Merih
Tuğra'nın söylediklerinden sonra masanın üzerindeki kâğıtlara son kez göz gezdirdim. Birbirinden bağımsız gibi görünen notların arasında nasıl bir bağlantı olduğunu hâlâ anlayabilmiş değildim. Bulduğumuz defteri elime alıp birkaç sayfasını daha çevirdim. Ancak yazılanlar, şu an için bize yeni bir şey söylemiyordu.
"Sanırım artık gidebiliriz." Tuğra'nın sesiyle başımı kaldırdım. Çantasını toparlamış, masanın üzerindeki son birkaç kâğıdı da içine yerleştiriyordu.
"Haklısın. Burada daha fazla kalmanın bir anlamı yok."
Defteri de çantama koyduktan sonra kulübenin içinde son kez etrafa baktım. Dışarıdan bakıldığında terk edilmiş izlenimi veren bu küçük yapı, içinde barındırdığı ayrıntılarla düşündüğümüzden çok daha fazlasını saklıyor olabilirdi. Özellikle Hakan'ın isminin burada geçmesi, buranın onunla bağlantılı olduğunu düşündürüyordu.
Tam kapıya doğru ilerleyeceğim sırada dışarıdan gelen motor sesiyle duraksadım.
Önce tek bir araç olduğunu düşündüm. Ancak birkaç saniye sonra ikinci bir motor sesi daha duyuldu. Ardından araç kapılarının kapanması ve birbirine karışan erkek sesleri sessizliği bozdu.
Tuğra da benimle aynı anda kapıya baktı.
"Birileri geliyor," diye fısıldadı.
"Fark ettim."
Seslerin geldiği yöne doğru birkaç adım attım. Kapının hemen önünde durup dışarıyı görebileceğim bir açı aradım ancak ağaçların arasından gelen sesleri duyabilsem de kim olduklarını seçemiyordum. Buraya gelişlerinin tesadüf olduğuna inanmak için hiçbir nedenim yoktu. Tuğra'ya döndüm. "Saklanmamız gerekiyor."
Kulübenin arka tarafındaki eski dolabı işaret ettim. İkimiz de fazla ses çıkarmadan oraya ilerledik. Dolabın arkasında kalan dar bölmeye geçip beklemeye başladık. Tuğra çantasını yanına almıştı. Ben de elimdeki defteri dikkatlice yere bıraktım.
Dışarıdaki konuşmalar giderek belirginleşiyordu.
"Her yere dikkatlice bakın. Bir şey bulmadan buradan ayrılmıyoruz." Kalın ve buyurgan bir erkek sesiydi.
"Tamam, patron."
Ardından ayak sesleri duyuldu. Birkaç saniye sonra kulübenin kapısı açıldı. İçeri girenlerin ayakkabılarından çıkan sesler, küçük yapının içinde yankılanıyordu. Birinin masaya yaklaştığını, diğerinin ise odanın köşelerini kontrol ettiğini duyabiliyordum.
"Burada birileri varmış."
"Ne demek birileri varmış?"
"Masanın üzerindeki kâğıtlar karıştırılmış. Şu sandalyeye de bak." Kısa bir sessizlik oldu. Ardından bir başka adam konuştu.
"Belki de başka birileri gelmiştir."
Başındaki adamın sesi yeniden duyuldu.
"Merih şerefsizini arıyoruz. Tuğra da buradaysa şaşırmam."
Duyduklarım üzerine çenemi sıktım. Demek buraya gelişimizi öğrenmişlerdi. Üstelik yalnızca bu kulübeyle ilgilenmiyor, doğrudan beni arıyorlardı. Hakan'ın adamları olduklarından artık şüphem kalmamıştı. Tuğra hafifçe bana döndü.
"Bizi arıyorlar," diye fısıldadı.
Başımı belli belirsiz salladım. Konuşmamamız gerekiyordu. Dışarıdaki adamların sesleri giderek yaklaşıyordu.
"Patron, başka bir şey bulamadık."
