Karafırtına’nın eşliğinde birkaç gün daha yolculuk ettiler. Ejderha zaman zaman ikisinin üzerine gölge düşürerek alçaktan uçuyor, bazen de onları uzaktan takip ediyordu. Syl ve Vaelira ise atlarıyla yollarına devam ediyordu.
Bir sabah Syl, Vaelira’ya dönerek konuştu.
“Fenarpen’e hiç gittin mi?”
“Bir kez. Ama çok uzun zaman önceydi.”
“Öyleyse oraya gidelim.”
Vaelira hafifçe gülümsedi.
“Bir liman şehrini görmek için bu kadar hevesli olmanı beklemiyordum.”
“Belki de denizi özlemişimdir.”
“Belki de.”
Fenarpen’e doğru ilerlerken yolları giderek batıya yöneldi. Birkaç gün sonra, uzaktan denizin maviliği görünmeye başladı. Ulu Deniz’in kıyısına yaklaştıkça havadaki tuz kokusu belirginleşiyor, rüzgâr daha serin esiyordu.
Sonunda şehrin surları karşılarında yükseldi.
Fenarpen, deniz kıyısına kurulmuş eski bir liman şehriydi. Kemik beyazı surları, yıllar boyunca deniz sularıyla yıkanmış taşlarıyla uzaktan bile dikkat çekiyordu. Şehrin yüksek kuleleri surların üzerinden yükseliyor, üzerlerinde bulunan balistalar limanı ve kıyıyı koruyordu. Duvarların üzerinde sık sık su ejderhalarının gravürlerine rastlanıyordu.
Liman ise gemilerle doluydu. Büyük ticaret gemileri, savaş gemileri ve farklı diyarlardan gelen yolcu gemileri yan yana demirlemişti. Direkler ve yelkenler şehrin siluetine karışıyor, limandan gelen sesler sokaklara kadar ulaşıyordu.
Syl atını yavaşlattı.
“İşte Fenarpen.”
Vaelira etrafına bakındı.
“Gerçekten güzelmiş.”
“Velmarion Hanesi’nin en önemli şehirlerinden biri. Krallığın deniz ticaretinin büyük bölümü buradan geçiyor.”
“Bunu surlarından bile anlayabiliyorum.”
Şehrin kapılarından içeri girdiler. Sokaklar hareketliydi. Tüccarlar mallarını taşıyor, liman işçileri gemilerden yük indiriyor, yolcular farklı yönlere dağılıyordu. Denizin kokusu şehrin her köşesine sinmişti.
Bir süre liman çevresinde dolaştılar. Vaelira, farklı ülkelerden gelmiş gemileri merakla inceliyordu.
“Şu gemi nereden gelmiş olabilir?” diye sordu.
Syl geminin üzerindeki işaretlere baktı.
“Bilmiyorum. Ama Silverwind’e ait olmadığı kesin.”
“Bütün bu gemileri görmek güzel. İnsan burada dünyanın ne kadar büyük olduğunu daha iyi anlıyor.”
Syl ona baktı.
“Bunu senden beklemezdim.”
“Neyi?”
“Bu kadar derin bir şey söylemeni.”
Vaelira gözlerini devirdi.
“Bazen konuştuğum şeylerin anlamı oluyor, biliyor musun?”
“Bundan sonra daha dikkatli dinleyeceğim.”
“Umarım.”
Limanın çevresinde dolaşmaya devam ettiler. Birkaç geminin güvertesine çıkmalarına izin verildi. Vaelira özellikle büyük bir ticaret gemisinin güvertesinde uzun süre vakit geçirdi. Geminin halatlarını, direklerini ve farklı bölümlerini merakla inceliyordu.
Syl ise denizi seyretmekle yetiniyordu.
“Bir gün gemiyle yolculuk yapmak ister misin?” diye sordu Vaelira.
“Ejderhayla uçmak varken mi?”
“Her yolculuk ejderhayla yapılmak zorunda değil.”
“Karafırtına bunu duysa alınırdı.”
Vaelira güldü.
“Bence onun alınması için pek fazla sebebe ihtiyacı yok.”
Syl başını salladı.
“Bu konuda haklısın.”
Öğleye doğru limandan ayrılıp şehrin çarşısına yöneldiler. Sokakların birinde takı ve süs eşyaları satan küçük bir dükkân dikkatlerini çekti.
Vaelira vitrinin önünde durdu.
“Şuraya bak.”
Syl dükkâna göz attı.
“Yine mi?”
“Ne varmış?”
“Son gittiğimiz yerde de takılara bakmıştın.”
“Ve?”
“Hiçbir şey. Sadece fark ettim.”
Vaelira cevap vermeden içeri girdi. Syl de peşinden ilerledi.
Dükkânın içerisinde çeşitli kolyeler, yüzükler, bileklikler ve küçük süs eşyaları sergileniyordu. Bazıları gümüşten, bazıları koyu renkli metallerden yapılmıştı. Vaelira özellikle ince işçilikli kolyelere ilgi gösteriyordu.
Syl de tezgâhın diğer tarafında duran takılara bakmaya başladı.
“Bunu denesene,” dedi Vaelira.
Elindeki kolyeyi ona uzattı. Kolye, ortasında küçük koyu renkli bir taş bulunan gümüş bir zincirdi.
Syl kolyeye baktı.
“Bana mı?”
“Hayır, yanımızdan geçen adama.”
Syl gülümsedi.
“Pekâlâ.”
Kolyeyi eline alıp inceledi.
“Fena değilmiş.”
“Bence sana yakışır.”
Syl kolyeyi satın aldıktan sonra Vaelira’nın seçtiklerine baktı. Vaelira da kendisine birkaç parça takı seçmişti. Bir süre daha dükkânda kaldılar ve sonunda dışarı çıktılar.
“Şimdi ne yapıyoruz?” diye sordu Syl.
Vaelira çevresine baktı.
“Yemek yiyebiliriz.”
“Sonunda mantıklı bir öneri.”
“Bütün gün mantıklı önerilerde bulunuyorum.”
“Buna katılmıyorum.”
İkisi gülerek çarşıdaki bir lokantaya doğru yürüdü.
