Bu kez küçük bir kız çocuğu vardı.
Uzun siyah saçları omuzlarından aşağı dökülüyor, koşarken saçları arkasında savruluyordu. Yüzündeki gülümseme, bulunduğu yerin bütün neşesini üzerine toplamış gibiydi.
Lâl...
Küçük Lâl, bahçede Tuğra'yla ebelemece oynuyordu. Tuğra birkaç adım gerisinden onu yakalamaya çalışırken Lâl bir anda yönünü değiştirip kahkahalarla kaçmaya başladı.
"Yakalayamazsın!"
"Gel buraya bakalım!"
"Hayır!"
"Bir dakika dur, seni yakalayacağım!"
Lâl başını geriye çevirip Tuğra'ya baktı. Uzun siyah saçları hareketleriyle savrulurken kahkahası görüntünün içinden yükseldi.
Tuğra'nın yüzündeki ifade bir anda değişti.
Başını kaldırmış, gözlerini perdeye dikmişti. Az önceki şaşkınlığı yerini bambaşka bir ifadeye bırakmıştı.
"Lâl..."
Sesi neredeyse duyulmayacak kadar kısıktı.
Görüntü devam etti.
Lâl bu kez kameraya doğru koşmaya başladı. Birkaç saniye sonra görüntünün dışına çıktı. Tuğra'nın kahkahası duyuldu.
"Ulan, bir dur da yakalayayım!"
Ardından kayıt kesildi.
Tuğra'nın çenesi gerildi. Gözlerini perdeden ayırmadan konuştu.
"Şerefsiz..."
Sesi giderek yükseldi.
"Şerefsiz, naptınız lan Lâl'e?"
Cevap veren olmadı.
Adamlar sessizce bizi izliyordu. Başlarındaki adam ise yüzünde rahatsız edici bir memnuniyetle görüntülerin değişmesini bekliyordu.
Tuğra bir kez daha bağlarını zorladı.
"Ulan, size soruyorum! Naptınız lan ablama?"
Sesi depoda yankılandı.
Adamdan yine cevap gelmedi.
Görüntüler devam ediyordu.
Bir başka anı...
Ayça, Beril'i kucağına almış, küçük kızın yanağına öpücük konduruyordu. Beril de iki eliyle Ayça'nın yüzünü tutup bir şeyler söylüyordu. Ayça'nın kahkahası yeniden duyuldu.
Ardından başka bir görüntü belirdi. Bu kez ben vardım. Ayça'nın yanında oturmuş, kameraya bakarken bir şeyler anlatıyordum. O ise söylediklerime gülüyordu.
Sonra annem...
Sonra Lâl...
Sonra yeniden Ayça...
Birbirini takip eden görüntüler, zihnimde yıllardır sakladığım anıları birer birer ortaya çıkarıyordu. Her görüntüde başka bir zamana gidiyor, her sesle birlikte biraz daha geçmişe çekiliyordum.
İçimde yükselen öfkenin yanında başka bir şey daha vardı.
Korku.
Çünkü bu görüntülerin neden bize izletildiğini anlamaya başlamıştım.
Bizi geçmişimizle yüzleştirmek istiyorlardı.
Ve bunu yaparken en zayıf olduğumuz yerleri seçmişlerdi.
Projektörün ışığı bir anlığına kesildi. Perde karardı.
Ardından ayak sesleri duyuldu.
Başımı çevirdiğimde biraz önce bize yaklaşan adamın birkaç adım önümüzde durduğunu gördüm. Ellerini pantolonunun ceplerine yerleştirmiş, yüzümüzdeki ifadeleri inceliyordu.
"Sizi uzun zamandır merak ediyordum."
Bakışları önce Tuğra'ya, sonra bana çevrildi.
"Doğrusu, Hakan Bey'in dilinden bir türlü düşürmediği iki ismin sonunda karşıma çıkacağını düşünmemiştim."
Tuğra ona doğru eğildi.
"Sen kimsin lan?"
Adam soruya cevap vermek yerine gülümsedi.
"Sabırlı olun. Her şeyin bir sırası var."
"Ne sırası lan? Ne istiyorsun bizden?"
Adam başını hafifçe yana eğdi.
"Bu kadar aceleci olmayın. Daha yeni başladık."
Ardından perdeyi işaret etti.
"Az önce izlediğiniz görüntüler Hakancığımın arşivindeydi. Uzun zamandır sakladığı, kimseyle paylaşmadığı görüntüler... Ama nasip, onları size izletmek bana düştü."
Bakışlarımı adamın üzerinde sabitledim.
"Bu görüntüleri nereden buldu?"
"Önemli mi?"
"Benim için önemli."
Adam kısa bir kahkaha attı.
"İşte demek bu yüzden Hakan sizi bu kadar merak ediyordu. Her şeyin cevabını öğrenmek istiyorsunuz."
"Konuyu değiştirme."
Yüzündeki gülümseme biraz daha belirginleşti.
"Merak etmeyin. Sorularınızın hepsine sıra gelecek."
Bir an duraksadım.
"Önce Ayça."
Adamın bakışları yüzümde gezindi.
"Ne olmuş Ayça'ya?"
"Onun nerede olduğunu biliyorsun."
"Belki."
"Yaşıyor mu?"
Bu kez gülümsemesi biraz daha genişledi.
Tuğra da konuşmayı kesmiş, gözlerini adama dikmişti.
"Şu görüntüleri boşuna izletmediğimi anlamışsınızdır diye düşünüyorum."
"Ben sana bir soru sordum."
Adam birkaç saniye sessiz kaldıktan sonra yeniden konuştu.
"Filmin en heyecanlı yerine geldik sanırım."
Bir adım daha yaklaştı.