"İyi bakın. Buraya kadar boşuna gelmedik."
"Ya gerçekten burada değillerse?"
"Buraya geldiklerini biliyorum. Etrafı kontrol edin."
Bir çekmecenin sertçe kapatıldığını duydum. Ardından masanın üzerindeki eşyaların birbirine çarpan sesleri geldi. Adamlar yalnızca etrafa bakmıyor, bizim geride bıraktığımız her şeyi inceliyorlardı. Bulduğumuz kâğıtların ve defterin yerinde olmadığını fark etmeleri uzun sürmeyecekti.
"Patron!"
"Ne var?"
"Şurada bir çanta var."
Bir an nefesimi tuttum.
Tuğra'nın çantası...
Adamın onu bulmasıyla saklandığımız yerin ortaya çıkması an meselesiydi.
"İçinde ne var?"
"Birkaç kâğıt. Bir de fotoğraflar."
"Getir şunları." Ayak sesleri yeniden duyuldu. Ardından adamın sesi biraz daha yakından geldi.
"Bir dakika..." Kısa bir sessizlik oldu.
"Patron, bunlar buradaymış."
Başındaki adamın ayak sesleri bulunduğumuz tarafa yöneldi.
"Ne buldun?"
"Şu dolabın arkasında bir yer var."
Tuğra'yla göz göze geldim. Artık saklanmanın bir anlamı kalmamıştı. Bulunduğumuz yerden çıkmaya hazırlanırken dolap sertçe çekildi.
Karşımızdaki adam bizi gördüğünde yüzünde şaşkınlıkla karışık bir memnuniyet belirdi.
"Patron! Buradalarmış!"
Diğerleri hızla yanımıza geldi. İçlerinden biri beni tanıdığında yüzündeki ifade değişti. Başındaki adam birkaç adım öne çıktı. Önce bana, ardından Tuğra'ya baktı. Dudaklarının kenarında beliren alaycı gülümseme, karşılaşmamızdan oldukça memnun olduğunu gösteriyordu.
"Merih Güzer..."
Cevap vermedim.
"Sonunda karşılaştık."
"Ben de seni gördüğüme pek sevindiğimi söyleyemeyeceğim." Adam kısa bir kahkaha attı.
"Seninle konuşacak çok şeyimiz var."
"Benim seninle konuşacak bir şeyim yok." Yanımızdaki adamlardan biri öne çıktı.
"Patron, Hakan Bey'e haber verelim mi?"
"Birazdan." Bakışlarımı başındaki adamdan ayırmadım.
"Hakan nerede?" Yüzündeki gülümseme biraz daha genişledi.
"Demek onu merak ediyorsun."
"Bir soru sordum."
"Öğrenirsin. Hem de düşündüğünden daha yakın zamanda." Sözleri hoşuma gitmemişti. Bir adım öne çıktım.
"Ne biliyorsan anlat." Adamın yüzündeki ifade bir anda sertleşti.
"Sen hâlâ emir verebileceğini mi sanıyorsun?" Ardından arkasındaki adamlara döndü.
"Alın şunları."
Birkaç saniye içinde üzerimize geldiler. Tuğra'yla birlikte karşılık vermeye çalıştık. Ancak sayıları fazlaydı ve kulübenin içindeki dar alan hareket etmemizi zorlaştırıyordu. Bir adam üzerime geldiğinde onu uzaklaştırmaya çalıştım. Diğerleri ise Tuğra'nın etrafını sarmıştı.
"Merih, dikkat et!"
Tuğra'nın sesini duydum. Tam ona döneceğim sırada önümdeki adamın elindeki silahı fark ettim. Bir anlık tereddüt bile etmeden üzerime geldi. Kendimi korumaya çalışsam da arkamdaki diğer adamı fark edemedim.
"Yeter!" Başlarındaki adamın sert sesi kulübede yankılandı.