Yemeklerini yerken gün boyunca gördükleri gemilerden, şehirlerden ve yolculuklardan konuştular. Vaelira, ileride başka şehirleri de görmek istediğini söyledi. Syl ise ona Silverwind’in farklı bölgelerini gösterebileceğini belirtti.
“Gerçekten mi?”
“Elbette. Henüz görmediğin çok yer var.”
“Öyleyse bunu bir söz olarak kabul ediyorum.”
Syl hafifçe gülümsedi.
“Öyle olsun.”
Fenarpen’de günün geri kalanını da geçirdiler. Akşam yaklaşırken şehirden ayrılmaya karar verdiler. Birkaç gün sonra Singothrin’e vardıklarında Syl’in aklına babasının sarayda düzenlenen müzik etkinliklerinden söz ettiği geldi.
“Bu akşam şehirde bir müzik etkinliği var.”
Vaelira ona döndü.
“Ne tür bir etkinlik?”
“Tam olarak bilmiyorum. Ama müzisyenler farklı yerlerden gelmiş. Gitmek ister misin?”
Vaelira hiç düşünmeden cevap verdi.
“Tabii ki!”
Syl gülümsedi.
“Öyleyse önce biraz dinlenelim.”
Akşam olduğunda Singothrin’in büyük salonlarından biri müzikle dolmuştu. Etkinlik için hazırlanan geniş alanın çevresinde insanlar toplanmış, müzisyenler sahneye yerleşmişti. Burada alışılmış bir konser düzeninden çok, farklı müzik topluluklarının sırayla sahne aldığı büyük bir şölen havası vardı.
Telliler, davullar ve çeşitli nefesli çalgılar bir araya gelerek güçlü melodiler oluşturuyordu. Bazı ezgiler ağır ve görkemliyken bazıları daha hareketliydi. Müzik başladığında kalabalığın arasından alkışlar yükseldi.
Syl ve Vaelira da kalabalığın arasına karıştı.
İlk parçaları sessizce dinlediler. Ardından daha hareketli bir ezgi başladığında Vaelira Syl’e döndü.
“Dans edecek misin?”
Syl ona baktı.
“Ben mi?”
“Evet, sen.”
“Dans etmeyi bildiğimi kim söyledi?”
Vaelira gülümsedi.
“Öğrenirsin.”
Syl bir şey söylemeye fırsat bulamadan Vaelira elini uzattı.
“Haydi.”
Syl kısa bir tereddüdün ardından elini tuttu. Kalabalığın arasına karıştılar. İlk başta biraz beceriksiz hareket ediyordu ama Vaelira’nın gülerek ona eşlik etmesiyle kısa sürede rahatladı.
“Fena değilsin,” dedi Vaelira.
“Bunu bir iltifat olarak kabul edeceğim.”
“Etmelisin.”
Müzik devam ettikçe ikisi de kendilerini kalabalığın ritmine bıraktı. Bir süre sonra başka müzisyenler sahneye çıktı. Ezgiler değişti, dans edenlerin sayısı arttı. Zamanın nasıl geçtiğini fark etmediler.
Gece boyunca birlikte dans ettiler, güldüler ve müziği dinlediler. Arada bir dinlenmek için kenara çekiliyor, sonra yeniden kalabalığa karışıyorlardı.
Syl, Vaelira’nın bu kadar eğlendiğini görmekten hoşlanıyordu. Kızın yüzündeki gülümseme neredeyse hiç kaybolmamıştı.
Bir ara müzik yavaşladığında Vaelira ona döndü.
“Güzel bir fikir olmuş.”
“Neyi?”
“Buraya gelmeyi.”
Syl hafifçe gülümsedi.
“Bence de.”
Gece ilerledikçe salonun kalabalığı azalmadı. Müzik devam etti. İkisi de kendilerini eğlenceye kaptırmıştı. Sonunda yorgunlukları ağır basmaya başladığında kalabalığın biraz daha sakin olduğu bir köşeye çekildiler.
Vaelira oturduğu yerde başını geriye yasladı.
“Çok yoruldum.”
Syl yanına oturdu.
“Bütün gece dans ettin.”
“Sen de ettin.”
“Ben seni takip ediyordum.”
Vaelira ona döndü.
“Bahane.”
Syl gülümsedi.
Bir süre daha konuştular. Ancak uykusuzluk ve yorgunluk ikisinin de üzerine çökmüştü. Vaelira başını Syl’in omzuna yasladı. Syl de bir süre sonra başını onun başına doğru eğdi.
Müzik hâlâ uzaktan duyuluyordu.
Ne zaman uykuya daldıklarını ikisi de fark etmedi.
Sabah olduğunda salonun büyük bölümü boşalmıştı. Etkinlik sona ermiş, görevliler etrafı toplamaya başlamıştı.
Syl gözlerini yavaşça açtı. Önce nerede olduğunu anlamaya çalıştı. Ardından başını biraz hareket ettirdiğinde Vaelira’nın üzerine yaslanmış olduğunu fark etti.
Vaelira da onun omzuna yaslanmış, uyuyakalmıştı.
Syl birkaç saniye boyunca hareketsiz kaldı.
“Vaelira…”
Kız hafifçe kıpırdandı ama gözlerini açmadı.
“Vaelira, uyan.”
Vaelira sonunda gözlerini araladı. Etrafına baktıktan sonra yeniden Syl’e döndü.
“Ne oldu?”
“Sanırım burada uyuyakalmışız.”
Vaelira başını kaldırıp boşalmış salona baktı. Bir süre sessiz kaldı.
Sonra gülmeye başladı.
“Gerçekten mi?”
“Öyle görünüyor.”
“Bütün gece burada mı kaldık?”
“Sanırım.”
Vaelira yüzünü ellerinin arasına aldı.
“Tanrılar aşkına…”
Syl gülümseyerek ayağa kalktı ve ona elini uzattı.
“Haydi. Buradan çıkalım.”
Vaelira onun elini tutarak ayağa kalktı. İkisi de üzerlerini düzeltti ve salonun dışına çıktı.
Sabah havası serindi. Sarayın avlusundan geçerken Vaelira esnedi.
“Bir daha sabaha kadar dans etmeyeceğim.”
Syl ona baktı.
“Bunu bir sonraki etkinliğe kadar hatırlayabilecek misin?”
Vaelira ona hafifçe vurdu.
