Tuğra
Lal'in günlüğü önümde, bilgisayarımın ekranı ise saatlerdir açıktı. Artık ablamı bulmak istiyordum...
Sayfaları tek tek çeviriyor, yazılanları bilgisayara aktarıyordum. Günlüğün orijinaline zarar vermek istemediğim için her sayfanın önce fotoğrafını çekmiş, ardından yazılanları dijital ortama geçirmeye başlamıştım.
Ablamın el yazısını yeniden görmek tuhaf bir histi. Yıllardır tanıdığım o harfler, şimdi karşıma bambaşka cümlelerle çıkıyordu. Her satırda Lal'den biraz daha fazlasını öğreniyor, bir yandan da onu ne kadar az tanıdığımı düşünüyordum.
İnsan, kendi ablasının bile bilmediği yanları olabileceğini ne zaman fark ederdi?
Belki de birini tanımak, onunla aynı evde büyümekten çok daha fazlasıydı.
Ekrandaki son satırı da tamamlayıp dosyayı kaydettim. Ardından geriye yaslanarak derin bir nefes aldım.
Tam yeniden günlüğe uzanacaktım ki telefonum çalmaya başladı.Ekranda Merih'in ismini gördüğümde bekletmeden açtım.
"Ne oldu Merih?"
"Son durum ne?"
"Hakan'ın son telefon sinyalinden yerini tespit etmeye çalıştım ama numara kullanım dışı şu an."
"Başka bir numara kullandığını düşünüyorum.
"Olabilir. Ama şu an elimde bunu doğrulayacak bir şey yok."
"Şimdi Hakan bana başka bir telefondan ulaştı. O numarayı atıyorum. En son kimle görüşmüş, öğrenmek istiyorum."
"Tamam, gönder. Bir de Merih..."
"Efendim?"
"Tek başına hareket etme. Ne yapmaya çalıştığını bilmiyoruz."
"Tamam, haberleşiriz."
Telefon kapandığında birkaç saniye ekrana baktım.
Hakan...
İsmi zihnimde yeniden yankılanırken telefonuma gelen bildirimi açtım. Merih'in gönderdiği numarayı kaydettim. Ardından bilgisayarın başına geçerek araştırmaya başladım.
Öncelikle numarayla ilgili ulaşabildiğim bilgileri kontrol ettim. Fakat karşıma çıkan sonuçlar pek iç açıcı değildi. Bir süre farklı kayıtları karşılaştırdıktan sonra daha önceki görüşme trafiğine dair birkaç ipucu bulabildim.
Ekrana biraz daha yaklaştım.
Bir numara dikkatimi çekmişti.
Aynı numarayla kısa aralıklarla birkaç kez iletişim kurulmuştu. Görüşmelerin zamanlarını not ettim ve karşıma çıkan diğer bilgilerle karşılaştırmaya başladım.
Sonunda bir konum bilgisine ulaştım.Haritayı açıp konumu inceledim.Şehrin merkezinden uzakta, yerleşimin seyrekleştiği bir bölgeydi. Etrafında birkaç küçük yapı görünüyordu. Biraz daha dikkatli baktığımda ağaçların arasında kalan, kulübeyi andıran küçük bir yapı gözüme çarptı.
Kaşlarımı çattım.
Burası mı?
Konumu büyüttüm. Yapının çevresinde belirgin bir yerleşim yoktu. Yakınında birkaç yol bulunuyordu ancak bölge genel olarak tenha görünüyordu.
Sandalyemde geriye yaslandım. Bulduğum şeyin Hakan'la doğrudan bağlantılı olup olmadığını bilmiyordum. Yalnızca elimdeki bilgiler beni buraya yönlendirmişti. Yine de bu kadar belirgin bir iz karşısında hiçbir şey yapmadan oturamazdım.Telefonumu yeniden elime aldım ve
Merih'i aradım.
Arama sesi birkaç kez duyulduktan sonra telefon açıldı.
"Merih, bir yer buldum."
_____
Merih
Telefonu kulağıma götürdüğümde Tuğra'nın sesindeki ciddiyeti fark etmiştim.
"Neresi?"
"Numarayla ilgili yaptığım araştırmada birkaç bağlantıya ulaştım. Görüşme kayıtlarında dikkatimi çeken bir numara vardı. Onun üzerinden ilerleyince bir konum buldum."