Ardından başımın arkasında hissettiğim sert darbeyle dengemi kaybettim. Görüşüm bir anda bulanıklaştı. Ayakta kalmaya çalışırken etrafımdaki sesler birbirine karışmaya başladı.
"Merih!"
Tuğra'nın sesini duydum. Ona doğru dönmeye çalıştığımda onun da bir darbeyle yere düştüğünü gördüm.
"Tuğra!"
Adını söylemeye çalıştım ancak sesim istediğim kadar güçlü çıkmamıştı. Birkaç saniye boyunca gözlerimi açık tutmaya uğraştım. Başımın içindeki uğultu giderek artıyor, çevremde olup bitenleri anlamamı zorlaştırıyordu.
"Patron, ne yapıyoruz bunları?"
"Bağlayın. Hakan Bey'i arıyorum."
Birinin telefonunu çıkardığını gördüm. Başındaki adam birkaç adım uzaklaşarak arama yaptı. Konuşmasını tam olarak seçemiyordum ama söyledikleri kulaklarıma kadar ulaşıyordu.
"Hakan Bey, Merih'i yakaladık."
Karşı taraftan gelen cevabı duyamadım.
Adam yeniden konuştu.
"Yanında Tuğra da var. İkisi de burada." Kısa bir sessizlik oldu. Ardından adamın yüzünde memnun bir ifade belirdi.
"Merak etmeyin. Diğer ikisini de onun gibi paketliyorum."
Diğer ikisi...
Bu sözler zihnimde yankılandı.
Kimden bahsediyordu?
Bir an için aklıma yalnızca Ayça geldi. Günlerdir ulaşmaya çalıştığımız, hakkında en ufak bir bilgi edinebilmek için uğraştığımız Ayça...
Gözlerimi açık tutmaya çalışarak başımı kaldırdım. Tuğra'yı seçmeye çalışıyordum ama görüşüm giderek kararıyordu. Etrafımdaki adamların konuşmaları birbirine karışırken duyduğum son cümle yine aynı soruyu zihnime düşürdü.
Ayça'ya ne olmuştu?
Ya onu...
Hayır.
Bu ihtimali düşünmek istemiyordum. Ayça'yı bulmadan hiçbir şeyin bittiğine inanamazdım. Onun nerede olduğunu, başına ne geldiğini öğrenmeliydim.
Fakat artık düşüncelerimi toparlayamıyordum.
Gözlerim yavaşça kapandı.
Aklımda kalan son şey Ayça'nın adı oldu.
Ve ardından her şey karanlığa gömüldü.
______
3 yıl önce
Ayça
Üniversiteden eve döndüğümde tek istediğim şey üzerimi değiştirip biraz dinlenmekti. Gün boyu derslerle uğraşmış, dönüş yolunda da kalabalık otobüsün içinde ayakta kalmaktan yorulmuştum. Apartmanın merdivenlerini çıkarken çantamın askısını omzumda düzelttim. Anahtarı kilide yerleştirip kapıyı açtığımda evin içinden televizyonun sesi yükseliyordu.
Ayakkabılarımı çıkarıp içeri girdim.
Salondan gelen seslere doğru istemsizce baktım. Üvey annem, koltuğa bütün rahatlığıyla yerleşmiş, televizyon izliyordu. Üzerinde uzun, kırmızı bir elbise vardı. Bir elinde üzüm kâsesi, diğerinde kumanda duruyordu. Televizyonda ne izlediğini bilmiyordum ama ekrana bakarken yüzünde oldukça keyifli bir ifade vardı.
Beni fark etmemiş gibi görünüyordu.
Ben de onunla konuşmaya niyetli değildim. Çantamı omzumdan indirip doğrudan odama ilerlemeye başladım.
"Ayça!"
Olduğum yerde durdum. Gözlerimi kapatıp içimden derin bir nefes aldım. Daha eve gireli bir dakika bile olmamıştı.
"Efendim?"
Kadın, elindeki üzümden bir tane daha alıp ağzına attı.
"Hazırlansan iyi edersin, Ayça."