“Sus.”
Syl gülerek yürümeye devam etti.
Bir süre sonra Syl, Vaelira’yı kendi odasına götürdü. İkisinin de üzerlerini değiştirmesi ve biraz dinlenmesi gerekiyordu.
Syl’in odasının kapısı açıldığında Vaelira birkaç adım attı ve olduğu yerde durdu.
Oda oldukça genişti. Duvarların bir bölümü koyu renkli taşlarla kaplıydı. Büyük pencerelerden Singothrin’in kuleleri ve şehrin bir kısmı görünüyordu. Odada geniş bir yatak, birkaç koltuk, çalışma masası ve kitaplarla dolu raflar bulunuyordu.
Ancak Vaelira’nın dikkatini çeken asıl şey duvarlardaki silahlardı.
Kılıçlar, baltalar, hançerler ve farklı türlerde silahlar odanın çeşitli yerlerine yerleştirilmişti. Bazıları özel olarak hazırlanmış raflarda duruyor, bazıları ise duvara asılı bulunuyordu.
Vaelira yavaşça odaya baktı.
“Burası bir prensin odası mı, yoksa silah deposu mu?”
Syl arkasından kapıyı kapattı.
“İkisi de olabilir.”
Vaelira duvardaki kılıçlardan birine yaklaştı.
“Bunların hepsini sen mi topladın?”
“Çoğunu.”
“Kaç tane silahın var?”
“Saymadım.”
“Tabii ki saymadın.”
Syl omuz silkti.
“Bazılarını kullanıyorum, bazıları sadece hoşuma gittiği için burada.”
Vaelira bir başka silaha baktı.
“Şu baltayı ne yapıyorsun?”
“Bazen kullanıyorum.”
“Peki ya şu hançer?”
“O da kullanılıyor.”
“Şu?”
“Onu henüz kullanmadım.”
Vaelira ona döndü.
“Peki neden burada?”
“Güzel görünüyor.”
Vaelira birkaç saniye ona baktıktan sonra gülmeye başladı.
“Gerçekten inanılmazsın.”
Syl de gülümsedi.
“Odama hoş geldin.”
“Teşekkür ederim. Sanırım burada uyurken bile silahların tarafından izleniyorum.”
“Alışırsın.”
Vaelira odanın ortasına doğru ilerleyerek çevresine baktı. Ardından çalışma masasının üzerindeki birkaç kitabı fark etti.
“En azından kitap okuyorsun.”
“Bazen.”
“Bazen mi?”
“Silahlarla ilgilenmekten fırsat bulursam.”
Vaelira başını iki yana salladı.
“Seninle yaşamak oldukça yorucu olurdu.”
Syl ona baktı.
“Bunu nereden çıkardın?”
“Her yerde silah var. Muhtemelen bir sabah uyanıp yatağımın yanında bir kılıç bulurdum.”
Syl kahkaha attı.
“Belki de.”
Vaelira ona gülümseyerek baktı.
“Umarım bir gün odanı biraz daha normal hâle getirirsin.”
“Bence oldukça normal.”
“Senin için.”
Syl başını salladı.
“Pekâlâ. Bir dahaki gelişinde bir şeyleri değiştirmeyi düşünürüm.”
Vaelira gülümseyerek pencereye doğru yürüdü. Dışarıdaki şehre baktı.
“Singothrin sabahları gerçekten güzel.”
Syl onun yanına geldi.
“Evet. Özellikle şu kulelerin üzerinden doğan güneşi seviyorum.”
Bir süre yan yana durup şehri seyrettiler. Gece boyunca süren müziğin ardından sabahın sessizliği ikisine de iyi gelmişti.
Vaelira sonunda ona döndü.
“Bugün ne yapacağız?”
Syl hafifçe gülümsedi.
“Önce biraz uyuyacağız. Sonra düşünürüz.”
“Bu kez gerçekten uyuyalım.”
“Katılıyorum.”
İkisi de gülümseyerek odanın diğer tarafına doğru ilerledi.
Bir ay geçmişti.
Syl, son zamanlarda bu süreyi düşündüğünde günlerin ne kadar hızlı geçtiğine şaşırıyordu. Singothrin’de geçirdikleri günler, Kuzey Ruh’u Dağları’ndaki eski Whitestorm evinde kaldıkları gecelerle birbirine karışmıştı. Bazen başkentin kalabalık sokaklarında dolaşıyor, bazen de dağların sessizliğine çekiliyorlardı. Syl’e ait olan bu eski ev, Whitestorm Hanedanı’nın çok uzun zaman önce yaptırdığı yapılardan biriydi. Şehrin gürültüsünden uzakta, dağların yamacında duruyordu. Etrafını sık ormanlar ve yüksek kayalıklar çevreliyordu.
Vaelira burayı özellikle sevmişti. Dağlarda yürümekten, ağaçların arasında vakit geçirmekten ve saatlerce manzarayı seyretmekten sıkılmıyordu. Bazen Syl’den önce uyanıp tek başına dışarı çıkıyor, bazen de onu yürüyüşe çıkarmak için erkenden uyandırıyordu.
Syl, onun doğayla kurduğu bağı fark etmişti. Vaelira’nın kendisini en rahat hissettiği yerler saraylar ya da kalabalık şehirler değildi. Ormanlar ve dağlar ona daha çok aitmiş gibi görünüyordu.
Üstelik Vaelira’nın Syl’in henüz bilmediği başka uğraşları da vardı. Ailesi onun savaş eğitimi almasını pek istemediğinden, Vaelira kendi kendine çalışmayı öğrenmişti. Bunu herkese anlatmıyordu. Yine de Syl, onun bir yayı eline aldığında ne kadar dikkatli ve kararlı olabildiğini görmüştü.
O sabah ise Vaelira’nın aklında ne dağlar ne de eğitim vardı.
Syl odasında oturmuş, pencerenin önündeki koltuktan dışarıyı izliyordu. Vaelira bir süre önce şehirde dolaşmak istediğini söylemişti. Syl de onunla gelmeyi teklif etmiş, fakat Vaelira kendi başına gezmek istediğini belirtmişti.
“Çok uzun sürmez,” demişti kapıdan çıkarken.
Syl bunun ne kadar süreceği konusunda bir tahminde bulunmamıştı.