"Nasıl bir yer?"
"Şehrin biraz dışında. Etrafında pek fazla yapı yok. Haritadan baktığımda ağaçların arasında küçük bir kulübe gibi görünen bir yer var."
"Adresini gönder."
"Şimdi gönderiyorum. Ama Merih, buranın Hakan'la bağlantılı olduğundan emin değilim."
"Olmak zorunda değil. Şimdilik elimizdeki tek iz bu."
"Yine de dikkatli ol. Az önce telefonda söylediğim şeyi unutma."
"Merak etme."
"Merak etmemek için bir sebep bırakmadın ki."
Söylediklerine karşılık vermedim. Telefonuma gelen konum bildirimini açtım. Haritayı inceledikten sonra ekran görüntüsünü aldım.
"Ben de birazdan oraya doğru hareket edeceğim."
"Tamam. Ben de hazırlanıyorum."
"Bulduğun konumla ilgili başka bir şey çıkarsa haber ver."
"Veririm." Telefonu kapattığımda bir süre haritaya bakmaya devam ettim.
Şehrin dışında, ağaçların arasında kalmış küçük bir yapı...
Hakan'ın orada olduğuna dair elimizde kesin bir kanıt yoktu. Fakat günlerdir peşinden koştuğumuz birinin ardından gelen her küçük iz, bizim için önemliydi.
Telefonumu cebime koyup odadan çıktım.
Salona geçtiğimde Beril'i koltuğun üzerinde oturmuş, elindeki oyuncakla oynarken buldum. Beni fark ettiğinde başını kaldırdı. Ardından iki küçük elini bana doğru uzattı. Yanına giderek onu kucağıma aldım.
"Ne yapıyorsun bakalım?"
Oyuncağını bana doğru uzattı. Küçük ellerinden aldığım oyuncağa baktıktan sonra yeniden ona verdim.
"Güzelmiş."
Beril, oyuncağına bakıp kendi kendine birkaç ses çıkardı. Birazdan dışarı çıkmam gerekiyordu. Onu yanımda götürmem mümkün değildi. Bu nedenle Simay'a bırakmaya karar verdim.
Beril için birkaç parça kıyafet hazırladım.
Çantasına ihtiyaç duyabileceği eşyaları koyduktan sonra montunu giydirdim. Anahtarlarımı alıp evden çıktık. Simay'ın kapısına geldiğimizde zile bastım. Çok geçmeden kapı açıldı.
Simay, karşısında bizi görünce kısa bir şaşkınlık yaşadı.
"Merih?"
"Merhaba. Biraz işim çıktı. Beril'i sana bırakmam gerekiyor." Bakışları kucağımdaki Beril'e çevrildi.
"Tabii, bırakabilirsin."
Beril'i kucağımdan alırken küçük kız önce Simay'ın yüzüne baktı, ardından omzuna doğru sokuldu.
"Ne kadar kalacak?"
"İşim bitene kadar. Ne zaman döneceğimi henüz bilmiyorum."
"Peki. Bir sorun yok, ben ilgilenirim." Başımı hafifçe salladım.
"Çantasına gerekli eşyalarını koydum. Bir şeye ihtiyacın olursa arayabilirsin."
"Tamam."
Beril'in yanağını okşadım. Küçük kız elini bana doğru uzatınca parmaklarını tuttum.
"Ben birazdan geleceğim, güzel kızım." Ona son kez gülümsedikten sonra Simay'a döndüm.
"Teşekkür ederim."
"Önemli değil." Kapıdan çıkmadan önce Beril'e son kez baktım. Simay'ın kucağında oturmuş, elindeki oyuncağıyla ilgileniyordu.
"İyi günler."
"Size de." Kapı kapandığında birkaç saniye olduğum yerde kaldım. Ardından telefonumu çıkarıp Tuğra'nın gönderdiği konumu yeniden açtım.
Vakit kaybetmemeliydim.
Arabaya binip motoru çalıştırdım. Direksiyonu kavrarken aklımdan geçen tek şey, o kulübede bizi neyin beklediğiydi.
Hakan'ın izini bulduğumuzu sanıyorduk. Fakat belki de bulduğumuz şey, bizi çok daha büyük bir sorunun içine sürükleyecekti.