Kaşlarımı çattım. Bana doğru dönmüş, yüzünde tuhaf bir gülümsemeyle bakıyordu.
"Neye hazırlanacağım?"
"Birazdan anlarsın."
"Anne, yorgunum. Ne söyleyeceksen söyle de odama geçeyim."
Kâseyi sehpanın üzerine bıraktı. Ardından sanki dünyanın en güzel haberini verecekmiş gibi gülümsedi.
"Tatlım, müstakbel kocan geliyor ya seni istemeye."
Bir süre yüzüne baktım.
Sonra istemsizce güldüm.
"İyi misin sen? Galiba hastasın."
Gülümsemesi yüzünden silinmedi. Aksine, söylediklerimi pek önemsememiş gibi koltuğundan kalktı. Kırmızı elbisesinin eteklerini düzelterek yanıma doğru yürüdü.
"Hastalıkla falan ilgisi yok. Hakan geliyor."
Gülümsemem yüzümden silindi.
"Hangi Hakan?"
"Kaç tane Hakan tanıyorsun, Ayça?"
"Ben sizin şakalarınıza ayıracak vaktimi çoktan tükettim."
Yanından geçip odama gitmek istedim ancak kolumdan tutmasıyla durmak zorunda kaldım.
"Şaka yapmıyorum."
Elimi kolundan kurtardım.
"Ben de ciddi olmadığınızı umuyordum zaten."
"Ayça, baban her şeyi ayarladı. Senin de biraz anlayışlı olmanı bekliyoruz."
"Ne ayarlamış?"
"Hakan'la evleneceksin."
Söylediği cümleyle birlikte yüzüne bakakaldım. Sanki birkaç saniye önce duyduklarımın gerçekten söylenip söylenmediğinden emin olmaya çalışıyordum.
"Ben size demedim mi istemiyorum diye?"
Sesim yükselmişti.
"Ben Hakan'ı tanımıyorum bile. Kiminle evleneceğime siz mi karar vereceksiniz?"
Kadın dudaklarını birbirine bastırdı.
"Bağırıp durma. Ne var bunda? Hakan gayet düzgün bir adam."
"Benim için düzgün olup olmaması önemli değil. Ben evlenmek istemiyorum!"
"Ayça, sesini alçalt."
"Alçaltmayacağım! Kaç kere söylemem gerekiyor? Ben istemiyorum!"
Tam o sırada kapının açılma sesi duyuldu.
Babam eve gelmişti.
Elindeki anahtarları antredeki sehpaya bırakarak salona doğru ilerledi. Önce karısına, ardından bana baktı. Yüzündeki ifadenin değişmesi uzun sürmedi.
"Ne oluyor burada?"
Üvey annem hemen araya girdi.
"Hiçbir şey. Kızın yine bildiğini okuyor. Hakan'ın geleceğini söyledim, bir anda bağırmaya başladı."
Babam bakışlarını bana çevirdi.
"Doğru mu bu?"
"Ne doğru mu?"
"Hakan'ın geleceğini duyunca ortalığı ayağa kaldırmışsın."
"Çünkü ben onunla evlenmek istemiyorum, baba!"
Sözlerim salonda yankılandı.
Babamın yüzü gerildi.
"Senin ne istediğinin bir önemi yok. Bu evde alınan kararların arkasından iş çevirmeyi bırak."
"Ben sizin kararınızın bir parçası değilim! Benim hayatımdan bahsediyoruz!"
Bir adım daha yaklaştı.
"Yeter!"
Ancak artık susmak istemiyordum. Yıllardır içimde biriktirdiğim ne varsa dilimin ucuna kadar gelmişti.
"Benim yerime karar vermekten vazgeçin artık. Üniversiteye gidiyorum diye hayatımın geri kalanını da sizin belirlemenize izin vereceğimi mi sandınız? Hakan'ı istemiyorum!"
Sözlerim biter bitmez babamın eli havaya kalktı.
Yanağıma inen tokadın etkisiyle başımı yana çevirdim.