Aradan saatler geçtikten sonra kapı açıldı.
Syl başını çevirdiğinde Vaelira’yı gördü. Önce onun yüzüne baktı, ardından kollarındaki paketlere ve arkasından içeri taşınan diğer çantalara.
Bir süre konuşmadı.
Vaelira ise oldukça memnun görünüyordu.
“Ne?” diye sordu Syl.
Vaelira omuz silkti. “Ne olmuş?”
Syl gözlerini paketlerden ayırmadı.
“Bunların hepsi ne?”
“Alışveriş.”
“Onu görebiliyorum.”
Vaelira gülümseyerek paketleri yatağın üzerine bıraktı. Birkaç tanesi neredeyse yere düşecekti.
Syl ayağa kalkıp onlara yaklaştı.
“Vaelira… Dağlar kadar alışveriş yapmışsın.”
“Abartıyorsun.”
“Bunları buraya nasıl getirdin?”
“Biraz yardım aldım.”
Syl, çantaların sayısına tekrar baktı.
“Bizi batıracaksın.”
Vaelira kahkaha attı. “Senin kadar zengin birinin bundan korkması biraz komik.”
“Benim paramı nerede harcadığını bilmiyorum.”
“Ben de bilmiyorum. Çok güzel şeyler vardı.”
Syl başını iki yana salladı. Vaelira ise çoktan paketleri açmaya başlamıştı.
İlk olarak birkaç küçük kutu çıkardı. İçlerinde farklı renklerde makyaj malzemeleri vardı. Ardından fırçalar, küçük aynalar ve çeşitli şişeler çıkardı. Bazılarının kapakları altın işlemeliydi; bazılarının üzerinde ince desenler bulunuyordu. Renkleri de birbirinden farklıydı. Koyu tonlardan parlak renklere, yumuşak pembelerden derin kırmızılara kadar pek çok şey almıştı.
Ardından kıyafetler geldi. Katlanmış kumaşların arasından koyu renkli elbiseler, işlemeli üstler ve farklı kesimlerde giysiler çıkardı. Birkaçını yatağın üzerine serdi. Sonra takı kutularını açtı. Gümüş kolyeler, küçük küpeler, yüzükler ve bileklikler…
Vaelira her birini tekrar tekrar inceliyor, bazen birini eline alıp diğerinin yanına koyuyor, bazen de aynanın karşısında nasıl duracağını hayal ediyordu.
Syl, odanın giderek küçük bir dükkâna dönüştüğünü düşünmeye başlamıştı.
“Bunların hepsini gerçekten kullanacak mısın?”
“Tabii ki.”
“Ne zaman?”
Vaelira ona baktı.
“Bir gün.”
“Çok ikna edici.”
Vaelira cevap vermek yerine yeni bir kutu açtı. İçinden koyu kırmızı taşlarla süslenmiş bir kolye çıkardı. Bir süre onu inceledikten sonra boynuna tuttu.
“Nasıl?”
Syl kısa bir süre baktı.
“Güzel.”
“Yalnızca güzel mi?”
“Oldukça güzel.”
“Böyle daha iyi.”
Syl gülümsedi. Vaelira ise aldığı şeyleri düzenlemeye devam etti. Alışverişin kendisinden çok, bütün bunları seçerken yaşadığı heyecan hoşuna gitmiş gibiydi. Bir dükkândan diğerine geçmiş, karşısına çıkan her yeni şeyi merak etmişti. Ne alacağını önceden belirlememişti; hoşuna giden her şeyi incelemiş, beğendiklerini de hiç düşünmeden satın almıştı.
Bir süre sonra makyaj malzemelerini masanın üzerine dizdi.
Syl kaşlarını kaldırdı.
“Şimdi ne yapıyorsun?”
“Hazırlanıyorum.”
“Nereye?”
“Hiçbir yere.”
Syl bir an duraksadı.
“Peki, neden hazırlanıyorsun?”
Vaelira aynasını eline aldı.
“İnsan yalnızca dışarı çıkacağı zaman mı hazırlanır?”
Syl cevap veremeden Vaelira gülümseyip işine koyuldu.
Ertesi sabah Syl uyandığında Vaelira çoktan ayaktaydı. Odanın diğer tarafındaki yatağında oturmuş, önündeki küçük aynaya bakıyordu. Masanın üzerine dün aldığı malzemeleri yaymıştı. Birkaçını dikkatlice seçiyor, ardından yüzünde deniyordu.
Syl yatağında doğrulup ona baktı.
“Sabahın köründe ne yapıyorsun?”
“Günaydın sana da.”
“Günaydın. Ama sorum hâlâ geçerli.”
“Hazırlanıyorum.”
Syl gözlerini ovuşturdu. Bir süre Vaelira’yı izledi. Sonra yüzünü hafifçe ekşiterek ona ters ters baktı.
Vaelira aynadan onun bakışını yakaladı.
“Ne var?”
Syl cevap vermedi.
Vaelira kaşlarını kaldırdı. Sanki onun neden öyle baktığını anlamaya çalışıyordu. Ardından dudaklarının kenarında küçük bir gülümseme belirdi.
“Ne oldu? Beğenmedin mi?”
“Bir şey demedim.”
“Yüzün başka şey söylüyor.”
“Yüzüm gayet normal.”
Vaelira bu kez gülümsemesini gizlemeye çalışmadı.
“Gel buraya.”
Syl şüpheyle baktı.
“Hayır.”
“Daha ne istediğimi söylemedim.”
“Yüzündeki ifadeden anlaşılıyor.”
Vaelira elindeki küçük fırçayı kaldırdı.
“Bir şey deneyeceğiz.”
“Kesinlikle hayır.”
“Yalnızca biraz.”
“Vaelira.”
“Syltharion.”
Bir süre birbirlerine baktılar. Vaelira’nın yüzündeki gülümseme giderek büyüyordu. Syl ise bunun nereye varacağını çok iyi anlamıştı.
“Bunu yapmayacağım.”
“Çoktan karar verdim.”
“Ben vermedim.”
“Senin karar vermene gerek yok.”
Syl itiraz etmek için ağzını açtı ama Vaelira çoktan ayağa kalkmıştı. Elinden tutup onu aynanın önündeki sandalyeye oturttu.