"Ayça'nın öldüğünü sanıyorsun, değil mi?"
İçimde bir şeylerin sıkıştığını hissettim.
"Ayça ölmedi."
Sözlerim düşünmeden ağzımdan çıkmıştı. Adam kaşlarını hafifçe kaldırdı.
"Öyle mi?"
"Onun öldüğüne dair hiçbir kanıtım yok."
"Demek hâlâ bir umudun var."
"Umutla ilgisi yok. Ayça'yı bulacağım."
Adam başını sallayarak gülümsedi.
"Peki. Öyleyse bir de Hakanıma soralım."
Cebinden telefonunu çıkardı. Ekranına birkaç saniye baktıktan sonra bir numarayı aradı.
Telefonu kulağına götürürken diğer eliyle bize susmamızı işaret etti.
Birkaç kez çaldıktan sonra karşı tarafın cevap verdiğini anladım.
"Hakancığım, merhaba."
Kısa bir sessizlik oldu.
"Rahatsız etmiyorumdur umarım."
Adamın yüzündeki ifade değişmeden devam etti.
"Size güzel bir haberim var. Merih Güzer ve Tuğra sonunda misafirimiz oldular."
Tuğra'nın bakışları sertleşti.
Adam telefonu biraz uzaklaştırıp görüntülü aramaya geçti. Ardından ekranı bize doğru çevirdi.
"Üstelik Hakan Bey, Merih'in Ayça'yı ne kadar özlediğini de söylemeden geçemeyeceğim."
Ekrandaki görüntü netleştiğinde gözlerim istemsizce büyüdü.
Hakan...
Bir sandalyede oturuyordu. Yüzündeki ifade alıştığım kendinden emin hâlinden oldukça uzaktı. Üstelik hemen arkasında duran bir kadın vardı. Kadının elindeki bıçak Hakan'ın boğazına dayanmıştı.
Bir anlığına gözlerimi ekrandan ayıramadım.
Hakan'ın bakışları kameraya çevrildi.
Bizi görüyordu.
Adam telefonu biraz daha yaklaştırdı.
"Hadi Hakan'cığım, konuş bakalım. Misafirlerin seni dinliyor."
Hakan önce ekrana, ardından yanındaki kadına baktı. Boğazını güçlükle hareket ettirdi.
"Hakan..."
İsmimi söylemek ister gibi dudakları aralandı ama sesi çıkmadı.
"Bir şey söylesene. Merih seni çok merak etmiş."
Hakan yeniden ekrana baktı.
Benim bakışlarım ise hâlâ onun üzerindeydi.
"Ayça nerede?"
Sözlerim depoda yankılandı.
Hakan cevap vermedi.
"Ayça nerede, Hakan?"
Tuğra da öne doğru eğildi.
"Konuş lan!"
Adam telefonu biraz daha sabit tuttu. Yüzündeki gülümseme kaybolmamıştı.
"Hadi bakalım. Bunca zamandır birbirinizi arıyorsunuz. Şimdi konuşmanın tam zamanı."
Hakan'ın dudakları kıpırdadı.
Önce ne söylediğini anlayamadım.
Sonra sesini duydum.
"Öldü..."
Bir anlık sessizlik oldu.
Hakan gözlerini ekrandan ayırmadan yeniden konuştu.
"Ayça öldü."
Başımın içindeki uğultu bir anda yükseldi.
Hayır.
Bu kelimeyi duymak istemiyordum.
"Yalan söylüyorsun."
Hakan cevap vermedi.
"Yalan söylüyorsun lan!"
Sesim depoda yankılanırken karşımdaki adamın yüzündeki gülümseme daha da belirginleşti.
"Ne oldu Merih? Biraz önce bu kadar emin konuşuyordun."
Telefonu kendine doğru çevirdi. Hakan'ın görüntüsü ekrandan kaybolurken adam yeniden bize baktı.
"Sanırım filmin en güzel kısmını henüz izlemediniz."
Tuğra'nın bakışları bir an bile Hakan'ın kaybolduğu ekrandan ayrılmamıştı.
"Abla..." diye fısıldadı.
Sonra başını kaldırıp adama baktı.
"Yemin ederim, Lâl'e bir şey yaptıysanız..."
Sözünü tamamlayamadı.
Ben ise hâlâ aynı kelimeye takılı kalmıştım.
Öldü.
Ayça...
Çocukluğumdan beri hayatımın içinde olan, en güzel anılarımın birçoğunda yanımda duran
Ayça...
Bunun doğru olmasını kabul edemezdim.
Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım. Fakat zihnimde hâlâ onun az önce perdede beliren gülümsemesi vardı.
Belki de bu yüzden ona inanmak istemiyordum.
Çünkü son gördüğüm hâliyle hatırlamak istediğim Ayça, gözlerimin önünde kahkahalarla gülen o kadındı.
Karşımdaki adam ise bütün bunları bir oyun gibi izliyordu.
Başımı kaldırıp gözlerinin içine baktım.
"Benimle oyun oynama."
Adam gülümsedi.
"Merih Güzer, hâlâ ne kadar inatçı."
"Bu işin sonunu getirmeden buradan çıkamazsın."
Kahkahasını bastırmadan başını iki yana salladı.
"Yanılıyorsun. Bu işin sonunu ben çoktan getirdim."
Ardından arkasındaki adamlara döndü.
"Biraz dinlenmelerine izin verin. Daha konuşacak çok şeyimiz var."
Adamlar bize doğru yaklaşırken gözlerimi bir an bile ondan ayırmadım.
Çünkü artık tek bir şeyden emindim.
Bu adamın bildikleri, bize anlattıklarından çok daha fazlaydı.
Ve Ayça'nın başına gelenleri öğrenmeden buradan ayrılmaya niyetim yoktu.