Bir an konuşamadım.
Elimi yanağıma götürürken gözlerim dolmuştu. Babamın karşısında öylece duruyor, ne söyleyeceğimi bilemiyordum.
"Utanmıyor musun annene bağırmaya?"
Başımı kaldırıp ona baktım.
"Annem mi?"
Üvey annem hemen arkamızda durmuş, olanları sessizce izliyordu.
Babam kaşlarını çattı.
"Ne demek annen mi? O senin annen!"
"Benim annem olmadığını ikimiz de biliyoruz."
"Kes sesini!"
Dudaklarımı birbirine bastırdım. Gözlerimden taşmak üzere olan yaşları tutmaya çalışıyordum.
Babam bir süre daha yüzüme baktıktan sonra yeniden konuştu.
"Odanda yatağın üzerine bir elbise bıraktırdım. Hemen hazırlanıyorsun. Saçını da makyajını da annen yapar. Hakan'ın karşısına çöp gibi çıkacak hâlin yok ya!"
Son cümlesini söylerken sesindeki küçümsemeyi saklama gereği bile duymamıştı.
Ardından arkasını dönüp salondan çıktı.
Olduğum yerde birkaç saniye daha kaldım.
Üvey annem yanıma yaklaştığında gözlerimi ondan kaçırdım.
"Bak, babanı sinirlendirmesen böyle olmazdı."
Cevap vermedim.
"Haydi, odana git. Elbiseni giy. Misafirler gelmeden biraz toparlanman gerekiyor."
Bu kez hiçbir şey söylemeden merdivenlere yöneldim.
Her basamakta biraz daha ağırlaşıyordu adımlarım. Odamın kapısını açtığımda yatağımın üzerine özenle bırakılmış elbiseyi gördüm. Açık renkli, uzun bir elbiseydi. Yanında da birkaç parça takı duruyordu.
Yatağın kenarına oturdum.
Çantam hâlâ omzumdaydı. Üniversiteden çıkarken aklımda yalnızca eve gelip dinlenmek vardı. Belki biraz kitap okuyacak, belki de arkadaşlarımla konuşacaktım. Şimdi ise hiç tanımadığım bir adamla evlenmem için hazırlanıyordum.
Üstelik kimse bana ne düşündüğümü sormamıştı.
Kapı açıldığında başımı kaldırmadım.
Üvey annem elinde birkaç makyaj malzemesiyle içeri girdi.
"Haydi bakalım, kalk. Önce saçlarını yapalım."
"İstemiyorum."
"Ayça, yine başlama."
"Ne olur, anne... Ben istemiyorum."
Sesim son kelimede kırılmıştı.
Kadın cevap vermeden arkamdaki sandalyeyi çekti.
"Gel, otur. Saçlarınla başlayalım."
İtiraz edecek hâlim kalmamıştı. Yavaşça ayağa kalkıp aynanın karşısındaki sandalyeye oturdum. Kadın saçlarımı taramaya başladığında aynadaki yansımama baktım.
Gözlerim dolmuştu.
Başımı biraz öne eğdim. Yanaklarımdan süzülen yaşları elimle silmeye çalıştım ama yenileri geliyordu.
"Şimdi ağlamanın sırası mı Ayça? Gözlerini şişirme."
Bir şey söylemedim.
Saçlarımı taramaya devam etti. Ben ise aynadaki kendime bakarken sessizce ağlıyordum.
On dokuz yaşındaydım.
Üniversiteye gidiyor, kendi hayatımı kurabileceğime inanıyordum. Bir gün sevdiğim işi yapacağımı, kendi kararlarımı vereceğimi, kimseye hesap vermeden yaşayacağımı düşünüyordum.
Ama o gün, hayatımın en önemli kararlarından biri çoktan benim dışımda alınmıştı.
Ve o kararın adı Hakan'dı.
Henüz Hakan'ı tanımıyordum. Ama adını duyduğum ilk günden nefret etmem için bana yeterince sebep vermişlerdi.