“Birkaç dakika sürer.”
“Bunu daha önce de söylemiştin.”
“Ne zaman?”
“Dün alışveriş için dışarı çıktığında.”
Vaelira güldü.
“Bu sefer gerçekten birkaç dakika.”
Syl isteksizce otururken Vaelira malzemelerini önüne dizdi. Önce yüzüne dikkatlice baktı, sonra seçtiği birkaç ürünü eline aldı.
“Gözlerini kapat.”
“Bunun iyi bir fikir olduğundan emin değilim.”
“Gözlerini kapat, Syl.”
Syl derin bir nefes alıp gözlerini kapattı.
Vaelira işe koyuldu. Bir süre sessizce çalıştı. Ara sıra geri çekilip yüzüne bakıyor, ardından tekrar yaklaşıyordu. Syl ise ne yaptığını göremediği için her hareketinde biraz daha şüpheleniyordu.
“Bitti mi?”
“Hayır.”
“Ne kadar kaldı?”
“Az.”
“Bunu üçüncü kez söylüyorsun.”
Vaelira cevap vermedi. Son bir dokunuş yaptıktan sonra geri çekildi.
“Tamam.”
Syl gözlerini açtı ve aynaya baktı.
Birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi.
Vaelira onun yüzündeki ifadeyi görünce gülmeye başladı.
“Nasıl olmuş?”
Syl başını yavaşça ona çevirdi.
“Bunu neden yaptın?”
“Çünkü merak ettim.”
“Benim üzerimde mi?”
“Evet.”
Syl tekrar aynaya baktı. Vaelira’nın yaptığı makyaj düşündüğünden daha dikkatli hazırlanmıştı. Yüzünde alışık olmadığı bir görünüm vardı.
“Bunu kimseye göstermeyeceksin,” dedi.
Vaelira kahkaha attı.
“Bence gayet güzel oldu.”
“Bence de bir an önce silmeliyim.”
“Dur, daha bitmedi.”
Syl ona döndü.
“Vaelira…”
Vaelira elindeki fırçayı arkasına saklayıp masum bir ifadeyle baktı.
“Ne var?”
Syl başını iki yana salladı. Fakat Vaelira’nın gülümsemesini görünce kendisi de gülmemek için zorlandı.
Bir süre sonra aynanın önünden kalktı. Vaelira ise hâlâ gülüyordu.
“Bunu bir daha yapmayacağız,” dedi Syl.
“Bakarız.”
“Hayır. Bakmayız.”
Vaelira malzemelerini toplamaya başladı.
“Peki, prensim.”
Syl kapıya doğru yürürken arkasından gelen kahkahayı duydu.
Bir ay önce birbirlerini neredeyse hiç tanımıyorlardı. Şimdi ise sabahları odasında uyanıyor, onun alışveriş maceralarını dinliyor ve yüzüne makyaj yapılmasına itiraz ederken kendini buluyordu.
Syl, kapıdan çıkmadan önce bir kez daha arkasına baktı.
Vaelira hâlâ gülümsüyordu.
Belki de bu bir ayın en güzel tarafı buydu. Birlikte geçirdikleri zamanın içinde, sonradan hatırladıklarında kendilerini gülümsetecek küçük anlar biriktiriyorlardı.
Birlikte geçirdikleri günler ilerledikçe Syl ve Vaelira arasındaki yakınlık da giderek artıyordu. Birbirlerine alışmışlardı. Artık uzun konuşmalara ihtiyaç duymadan anlaşabildikleri anlar vardı. Bazen saatlerce konuşuyor, bazen de yan yana oturup hiçbir şey yapmadan vakit geçiriyorlardı.
Birçok konuda birbirlerine benziyorlardı. İkisi de yeni yerler keşfetmekten, uzun yolculuklardan ve kalabalıktan uzaklaşmaktan hoşlanıyordu. Vaelira’nın ormanlara ve dağlara duyduğu sevgi Syl’e de yabancı değildi. Syl, onunla birlikteyken Kuzey Ruh’u Dağları’nda geçirdiği çocukluğunu hatırlıyordu. Vaelira ise onun yanında kendisini rahat hissediyordu. Syl’in bazen düşünmeden konuşması, bazen de en ciddi anlarda bile bir şaka bulması hoşuna gidiyordu.
Bir gün Syl, Vaelira’yı Radzig’le tanıştırmaya karar verdi.
Radzig, onları Singothrin’deki bir meydanda bekliyordu. Syl’i gördüğünde önce ona, sonra yanındaki Vaelira’ya baktı.
“Demek sonunda seni tekrar görebildik,” dedi Syl’e.
“Beni özlediğini söyleyebilirsin.”
“Bunu söylemem için biraz daha beklemen gerekecek.”
Radzig’in bakışları Vaelira’ya döndü.
“Sen Vaelira olmalısın.”
Vaelira gülümsedi. “Sen de Radzig.”
“Umarım Syl sana benden bahsetmiştir.”
“Bahsetti. Ama ne kadarının doğru olduğundan emin değilim.”
Radzig kahkaha attı.
“Güzel. En azından aklı başında biriyle karşı karşıyayım.”
Syl gözlerini devirdi.
“Daha tanışalı bir dakika olmadı. Şimdiden birbirinize karşı mı oldunuz?”
“Ben yalnızca gerçeği söylüyorum,” dedi Radzig.
Üçü birlikte meydanda dolaşmaya başladılar. Radzig, Vaelira’ya Syl’in çocukluğundan ve birlikte yaşadıkları bazı olaylardan bahsediyordu. Syl araya girip bazılarını inkâr ediyor, Radzig ise anlatmaya devam ediyordu. Vaelira ikisini izlerken sık sık gülüyordu.
Radzig’in Syl’i ne kadar iyi tanıdığı belliydi. Birbirlerine karşı rahatlıkları, yıllardır süren arkadaşlıklarının bir sonucuydu. Vaelira da kısa sürede onların arasındaki bu bağı anlamıştı.
Birkaç gün sonra Syl, Vaelira’yı babasıyla tanıştırdı.
Serynthas, onları kabul ettiğinde Vaelira oldukça sakindi. Yine de Silverwind hükümdarının karşısında durmanın sıradan bir şey olmadığının farkındaydı.