Ve ben, bu kez hiçbir ihtimali göz ardı etmeye niyetli değildim.
_____
Arabayı çalıştırıp Tuğra'nın gönderdiği konumu navigasyona girdim. Yol boyunca aklımda birbirinden farklı ihtimaller dolaşıyordu. Hakan'ın gönderdiği numaranın bizi böyle bir yere yönlendirmesi tesadüf olabilir miydi? Yoksa günlerdir aradığımız iz, sonunda bizi doğru yere mi götürüyordu?
Bilmiyordum.
Bildiğim tek şey, artık beklemek istemediğimdi.
Şehrin kalabalığından uzaklaştıkça yollar da sessizleşmeye başlamıştı. Binaların yerini seyrek ağaçlar, işlek caddelerin yerini ise dar yollar alıyordu. Bir süre sonra telefonumun ekranına düşen konuma baktım. Yaklaşmıştım.
Direksiyonu biraz daha sıkı kavradım.
Yolun kenarında arabayı durdurup çevreyi inceledim. Burası, haritada göründüğünden çok daha tenha bir yerdi. Etrafı ağaçlarla çevriliydi ve uzaktan bakıldığında küçük yapıların bile fark edilmesi oldukça zordu. Telefonumu çıkarıp Tuğra'yı aradım.
"Alo?"
"Neredesin?"
"Ben de yaklaştım. Birkaç dakika içinde oradayım."
"Tamam. Ben yolun başındayım."
"Geliyorum." Telefonu kapattıktan sonra arabadan indim. Birkaç dakika geçmeden uzaktan gelen motor sesini duydum. Tuğra'nın arabası yolun başında göründüğünde ona doğru ilerledim. Arabadan indiğinde doğrudan yanıma geldi.
"Sen de yeni mi geldin?"
"Evet. Konumu gördüm ama buranın tam olarak neresi olduğunu anlamaya çalışıyorum." Tuğra telefonunu çıkarıp haritayı açtı.
"Bulduğum yer burası." Ekrana eğilip gösterdiği noktaya baktım. Ardından başımı kaldırıp çevreyi süzdüm.
"Şu tarafta olabilir." İşaret ettiği yöne baktığımda ağaçların arasında kalan dar bir yol gördüm.
"Arabaları burada bırakalım." Tuğra başını salladı.
Birlikte araçlardan uzaklaşıp dar yola doğru ilerledik. Birkaç dakika sonra ağaçların arasından küçük bir yapı görünmeye başladı.
Kulübe, dışarıdan bakıldığında uzun zamandır kullanılmıyormuş gibi görünüyordu. Ahşap duvarlarının rengi solmuş, çatısının bazı bölümleri eskimişti. Çevresinde ise herhangi bir hareketlilik yoktu.
Tuğra adımlarını yavaşlattı.
"Burası." Cevap vermeden yapıyı incelemeye devam ettim.
"İçeride biri olabilir mi?"
"Bilmiyorum. Konumun bizi buraya getirdiğinden eminim ama başka bir şey söyleyemem." Başımı salladım.
Kapıya doğru birkaç adım attık. Etrafı dikkatlice incelediğimde yerdeki bazı izler dikkatimi çekti. Yapının terk edilmiş görüntüsüne rağmen çevresinde yakın zamanda hareketlilik yaşandığını düşündüren ayrıntılar vardı. Tuğra da bunu fark etmiş olacak ki bana baktı.
"Burada biri yaşıyormuş."
"Öyle görünüyor."
Kapının önünde durduk. Bir süre ikimiz de konuşmadık. Ardından kapıya birkaç kez vurdum.
İçeriden herhangi bir ses gelmedi.
Bir kez daha denedim.
Yine sessizlik...
Tuğra'yla göz göze geldik. "Belki de içeride kimse yoktur," dedi.
"Öğrenmenin tek yolu var." Kapıyı kontrol ettiğimizde açıldığını fark ettik. Yavaşça araladım. İçeriden gelen ağır, kapalı hava yüzünden yüzümü buruşturdum.
İçerisi oldukça karanlıktı. Dışarıdan bakıldığında küçük görünen kulübenin içinde birkaç eşya, eski bir masa ve duvar kenarına bırakılmış sandalyeler vardı.