Serynthas önce oğluna baktı.
“Son zamanlarda seni görmek biraz zorlaştı, Syl.”
“Buralardayım.”
“Bunu fark ettim. Yalnızca artık çoğunlukla yanında biri oluyor.”
Syl cevap vermek yerine Vaelira’ya baktı. Vaelira ise hafifçe gülümsüyordu.
Serynthas bakışlarını ona çevirdi.
“Vaelira Ashenborn. Seni sonunda tanımış olduk.”
Vaelira başını hafifçe eğdi.
“Majesteleri.”
“Umarım oğlum sana fazla sorun çıkarmıyordur.”
“Bazen,” dedi Vaelira.
Syl hemen araya girdi.
“Bunu söylemene gerek yoktu.”
Serynthas’ın yüzünde belli belirsiz bir gülümseme oluştu.
“En azından dürüst biri.”
Konuşmaları bir süre devam etti. Serynthas, Vaelira’nın Ejderpencesi’ndeki yaşamını ve Silverwind’de geçirdiği zamanı sordu. Vaelira da sorularını sakinlikle yanıtladı. Görüşme sona erdiğinde Syl, babasının Vaelira’ya karşı oldukça olumlu bir izlenim edindiğini düşünüyordu.
Sonraki günler yine birlikte geçti.
Bazen Singothrin’in sokaklarında dolaşıyor, bazen dağlardaki eski eve gidiyorlardı. Vaelira, Syl’in odasındaki kitapları karıştırıyor, onun silahlarını inceliyor ve zaman zaman okçuluk üzerine konuşuyorlardı. Syl de Vaelira’nın ilgisini çeken şeyleri öğrenmeye çalışıyordu.
Birlikte geçirdikleri zamanın en güzel yanı, ikisinin de kendilerini olduklarından farklı göstermek zorunda hissetmemesiydi.
Bir akşam Singothrin’de düzenlenen büyük bir davete katıldılar. Şehrin soylu aileleri ve çeşitli hanedanlardan konuklar salonda toplanmıştı. Müzik eşliğinde sohbetler ediliyor, insanlar birbirleriyle tanışıyor ve gece ilerledikçe dans edenlerin sayısı artıyordu.
Syl ve Vaelira da kalabalığın arasında birlikte dolaşıyordu.
Bir süre sonra genç bir kadın Syl’in yanına yaklaştı. Gülümseyerek onunla konuşmaya başladı. Önce sıradan bir sohbet gibi görünüyordu. Ancak kadın konuşmayı uzatıyor, Syl’e gereğinden fazla yaklaşıyordu.
Vaelira biraz ileride onları izliyordu.
Syl’in yüzündeki ifadeden konuşmadan pek de rahatsız olmadığını anlamak mümkündü. Fakat Vaelira’nın bundan pek hoşlandığı söylenemezdi.
Bir süre bekledi. Ardından yanlarına doğru yürüdü.
“Bir sorun mu var?” diye sordu.
Kadın ona döndü.
“Hayır, yalnızca sohbet ediyorduk.”
Vaelira’nın bakışları kısa bir süre Syl’e kaydı.
“Öyle mi?”
Syl, Vaelira’nın sesindeki değişikliği fark etmişti. Dudaklarının kenarında küçük bir gülümseme belirdi.
“Vaelira, bir şey yok.”
“Ben de bir şey olduğunu söylemedim.”
Kadın ikisinin arasındaki bakışmayı fark edince kısa bir süre sessiz kaldı. Ardından başka konukların yanına gitmek üzere uzaklaştı.
Syl, Vaelira’ya döndü.
“Biraz kıskandın mı?”
“Hayır.”
“Emin misin?”
“Kesinlikle.”
Syl gülümseyerek ona biraz yaklaştı.
“Bana pek öyle gelmedi.”
Vaelira gözlerini devirdi.
“Onunla konuşmaya devam edebilirdin.”
“İstemiyordum.”
“Öyle görünmüyordu.”
Syl güldü.
“Peki. Bir dahakine senin yanından ayrılmam.”
“Zaten ayrılmasan iyi olur.”
Vaelira bunu söyledikten sonra yüzünü başka tarafa çevirdi. Ancak gülümsemesini saklayamamıştı.
Syl de onun yanına geçti. Bir süre sonra birlikte dans etmeye başladılar. O gece boyunca birbirlerinden pek ayrılmadılar.
Aralarında henüz verilmiş bir söz ya da konmuş bir isim yoktu. Birbirlerine sevgili olduklarını söylememişlerdi. Fakat birlikte geçirdikleri zaman, birbirlerine gösterdikleri ilgi ve bazen farkında olmadan yaptıkları küçük kıskançlıklar, aralarındaki ilişkinin çoktan başka bir şeye dönüştüğünü gösteriyordu.
Syl, Vaelira’nın yanında olmaktan mutluydu. Vaelira da bunu gizlemeye çalışmıyordu artık.
Belki de ikisi de aralarındaki şeyin ne olduğunu biliyordu. Yalnızca bunu yüksek sesle söylemek için acele etmiyorlardı.
Şimdilik birbirlerinin yanında olmak onlara yetiyordu.
Günler geçmeye devam ediyordu. Syl ve Vaelira, birlikte geçirdikleri zamanın tadını çıkarmayı sürdürüyordu. Bazen sabahları erkenden uyanıp Kuzey Ruh’u Dağları’nda yürüyüşe çıkıyor, bazen de Singothrin’in sokaklarında saatlerce dolaşıyorlardı. Şehrin çeşmelerinin yanında oturup konuşuyor, yeni yerler keşfediyor, akşamları ise çoğu zaman birlikte vakit geçiriyorlardı.
Vaelira, Syl’in yanında giderek daha rahat davranmaya başlamıştı. Onunla şakalaşıyor, bazen sebepsiz yere gülümsüyor, bazen de Syl’in sinirini bozmak için özellikle uğraşıyordu. Syl ise bundan şikâyetçi görünmüyordu. Hatta Vaelira’nın olmadığı zamanlarda günün eskisi kadar eğlenceli geçmediğini fark etmeye başlamıştı.
Birlikteyken zamanın nasıl geçtiğini çoğu zaman anlamıyorlardı.
Ancak Silverwind’de her şey sonsuza kadar böyle sakin kalamazdı.
Son haftalarda krallığın farklı bölgelerinden gelen haberler artmaya başlamıştı. Özellikle Hellarium ile olan ilişkiler yeniden tartışma konusu olmuştu. İki krallık arasında yıllardır süren barış, hiçbir zaman gerçek bir dostluğa dönüşmemişti. Sınır bölgelerinden gelen bazı haberler, Hellarium’un yeni bir hareketlilik içinde olduğunu düşündürüyordu.
Bunun yanında Drathrom hakkında da çeşitli söylentiler dolaşıyordu. İnsan krallığının bazı klanlarının farklı planlar yaptığı, komşu krallıklarla kurdukları ilişkilerin göründüğü kadar masum olmadığı söyleniyordu. Bazı soylular, insanların açgözlü ve güvenilmez olduklarını öne sürüyordu. Fakat henüz kimse kesin bir şey bilmiyordu.
Bu gelişmelerin ardından Serynthas yeni bir konsey toplanmasını emretti.
Konsey günü geldiğinde Syl, Vaelira’nın da kendisiyle gelmesini istedi.
Vaelira önce bunun nedenini anlamadı.
“Konseye mi?”
“Evet.”
“Bunun iyi bir fikir olduğundan emin misin?”
Syl omuz silkti.
“Yanımda olmanı istiyorum.”
Vaelira bir süre onu inceledi. Sonra başını hafifçe salladı.
“Peki.”
Konsey salonuna girdiklerinde birçok hanedan temsilcisi çoktan yerini almıştı. Radzig de oradaydı. Syl’i gördüğünde başıyla selam verdi. Vaelira’yı yanında görünce ise kısa bir süre gülümsedi.
Ancak herkes aynı tepkiyi vermedi.
Syl, Vaelira’yı kendi yanına oturttuğunda Lord Grund Velmarion’un yüzündeki hoşnutsuzluk hemen belli oldu. Bir süre bekledi. Ardından konuşmaya başladı.
“Majesteleri, toplantıya başlamadan önce bir konuyu açıklığa kavuşturmak istiyorum.”
Serynthas ona döndü.
“Dinliyorum, Grund.”
Grund’un bakışları Vaelira’ya kaydı.
“Bir Ashenborn’un konseyde bulunmasını anlayabilirim. Ancak burada oturan herkesin belirli bir konumu ve sorumluluğu var. Her isteyenin bu masaya oturması doğru değildir.”
Syl bakışlarını Grund’a çevirdi.
“Vaelira burada benim davetimle bulunuyor.”
“Bunun yeterli olduğunu düşünmüyorum.”
Grund’un hanesinden birkaç kişi de konuşmaya katıldı.
“Hanemizin bu durumu kabul etmesi beklenemez.”
“Üstelik kendisi gayrimeşru bir Ashenborn. Böyle birinin konseyde bulunması doğru değil.”
Salonun havası bir anda değişti.
Vaelira sessiz kaldı. Yüzündeki ifade fazla değişmemişti ama söylenenleri duyduğu belliydi.
Syl sandalyesinde doğruldu.
“Bir daha böyle konuşmadan önce ne söylediğine dikkat et.”
Grund ona döndü.
“Bu, kişisel bir mesele değil. Konseyin itibarı söz konusu.”
“Vaelira’nın burada bulunması konseyin itibarına zarar vermiyor.”
Radzig de söze karıştı.
“Bence de. Burada bulunmasının sebebi ne olduğu değil, bu krallığın geleceğiyle ilgili konularda söz sahibi olabilecek biri olması.”
Grund’un hanesinden biri yeniden itiraz etti.
“Bunun için başka insanlar da var.”
“Öyleyse onların fikirlerini dinlersiniz,” dedi Syl. “Ama Vaelira’nın burada bulunmasına engel olamazsınız.”
Ragno Ashenborn da kızının arkasında durdu.
“Vaelira benim kızımdır. Onun burada bulunmasında herhangi bir sakınca görmüyorum.”
Harren ise konuşmaların çoğunda sessiz kalmıştı. Bir süre sonra babasına doğru eğildi.
“Onu neden buraya alıyoruz ki?”
Sesi çok yüksek değildi ama yakınındakilerin duyacağı kadar açıktı.
Ragno oğluna kısa bir bakış attı. Ardından yeniden konseyin geri kalanına döndü.
Vaelira bütün bu konuşmalar boyunca sessizliğini korudu. Syl’in kendisini savunması hoşuna gitmişti ama herkesin önünde tartışmanın daha fazla uzamasını istemiyordu.
Serynthas sonunda elini kaldırdı.
“Yeter.”
Salondaki sesler kesildi.
“Vaelira burada benim iznimle bulunuyor. Konseyin işleyişini ilgilendiren bir itirazınız varsa bunu daha sonra konuşabiliriz. Şimdi asıl meseleye dönelim.”
Grund memnun görünmüyordu fakat daha fazla konuşmadı.
Syl, Vaelira’ya kısa bir bakış attı. Vaelira da ona baktı. Bir şey söylemedi ama Syl, onun yanında durmasının kendisi için ne kadar önemli olduğunu anlamıştı.
Konsey devam etti.
Hellarium’dan gelen haberler, sınır bölgelerindeki hareketlilik ve Drathrom’un bazı klanları hakkındaki söylentiler uzun süre tartışıldı. Bazıları yaklaşan bir savaştan söz ediyor, bazıları ise bütün bunların yalnızca siyasi baskı kurmak için ortaya atılmış haberler olduğunu düşünüyordu.
Henüz kesin bir karar alınamamıştı.
Toplantının sonlarına doğru Serynthas başka bir konuyu gündeme getirdi.
“İki gün sonra düzenlenecek ejderha yarışına da hazırlık yapılmalı. Silverwind’deki tüm ejderha binicileri katılacak. Bu yıl yarışın her zamankinden daha büyük olmasını istiyorum.”
Radzig hafifçe Syl’e döndü.
“Bunu bekliyordum.”
Syl gülümsedi.
“Karafırtına da uzun zamandır uçmak için bir bahane arıyordu.”
Vaelira ikisine baktı.
“Umarım yalnızca yarışmakla yetinirsiniz.”