İlk bakışta sıradan, kullanılmayan bir yer gibi görünüyordu.
Fakat bir şeyler içime sinmiyordu.
Tuğra da bunu fark etmiş olmalıydı.
"Merih..." Sesini duyunca ona döndüm.
"Neye bakıyorsun?"
Masanın üzerindeki birkaç kâğıda göz gezdiriyordu. Yanına yaklaştım. Kâğıtların üzerinde bazı notlar ve tarihler vardı. Hepsi birbirinden bağımsız görünüyordu ancak birinin özellikle dikkatimi çekmesi uzun sürmedi.
Bir tarih...
Gözlerimi kâğıttan ayırmadan Tuğra'ya seslendim.
"Şuna bak." Tuğra yanıma geldi. Kâğıdı eline alıp dikkatlice inceledi.
"Bu tarih..."
Cümlesini tamamlamadı.
Ben de aynı şeyi düşünüyordum.
Bir süre sessizce kâğıda baktık. Ardından çevredeki diğer eşyalara göz gezdirmeye başladık. Bir köşede duran küçük dolap, üzeri tozlanmış masa ve duvara yaslanmış eski bir çanta...
Burası ilk bakışta terk edilmiş görünse de bazı eşyaların yakın zamanda kullanılmış olabileceğine dair izler vardı.
Tuğra, masanın üzerindeki kâğıtları yeniden inceledi. "Buraya boşuna gelmemişiz."
"Henüz bir şey bilmiyoruz."
"En azından bir şeylerin döndüğü kesin."
Cevap vermedim.
Kulübenin diğer tarafına geçerken yerde duran küçük bir nesne dikkatimi çekti. Eğilip aldığımda bunun bir anahtarlık olduğunu gördüm. Birkaç saniye elimde çevirdikten sonra Tuğra'ya gösterdim.
"Tanıyor musun?" Başını iki yana salladı.
"Hayır."
Anahtarlığı cebime koymadım. Bulduğumuz her şeyin olduğu yerde kalması gerekiyordu. Önce buranın ne olduğunu anlamalıydık.
Tuğra yeniden masaya yöneldi. Ben ise kapıya yakın bir yerde durup dışarıyı kontrol ettim.
Bir süre sonra arkamdan seslendi.
"Merih."
Ona döndüm."Ne buldun?" Elindeki kâğıdı bana doğru uzattı. "Şunu bir incele."
Yanına gidip kâğıdı aldım. Üzerinde birkaç satır yazı vardı. Yazılanların tamamı anlaşılır değildi ancak bir isim dikkatimi çekmişti.
Hakan.
Gözlerim istemsizce satırın üzerinde durdu.
Sonunda...
Günlerdir peşinde olduğumuz isim, karşımızdaydı.
Tuğra'nın yüzündeki ifadeden onun da aynı şeyi fark ettiğini anladım. "Demek doğru yere gelmişiz," dedi. Kâğıdı dikkatlice yeniden inceledim.
"Belki."
"Merih, burada Hakan'ın ismi yazıyor."
"Biliyorum."
"Başka bir şey de bulabiliriz." Başımı kaldırıp kulübenin içini yeniden süzdüm.
"Önce buranın ne olduğunu anlamamız gerekiyor."
Tam o sırada dışarıdan gelen hafif bir ses ikimizin de dikkatini kapıya çevirdi. Tuğra'yla göz göze geldik. İkimiz de bir süre kıpırdamadan bekledik.
Ses yeniden duyulmadı.
Fakat artık buraya yalnızca bir iz bulmak için gelmediğimizi anlamıştım. Birileri buraya gelmişti. Belki de hâlâ çok uzağımızda değillerdi.
Tuğra elindeki kâğıdı masaya bıraktı.
"Merih..."
"Efendim?"
"Sanırım buradan hemen ayrılmamamız gerekiyor." Dışarıya doğru baktım.
"Önce neyle karşı karşıya olduğumuzu anlayalım." Gözlerim yeniden masanın üzerindeki Hakan ismine kaydı.
Bütün bu arayışın sonunda elimize geçen ilk somut iz buydu.
Ve nedense, bunun yalnızca başlangıç olduğunu hissediyordum.