“Bir şey olmayacak,” dedi Syl.
Radzig güldü.
“Bunu Karafırtına’ya da söylemelisin.”
Konsey sona erdiğinde Syl ve Vaelira birlikte salondan ayrıldı. Radzig başka bir görüşme için geride kalmıştı.
Bir süre koridorlarda yürüdüler. Syl, konseyde yaşananları fazla önemsememeye çalışıyordu. Vaelira ise sessizdi.
“İyi misin?” diye sordu Syl.
“İyiyim.”
“Grund’un söylediklerini kafana takma.”
Vaelira ona baktı.
“Alışığım.”
Syl bu cevaptan hoşlanmadı.
“Alışmak zorunda değilsin.”
Vaelira hafifçe gülümsedi. Sonra konuyu değiştirmek istercesine başka şeylerden konuşmaya başladı.
Bir süre sonra Syl de ona eşlik etti. Ancak aklında hâlâ konseyde yaşananlar vardı.
Bir süre sonra sarayın daha kalabalık bir bölümüne geldiler. Velmarion Hanesi’nden bir temsilci, birkaç görevliyle birlikte bazı belgeleri inceliyordu. Syl’i görünce yanına geldi.
“Lord Syltharion, bir dakika konuşabilir miyiz?”
Syl durdu. Temsilci, yaklaşan ejderha yarışıyla ilgili hazırlıklardan ve Velmarion Hanesi’nin katılımından söz etmeye başladı. Bazı düzenlemelerin henüz tamamlanmadığını, bu konuda Syl’in fikrini almak istediğini söyledi.
Syl konuyla ilgilenmeye başladı. Temsilcinin anlattıklarını dinliyor, sorular soruyor ve zaman zaman cevap veriyordu.
Vaelira da yanlarında duruyordu. Bir süre konuşmayı dinledi. Ardından Syl’e dönüp bir şey söylemek istedi.
“Syl, sana—”
“Bir dakika, Vaelira. Şunu bitireyim.”
Syl bunu düşünmeden söylemişti. Konuya odaklanmıştı ve Vaelira’nın ne söyleyeceğini henüz duymamıştı.
Vaelira kısa bir süre bekledi.
“Önemli değil,” dedi.
Syl başıyla karşılık verdi ve konuşmaya devam etti.
Vaelira bir süre daha yanlarında durdu. Ardından sessizce uzaklaştı.
Syl, konuşma sona erdiğinde onun artık yanında olmadığını fark etti.
Syltharion ve Vaelira birlikte geçirdikleri iki ayın ardından birbirlerine her zamankinden daha fazla alışmışlardı. Artık günlerinin büyük bir kısmını birlikte geçiriyor, bazen saatlerce konuşuyor, bazen de hiçbir şey söylemeden yan yana oturmanın tadını çıkarıyorlardı.
Vaelira, Syl’in yanında kendisini daha rahat hissediyordu. Onun beklenmedik şakalarına gülüyor, bazen söylediklerini ciddiye alıyormuş gibi yapıp ardından onu kızdırıyordu. Syl ise Vaelira’nın bu hâlini izlemekten hoşlanıyordu. Onun gülüşünü duymak, günün en sıradan anını bile güzelleştirebiliyordu.
Birlikte keşfedecekleri daha nice yer, görecekleri şehirler ve yaşayacakları maceralar vardı. Henüz gitmedikleri ormanlar, tırmanmadıkları dağlar, birlikte dinlemedikleri şarkılar… İki ay, bütün bunların yanında yalnızca güzel bir başlangıçtı.
Bazen gelecekte yapacaklarından söz ediyorlardı. Vaelira, bir gün yeniden Kuzey Ruh’u Dağları’na gitmek istediğini söylüyor, Syl de onu oraya götüreceğine söz veriyordu. Başka zamanlarda ise hiçbir plan yapmadan yola çıkmaktan bahsediyorlardı. Nereye gideceklerini bilmeden, yalnızca birlikte olmanın yeterli olduğu yolculuklardan…
O akşam da birlikte vakit geçiriyorlardı. Vaelira, pencerenin kenarında oturmuş dışarıdaki manzarayı izlerken Syl yanına geldi.
“Ne düşünüyorsun?”
Vaelira başını ona çevirdi.
“Bir şey düşünmüyorum.”
“Buna inanmadım.”
“Her şeyi bilmek zorunda mısın?”
Syl hafifçe gülümsedi.
“Senin hakkında mümkün olduğunca çok şey bilmek istiyorum.”
Vaelira gülümseyerek başını yeniden pencereye çevirdi.
“Belki bir gün öğrenirsin.”
“Önümüzde çok zaman var.”
“Umarım.”
Syl onun yanına oturdu. Bir süre birlikte dışarıyı izlediler. Söze ihtiyaçları yoktu. O anın kendisi ikisi için de yeterliydi.
Ertesi gün ejderha yarışı yapılacaktı. Silverwind’in dört bir yanından gelen biniciler ve ejderhalar hazırlanıyordu. Şehirdeki heyecan giderek artarken Syl ve Vaelira da yaklaşan yarış hakkında konuşuyorlardı.
Vaelira, Syl’in kazanacağından emindi. Syl ise bu kadar emin olmasının nedenini sorduğunda yalnızca gülümsemişti.
“Çünkü Karafırtına’yı tanıyorum,” dedi. “Bir de seni.”
Syl güldü.
“Demek ikimize de güveniyorsun.”
“Biraz fazla bile olabilir.”
Karafırtına uzaktan konuşmalarını duyunca başını kaldırdı.
“En azından biriniz benim yeteneklerimin farkında.”
Vaelira gülerek ejderhaya baktı.
“Seninle ilgili hiçbir şüphem yok, Karafırtına.”
“Güzel. Sonunda aklı başında biriyle karşılaştım.”
Syl başını iki yana salladı.
“İkinizi bir araya getirmemeliydim.”
Üçü de güldü.
O gece, yarışın heyecanı ve ertesi günün beklentisiyle sona erdi. Syl ve Vaelira’nın önünde henüz yaşayacakları sayısız gün, görecekleri nice yer ve biriktirecekleri pek çok anı vardı.
İki ay geçmişti.
Ama birlikte geçirecekleri zamanın daha başlangıcındaydılar.